Początek

[Heinz-Werner Grüner]

DZIEŃ I

Tym razem nie było żadnej "stępki" czy "kamienia wegielnego", a nieco w cieniu innych wydarzeń rozpoczęto przymiarki pod rozplanowanie obiektów Narodowej Stadniny Koni Edelwajskiej Krwi, w skrócie zwanej Narodową Stadniną czy też NationalGestüt.

Plan był ambitny, bo inwestycji należało poczynić sporo. Sponsorzy, inwestorzy liczyli na szybki zwrot gotówki, ale ze względu na trwający w październku Oktoberfest wszystko się opóźniało.
Warto tutaj przedstawić wszystkich pasjonatów i miłośników koni, którzy dołożyli się do powstania tego pięknego, ale i obszernego obiektu (poza Skarbem Państwa):
Fatima Marcjan-Chojnacka, Isabella Marie Swann, Piotr Romanow, Pavel Van Der Gibson oraz moja skromna osoba.

To wielce budujące, gdyż właśnie w dniu dzisiejszym tj. 5 listopada 1923 roku, poczyniono pierwsze kroki ku powstaniu odpowiedniego zaplecza dla zarządu, ale przede wszystkim dla koni.

Lokalizacja jaką wybrano to Wolkenbad, ale oczywiście nie samo centrum. Przy wyborze skupiono się na tym by zbocza (to jednak tereny blisko sporych wzniesień) były niezbyt nadto strome, tak by konie mogły się rozwijać w najlepszych warunkach. Zdecydowano się więc tereny odległe od centum Wolkenbad, w północno-wschodnich krańcach. Zarówno obszary, gleba, a także warunki sprzyjały temu, by właśnie tam ulokować obiekty stadniny i dać początek stworzeniu prawdziwego domu dla wybitnych koni.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień II

Pogoda dopisywała. Pomimo lekkiego przymrozka, co o tej porze było raczej normalnością, słońce przebijało się miejscami dość grubej objętości chmury. Nie były one jednak z gatunku tych co przynoszą deszcz. Ot, raczej pochmurny nieboskłon. Wtem o poranku budowniczowie rozpoczęli prace związane z obróbką drewna i już po kilkudziesięciu minutach dało się słychać szczęk pił i toporów, które "tańczyły" w rytm posuwistych ruchów. Po kilku godzinach, okraszonych niewielkimi przerwami na posiłek, papierosa i coś na "rozgrzanie i zagrychę" pierwszy z budynków wzniósł się aż po stelaż dachu.
W szczerym polu wyglądał dość wyniośle i okazale. Kiedy tylko chmury na to pozwoliły pracownicy mieli z tego miejsca piękny widok na otaczające wszem wolkenbadzki komitat potężne wzniesienia.

Jak zapisano w dokumentach, własnie powstawał "budynek siedziby administracyjno-hipologicznej - do działalności strukturalnej stadniny". Co tu dużo mówić, budynek, gdzie zarządca obiektu miał urzędować i przynosić chwałę edelwajskiej rasie koni. By sporwadzić konie, najpierw tzreba przecież zaplanować gdzie, po co, od kogo i kto ma się nimi zajmować.

Cieszyło to, że efekt pracy murarzy i cieśli rychło można było oglądać. Pierwsza z wielu budowli NationalGestüt została oddana do użytku.

p.s. Tempo prac skrócone w ramach uporządkowanej kolejnosci powstawania kolejnych obiektów. Proszę nie brać go dosłownie.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień IV

W związku z potężną śnieżycą, która zawitała w dniu wczorajszym nad Wolkenbad, prace zostały wstrzymane na jeden dzień.

Dzisiejszego dnia nastąpiła zdecydowana poprawa pogody. Nie mniej jednak trzeba było doprowadzić teren do stanu używalności.

Odgarnianie zalegającej masy białego puchu zajęło robotnikom sporo czasu. Poradzili sobie z nim dopiero po południu. Na szczęscie, słońce pomogło co nieco i rozpuściło świeżą warstwę śniegu. Kierownik budowy Herr Pumpernickel żwawo rozporządził zadania ekipie, a ta ochoczo rozpoczęła prace budowlane nad kolejnym z obiektów zabudowy "kompleksu dla koni". Na liście następny w kolejce był obiekt mający służyć jako hipologiczna strefa muzealna. Niewielki budynek skupiający wszelakie informacje o historii koni edelwajskich, ale nie tylko. Zawierać ma także materiały związane z wierzchowcami z całego mikroświata.

