Edelweiss

NAGRANIE W REALIZACJI

Wspomnienie rozpłynęło się w siarczystym powietrzu, a ja wciąż wpatruję się w ciało brodacza, który rzęzi. Jego oczy pozostają zamknięte, przymarznięte. Odgarniam śnieg z jego kurtki. Moje skostniałe palce wodzą po kieszeniach. Co chwilę odrywam je, otrzepuję ze śniegu i ogrzewam jedną o drugą. W jednej z kieszeni znajduję dowód osobisty wydany przez Oberhaupta Edelweiss na nazwisko Ernesta Dickkopfa i wetknięty w niego zwitek papieru. Gdy go rozkładam, widzę coś, co niechybnie raduje moje serce. To była mapa tego zakątka gór. Aż śmieję się z radości. Wyrywam zdjęcie starca ze środka i chowam dokumenty do schowka na piersi. Potem sięgam po plecak. W środku znajduję bidon z wodą, suszoną wołowinę, kanapkę, ubrania na zmianę i klucze, których przeznaczenia nie znam. Niestety śpiwór musiał urwać się od sprzączek i nie mogę go odnaleźć w najbliższej okolicy.

Już miałem odejść, gdy spostrzegam, że starzec patrzy na mnie od dłuższego czasu szeroko otwartymi oczami.



- Eeeee. – zajęczał.
Pochylam się nad nim rozdygotany.
- Co? – pytam.
- Eeeee. – jęczał dalej.
- Chcesz, żeby ci pomóc? Wygrzebać cię ze śniegu i zabrać w bezpieczne miejsce? – dopytuję, czując, jak ciepło moich zamiarów rozgrzewa moje zziębnięte ciało.
- Eeee! Eeee! Eeee!

Pochylam się jeszcze niżej nad brodaczem i szepczę mu do ucha.
- Ty durniu. – odpowiadam, a uśmiech chorej satysfakcji sam pełznie po moich ustach. – To był błąd, że mnie ze sobą zabrałeś. - -szepczę i w ekscytacji zaczynam przysypywać go z powrotem śniegiem.
- Eeeeee!!!!! EEEEE!!!! – drze się, lecz po chwili nic już nie było słychać.
Na oparach sił ruszam dalej. Wstaję i przemierzam zwały świeżego śniegu. Głowa ciąży mi, płuca zamarzają. Idę jednak w stronę rysującej się ścieżki, która przecież musi dokądś prowadzić…

Gdy udało mi się przebić przez śnieg, wchodzę na przysypaną ścieżkę, którą idzie się jednak nieco łatwiej. Trę ręce i chucham w nie, próbując rozgrzać.

W końcu moim oczom ukazuje się polana, na której wciąż widać ślady użytkowania. Pozostało kilka namiotów, stare palenisko i mnóstwo śmieci.

Siadam na jednym z pieńków rozstawionych wokół starego ogniska. Biorę z ziemi gazetę, spoglądam na godło z zieloną tarczą i czytam: Reichszeitung. Nagłówek: Kara więzienia dla nielegalnych emigrantów. Podtytuł: Napięcia na granicy Edelweiss… Potem spoglądam na kartkę wgniecioną buciorem w błotnistą ścieżkę…



Kim był główny bohater?
A. Organizatorem ucieczki
B. Zwykłym szarakiem, który skorzystał z okazji do ucieczki
C. Agentem, który miał rozbić grupę i donieść władzom

No dobrze, czyli mamy chłopa, który właśnie zamordował kogoś. Czy mógłby być organizatorem, skoro to tamten "wziął go ze sobą"? Owszem, jeśli przyjęlibyśmy, że rzeczywiście był pierdołą, a martwy dziad miał rację. Reszta raczej nie ucieszy się z faktu, że "zapomniał" o koledze...

Zwykły szarak, korzystający z okazji jest mocno neutralnym wyborem. Gdyby jednak jego postać nabierała kolorów w trakcie opowieści... Kto wie... jak wyrosłoby to brzydkie kaczątko?

Agent, który miał rozbić grupę. Ciekawe byłoby zatem jego sposób przedostania się tam. W tym momencie - patrząc po relacji z martwym dziadem, od dłuższego czasu był już jej częścią. Czy mógłby to być James Bond, czy raczej Johny English?

Według mnie nic się tu nie wyklucza, Herr @Joachim Cargalho . Myślę, pogłębiona analiza tekstu pomoże ci odnaleźć odpowiedzi na nurtujące pytania.

No i mój głos został oddany. Będzie ciekawie z kazdym kolejnym głosowaniem. Najgorsze jest to, że my cały czas musimy czekać na dalsze losy "bezimiennego bohatera".

Moim skromnym zdaniem, brakuje opcji, która pozwoliłaby na satysfakcjonującą kontynuację mrocznego charakteru głównego bohatera. Dlatego też, neutralne B wydaje mi się najlogiczniejsze, z nadzieją, że coś z tego wyrośnie w następnej części. Bo aktualna jest świetna i mam obawy, że 4 scena może jej nie przebić!

Podoba mi się wasze nieszablonowe podejście do tej historii. Głosujcie i zdeprawujcie tych ludzi jeszcze bardziej!

Zdecydowanie nic się nie wyklucza, a jedynie rodzi TYLE(!) możliwości!
No, jestem ciekaw dokąd nas to wszystko zaprowadzi.

Gdzie nas to moze zaprowadzić? Zaraz się okaże, że ten "morderca" to ja w przeszłości, dlatego wyjechałem na "jakiś czas" do MAW by powrócić na "białym koniu" (a raczej z regimentem zbrojnych)

Raz na jakiś czas ten narcyzm Oberhaupta daje o sobie znać

Femme Mystere pisze: ↑06 marca 2023, 12:32 Raz na jakiś czas ten narcyzm Oberhaupta daje o sobie znać

Nie wiem czy przyznanie się do bycia mordercą jest narcyzmem, ale ok.