Edelweiss

LEGENDA O ROGACZU

Senna Śmierć

W okolicach Wolkenbadu nadal żywa jest pamięć o historiach przekazywanych przez najstarszych mieszkańców. Z bojaźnią bowiem udają się oni na spoczynek, wciąż mając w pamięci opowieści o Sennej Śmierci, monstrum czającym się w gęstych lasach oraz... w snach.

Potwór w dzień ukrywał się w cieniach boru, a nocą wkradał się do marzeń niewinnych ludzi. Jego oczy świeciły jak dwa płomienie w mroku, stając się przerażającym znakiem, że zbliża się koszmar. Nikt nie wiedział, skąd pochodził ani jak długo już żyje, ale mieszkańcy okolicznych wiosek od dawien przekazywali sobie opowieści o zaginięciach ludzi, którzy nocą wychodzili w góry i nigdy nie wracali.

Senna Śmierć potrafiła wtargnąć do snów ludzi, zamieniając ich senne wędrówki w koszmary. Zaczynała od subtelnych obrazów, które stopniowo przeradzały się w groteskowe i przerażające sceny. W miarę jak ofiary tonęły w coraz głębszych snach, ona zbliżała się do nich z każdą kolejną nocą. Przerażenie połączone z szaleństwem sprawiało, że człowiek taki, obudzony w środku nocy, nie mówiąc ni słowa, wychodził z domu w nieznane. A w mrokach gór czekała już na niego zjawa z pogranicza snu i jawy. Nikt kto wiedziony szaleństwem, wyszedł w noc, nie wracał już nigdy, a pamięć o nim była jedynym co pozostawało jego bliskim.

Legenda o Szarotce

W sercu gór, w niewielkiej wiosce niedaleko Wolkenbadu, otoczonej zielonymi pastwiskami, otoczoną ze wszystkich stron głębokimi kotlinami żyła piękna i uczynna dziewczyna o dobroci przewyższającej niebiańskie anioły, o sercu czystym niczym krystalicznie czysta woda w strumieniach otaczających wioskę. Jej przymioty były znane i cenione w całej wiosce. Pomimo swojej kobiecej natury znajdowała czas na to, żeby bezinteresownie pomóc każdemu, kogo spotkała na drodze, nie oczekując niczego w zamian. Na imię było jej Szarotka

Pewnego dnia do wioski przybyła niespodziewana wiadomość, którą tylko mężczyźni przekazywali sobie przy ogniskach, gdy kobiety już spały. Kolejne dni przynosiły coraz większe straty, każdego dnia z pastwisk wracało coraz mniej bydła i zwierząt, a czarne chmury zaczęły krążyć nad wioską. W końcu przez nieuwagę mężczyzn Szarotka, schowana w stogu siana posłyszała, o czym rozmawiają. W wiosce pojawił się potwór, który pustoszył pastwiska i pożerał gospodarskie zwierzęta.

Szarotka długo się nie zastanawiała i postanowiła zgładzić potwora. W jej sercu tliła się iskra nadziei, a wszystkie powiastki ludowe, które słyszała podpowiadały jej, że potwór wcale nie jest taki straszny. W czeluści jaskini, gdzie spoczywała bestia dojrzeć można było nienaturalny blask, który niemalże oślepił dziewczynę. Ta przed rankiem zaczaiła się przy wejściu do groty i gdy tylko poczwara ją opuściła zakradłą się do środka.

Cóż to był za potwór, Szarotka niemalże nie wrzasnęła, czając się w bujnych zaroślach! Jego muskularne ciało pokrywała szorstka ciemna sierć, która wydawała się odbierać całemu otoczeniu blask. Ogromne ramiona zakończone długimi pazurami, silne niczym topory, mogły jednym ciosem powalać nawet najstarsze drzewa. Ogromne poroże na głowie wydawało się dodawać stworzeniu majestatu, jednakże w jego żółtych oczach, błyszczących niczym złoto widać było wewnętrzny ból.

W grocie dziewczyna nie znalazła wielu przedmiotów, jednakże doskonale wiedziała, który z nich jest jej potrzebny. Mieniąca się blaskiem laska, która pulsowała z każdym krokiem Szarotki, który odbijał się echem od kamiennych ścian. Natychmiast chwyciła ją i spróbowała zabrać. Próbując wyjść serce jej prawie zatrzymało swoje bicie. Oto teraz, tuż przy wyjściu staje oko w oko z potworem. W panice upuściła laskę, która upadła na ziemię i złamała ją pod naciskiem swojej stopy. Ostatnia nadzieja nie umarła - potwór zaczął przemieniać się w chłopca, w którym Szarotka poznała syna najbogatszego z gospodarzy na wsi.

Po przemianie oboje wrócili do wioski. Rada Starszych, wierząc w słuszność swoich racji, uzasadniając je tradycją postanowiła, że pisane jest im pozostać razem na wieki. Szarotka nie była jednak z tego powodu szczęśliwa, gdyż jej serce należało do młodego pastuszka, który pasał owce na wysokogórskich zielonych pastwiskach. Chociaż darzyła miłością innego mężczyznę, wiedziała, że los jaki przygotowała jej starszyzna wsi jest dobry dla wszystkich współmieszkańców osady.