Wiele poświęceń w sferze budowlanej, by nadgonić stracony czas i praca do późnych godzin nocnych dało efekt. Obiekt stanął ósmego dnia listopada gotowy do działania. Liczymy na to, że zebrany materiał będzie znakomitym magnesem dla pasjonatów koni, a jednocześnie i historii ich mikronacyjności.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień V

Choć śnieg jeszcze lekko zalegał na trawach i błotnistych drogach, to tego dnia pracę szły żwawo. Skupiać się miały wokół pierwszego z budynku przeznaczonego wyłącznie dla koni. Mowa o pierwszej stajni, gdzie będą mogły trafić pierwsze wierzchowce krwi edelwajskiej i nie tylko. Pierwsza ze stajni, będzie bardzo klasyczna, ale za to w pełni kompletna. Stajnia główna, będzie mogła pomieścić 10 koni z boksami wielkości ok.16 m.kw. oraz dwa większe rzędu 20m.kw. Do tego w jednym skrzydle budynku znajdzie się siodlarnia, do przechowywania sprzętu jeździeckiego obsługi i właścicieli koni. A z drugiej strony znajdować się ma miejsce na paszarnie, gdzie jak sama nazwa wskazuje będzie miejscem przechowywania paszy dla koni. W tak wyjątkowym miejscu nie zabraknie także specjalnie wyznaczonej strefy na przybory kowalskie do podkuwania kopyt zwierząt.

Dzień budowy numer pięć został zakończony bez żadnych opóźnień, żadnych problemów. Jedynie na koniec dnia okazało się, że nie ma kto odebrać budynku pod wzgledem technicznym, gdyż inspektor budowlany mówiąc grzecznie był "niedysponowany". Nastąpi to zapewne jutro, bądź w najbliższym dogodnym termminie...

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień VI

W szóstym dniu prac budowlańcy mieli wiele do zrobienia. Druga ze stajni, taka najbardziej prestiżowa, gdyż z założenia przynosząca najwięcej zysków, dla VIP'ów. Zarówno dla tych słynnych koni, jak i tych, którzy chcą zapłacić by ich konie tam się znalazły. Najlepsza opieka, doskonali fachowcy i zaplecze medyczne dla koni, to na pewno znajdzie się w tejże Diamant-Stall. Diamentowa Stajnia ma mieć wszystko co najlepsze, ale i wynajem będzie w niej kolosalne drogi. Sami zobaczycie jak tylko efekty prac zostaną zakończone. Na razie powstały tylko podwaliny, ale na pewno wrócimy z relacją całego obiektu.

Druga część ekipy budowlanej zajmowała się zagospodarowaniem przestrzennym. Przecież obiekty użyteczności publicznej, ze szczególnym uwzględnieniem budowli specjalistycznych, to nie wszystko co będzie znajdować się na terenie Narodowej Stadnina Koni Edelwajskiej Krwi.
Na pewno też warto zwrócić uwagę na pracę w plenerze. Jednym z punktów charakterystycznych, gdzie rozpoczęto tworzenie wizerunku terenowego jest wielki dąb, gdzie każdy postronny winien się zatrzymać i poświęcić chwilę na zadumę. Skoro i zaduma to warto i wspomnieć o imieniu jaki zostało nadane temu potężnemu drzewu - Tom Bond. Celowo inaczej, ale i z honorami dla ćwierćwiecza mikronacji.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień VII i VIII

Prace postępowe ustały. Robotnicy świętowali zbyt długo weekend...

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień IX

Po sporej swawolce robotnicy wzięli się do prac. Na dziś przewidziane było postawienie ujeżdżalni. Tak zwana rajsztula obiekt służący do nauki jazdy konnej. W NationalGestüt miały powstać dwie. Pierwsza na powierzchni, o figurze prostokąta, ogrodzona tylko płotem utworzonym z bali drewnianych. Druga, ta bardziej reprezentacyjna, jako obiekt częściowo murowany, częściowo wykonany z drewna, miała zapierać dech w piersiach swoim wyglądem. W dodatku spełniać miała swoim rozmiarem wszelkie wymiary związane z parametrami do organizacji imprez w ujeżdżaniu.
Z racji jednak wczorajszych i przedwczorajszych "dolegliwości" wykonawcy prace dzisiaj szły niespiesznie. W dodatku wiał silny wiatr i niewiele prac wykonano. Miejmy nadzieję, że efekty końcowe będą jednak bardziej zaskakujące.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień X

Budowa Narodowejn Stadniny Koni Edelwajskiej Krwi trwa dłużej niż Bóg tworzył świat, ale w końću to wydarzenie bez precedensu, w dodatku wymagające sporego przygotowania.

