Edelweiss

NAGRANIE

Opuszczam głowę. Rozgrzane strugi przecinają moje zlodowaciałe policzki. W głowie wciąż dzwonią mi myśli: „Co ja tu w ogóle robię”, „Zginę w sercu tych gór…”. Moim ciałem wstrząsają dreszcze, których nie mogę opanować. Chcę położyć się tutaj. Zwinąć w kulkę. Zamknąć oczy. Może ktoś przyjdzie i pomoże mi. Zabierze stąd…

Siarczysty wiatr przecina papierową skórę na moich policzkach. „Tu nikogo nie ma. Nikt o nas nie wie… Wszyscy nie żyją…”.

Spoglądam w stronę zadrzewienia. Widzę połamane gałęzie. Czy dam radę wziąć ją? Połamać? Rozpalić ogień?
Zbieram w sobie siły i podnoszę się. Nie czuję palców u nóg ani u rąk, bardzo mnie to stresuje. Ogień. Potrzebuję ciepła…

Doczłapuję się do przewalonego konara. Zbieram gałęzie. Jedną, drugą… trzecią. Idę krok do przodu i … wpadam nogą w dołek. Upadam na kolana…
- Teraz musimy przejść przez ten przesmyk.

Brodacz wskazuje palcem na dwa skaliste wzniesienia i przełęcz między nimi, na której zawieszono prowizoryczne łańcuchy, aby móc wspiąć się i zejść po drugiej stronie.



- Tam, moi drodzy, czeka na nas wolność! Tędy przebiega granica. – powiedział, łapiąc rękami za łańcuch i podciągając się, wspinał się w górę. – Kto nie da rady wspiąć się, musi zostać.

Wymieniam spojrzenia ze starszą kobietą. Ona nawet nie wypowiada słowa. Opuszcza tylko wzrok milcząco.



- Nie mówiłeś, że … trzeba będzie wspinać się po łańcuchach… - mówię, łapiąc brodacza za ramię i prowadząc na bok, gdy inni podróżni już rozpoczynają wspinaczkę.
- A czego, do cholery, można spodziewać się po wyprawie w góry Edelweiss? Spacerku i grzybobrania? – sarknął w odpowiedzi tamten.
- Mama ma sztuczne biodro…
- Słuchaj, gówno mnie to obchodzi. Jak chcesz, to weź ją na garba. – parsknął brodacz, wyrywając się i idąc z powrotem do podróżnych, by poinstruować ich, jak mają się wspinać.
- Daj spokój, kochanie. – odzywa się w końcu matka. – zawrócę się…
- Mamo… przecież… wiesz, co cię czeka jeśli wrócisz…

Co powinien zrobić główny bohater?
A. Porzucić plecak z prowiantem i w ten sposób dźwigając matkę pomóc jej przejść przez przełęcz
B. Kazać jej jednak zawrócić
C. Kazać jej próbować o własnych siłach

Kreuje nam się lojalny wobec rodziny morderca?

Femme Mystere pisze: ↑07 marca 2023, 21:01 Kreuje nam się lojalny wobec rodziny morderca?

Zabić by przetrwali najbliżsi. Co w tym dziwnego?

Mam nadzieję, że nie! Przecież on musi mieć powód dla którego zachowuje się w taki, a nie inny sposób.
Ona musi sobie poradzić sama. Inaczej zginą razem. To nie jest dylemat wagonika, tylko historia. Nie bądźmy takimi moralistami.

Joachim Cargalho pisze: ↑07 marca 2023, 21:24 Mam nadzieję, że nie! Przecież on musi mieć powód dla którego zachowuje się w taki, a nie inny sposób.
Ona musi sobie poradzić sama. Inaczej zginą razem. To nie jest dylemat wagonika, tylko historia. Nie bądźmy takimi moralistami.

Ma powód! Przetrwanie swoje i rodziny...

W momencie, gdy zakopał dziada, to była już konsekwencja.

Joachim Cargalho pisze: ↑07 marca 2023, 21:39 W momencie, gdy zakopał dziada, to była już konsekwencja.

No tak, ale pamiętaj, że nie wiemy do końca jaka jest chronologia. Nie sadzę, że brodacz wstał, więc to już był raczej efekt końcowy.

I co teraz, co wygrało gdy jest remis ?

Krzysztof Windsor pisze: ↑08 marca 2023, 19:11 I co teraz, co wygrało gdy jest remis ?

W regulaminie (zasadach)jest zapis o treści:
"W przypadku remisu, pierwsza osoba głosująca ma decydujący głos - jej głos zostanie policzony x2.", także wszystko jest jasne.

Frau Augentrost dostała wyniki głosowania, czekamy zatem tylko na dalsze "dzieje"...

Zmieniłam głos, żeby nie było remisu. Generalnie w zasadach było trochę inaczej, ale ludzie też nie deklarują w postach zgodnie z regulaminem, więc trudno stwierdzić, kto pierwszy i na co głosował.