Nic nie mówiąc, dziewczyna rozpoczęła przygotowania do ślubu, a w tydzień później stanęła na ślubnym kobiercu, przyrzekając miłość. Wtenczas na uroczystości pojawiła się czarownica - ta sama, która przemieniła jej męża w potwora. Wszyscy byli przerażeni, a czarownica zwróciła się do Szarotki. "Złamałaś moją klątwę, lecz nie dane jest ci szczęście w miłości" - rzekła z żalem do dziewczyny - "więc skoro nie dostaniesz go w ludzkiej postaci" - na te słowa dziewczyna zniknęła - "to przynajmniej będziesz blisko swojego ukochanego" - przemieniając się w kwiat. "Tam gdzie twój wzrok padał z tęsknotą, teraz będziesz stała piękna i niedostępna" - spuentowała czarownica znikając w gęstej mgle.

Tak właśnie Szarotka z kobiety stała się pięknym kwiatem, rosnącym na pastwiskach w wysokich górach, rozkwitając ponownie w każde roztopy, promieniejąc w porannej rosie, gdy tylko pojawiał się pasterz, którego darzyła tak mocnym uczuciem.

LEGENDA O ZEPHYRZE I GERLINDE

Dawno, dawno temu, w górskiej krainie Edelweiss, gdzie niebo splatało się ze szczytami gór, żył koziorożec o imieniu Zephyr. Był to wyjątkowy koziorożec, którego rogi zdobiły magiczne runy przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jego zadaniem było utrzymywanie równowagi między światem ludzi a duchami gór.

Młoda panna, Gerlinde, wychowywana nad brzegiem jeziora Wolkensee, odkryła swój niezwykły dar porozumiewania się z przyrodą. Jej serce było czyste jak woda jeziora, a moc natury otaczała ją jak aureola. Razem z koziorożcem Zephyrem tworzyli niewidzialną więź porozumiewając się ze sobą. Nikt jednak nie był świadomy nadprzyrodzonych zdolności Gerlinde, a dziewczyna bała się o tym komukolwiek powiedzieć, by nie uznano jej za szaloną.

Pewnego dnia, do miasteczka Wolkenbad przybył starzec Eldor. Mędrzec przyszedł do Wolkenbad z przepowiednią, którą otrzymał od duchów gór. Mówiła ona o nadciągającej ciemności, która miała spowić całą kotlinę i zatrzeć granice między światami. Przepowiednia głosiła również, że tylko jeśli istota ludzka stanie na samym wierzchołku góry Todesberg, kotlina uniknie złowrogiego losu.



Mieszkańcy Wolkenbad słysząc nazwę góry wzdrygnęli się na samą myśl o niej. Od niepamiętnych czasów krążyły historie o ludziach, którzy znikali na zawsze po tym, jak zbliżyli się choćby do zbocza Todesberg. Tym bardziej niemożliwym jest, aby ktokolwiek wspiął się na jej szczyt.

Kiedy Gerlinde dowiedziała się o przepowiedni wpadła w rozpacz, gdyż była osobą bardzo wrażliwą. Przerażała ją wizja wszechobecnej ciemności, która powoli odbierałaby życie mieszkańcom, zwierzętom i roślinom kotliny.

Następne dnia Gerlinde spacerując wzdłuż brzegu jeziora Wolkensee ujrzała między drzewami koziorożca Zephyra. Wtem doznała olśnienia. To właśnie ona jest osobą, która wejdzie na górę Todesberg! Tajemnicza więź, jaka łączyła ją z koziorożcem sprawiła, że Zephyr zbliżył się do młodej panny i pozwolił jej na siebie wejść. Gerlinde wsiadła na koziorożca i nakazała mu wspięcie się na górę Todesberg.

Rozpoczęła się epicka podróż. Koziorożec Zephyr przeskakiwał przez górskie przełęcze, a Gerlinde mocno trzymała się jego szyi. Góra, z której nikt nie wrócił żywy, zdawała się nie mieć końca. Zephyrowi niestraszne były jednak największe szczyty. Dotarli na sam wierzchołek. A kiedy Gerlinde zeskoczyła z koziorożca, gęsta mgła ustąpiła, a spomiędzy ciemnych chmur zaczęły przedzierać się nieśmiałe promienie słońca. Bohaterowie stawili czoła mrocznej sile, która próbowała zakłócić harmonię ich świata.

Zjednoczone siły koziorożca i młodej panny odniosły triumf. Miasteczko Wolkenbad, jak i cała kotlina zostały oczyszczone z cienia, a mieszkańcy uczcili ich jako bohaterów, których jedność i poświęcenie przywróciły spokój w ich świecie. Legenda o Zephyrze i Gerlinde rozbrzmiewa w kotlinie, przypominając o mocy jedności w obliczu największych wyzwań. Historia ta ożywia również w mieszkańcach kotliny odwagę i przekonanie, że w zjednoczeniu z naturą człowiek może pokonać wszelkie zło.