Co tam na dziś przewidziane?

A, już wiem. Dziś inżynierowie i budowlańcy zajmują się postawieniem Domu Aukcyjnego. Jest to niewielki zadaszony budynek, z krytą trybuną, mogący pomieścić ok. 100-150 osób, będący jednocześnie miejsce licytacji koni, które będą się prezentować na padoku usytuowanym tuż obok.
Zwyczajowo koń przeznaczony na sprzedaż "paraduje" na wybiegu, a jego opiekun stara się zaprezentować wszystkie jego zalety. Ma to oczywiście wpływ na uzyskanie ceny ostatecznej za zwierzę. Konie edelwajskiej krwi ocenia się wstępnie na wartości rzędów porównywalnych z największymi dziełami sztuki mikroświata.
Czas pokaże czy tak będzie.
Nie mniej budynek z przyległą trybuną, bogato zdobiony i zachowany w klasycysystycznym art-deco, jak wiele obiektów w Edelweiss (dzięki modzie przyniesionej i głęboko celebrowanej przez znawczynię sztuki Frau Lieselotte Augentrost @Femme Mystere ) robi wrażenie, także na postronnym, ale i bogatym widzu.

Całość tuż przed wieczorem stała, a przybyli "przyjaciele" z zapartym dechem w piersiach oglądali efekt końcowy.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień XII

Praca wre, czasu brak, na tyle, że wczoraj nie było raportu. Nie mniej proszę sie nie martwić prace postępują, choć chwilami bywa ciężko.
Prace skupiły się wokół sportowego aspektu stajni. Wybudowano stajnie wyścigową, gdzie przygotowywane są konie bezpośrednio przed startem. Częścią najważniejszą było jednak powstanie potęznej trybuny głównej w kolorze czystej bieli, wykończoną w stylu klasycystycznym, tuż przed samym torem wyścigowym.
Budowla jest ogromna. Trybuna pomieści ok. 5000 osób. Znajdują się w niej strefa restauracyjna, konferencyjna, także bukmacherska i oczywiście widokowa. Dla najbardziej zmęczonych trudami rywalizacji przygotowano także kilka luksusowych pokoi hotelowych. W związku z zagrożeniem oszustw podczas zakładów, swoją placówkę ma także oddział żandarmerii.

[Heinz-Werner Grüner]

Dzień XIII

Prace zbliżają sie ku końcowi. Posiano trawę (w listopadzie !!!), wygładzono teren, poustawiano barierki, wydzielono strefy dostępu dla publiczności i personelu. Cały obiekt ogrodzono. Zostało niewiele prac wykońćzeniowych. Kilka niewielkich budynków, które będą służyły za pomieszczenia gospodarcze, szatnie pracownicze, łazienki oraz wykańczano ostatnią ze stajni z pojemnością na kolejnych 10-15 koni. Ostateczne wiadomości co do ilości boksów dla tych pięknych zwierząt zostaną podane w późniejszym czasie.

Na jutro przewidzano jeszcze postawienie centrum badawczego. Nie będzie to, mając na względzie nazwę, coś bardzo zaawansowanego technicznie, ot małe laboratorium by wspomagać konie i wytwarzać lepszej jakości paszę. W tym celu zatrudnionych zostanie kilka osób, także z zagranicy. Podobno już wpłynęły kandydatury z Winktown, od klonów dr Sokolova, które wysłał tu sam Herr Porcelana @Otto von Teller. Wartym rozpatrzenia na pewno będzie też narybek winkulijski, gdzie jak nie tam, dzięki olbrzymiej pracy JKM @Alfred Fabian zwrócono uwagę na relację człowiek-koń.

Ostatnim z budynków będzie połączona z laboratorium, strefa weterynatyjna. Najlepsi specjaliści w tej dziedzinie będą trzymać pieczę nad końskim zdrowiem (paradoksalnie), tak by jak najprędzej mogły wracać do zdrowia gdy zachorują, czy spodziewają się potomstwa.

Liczymy, że także i Pańśtwo, jako społeczność nacechowana dobrymi serduszkami pozwolicie NationalGestut rozwijać się i zdobywać poklask.