2. Gebirgsinfanterieregiment
Sztandar pułku
2. Pułk Piechoty Górskiej czyli 2. Gebirgsinfanterieregiment jest jednym ze starszych oddziałów znajdującym się w składzie Edelweiss Luftstreitkräfte - jego formowanie rozpoczęło się na przełomie marca i kwietnia 1922 (2022). Pierwotnie (podobnie jak 1. Pułk Piechoty) był jednostką bardziej samodzielną, ponieważ nie wchodził w skład większych struktur organizacyjnych. Jednak miał wówczas stare uzbrojenie - wyłącznie karabiny powtarzalne, namiastkę rkm-u oraz typowe ciężkie karabiny maszynowe. Trakcja była wyłącznie konna - co powodowało niewielką mobilność pułku.
W międzyczasie w całej armii Edelweiss następowały zmiany sprzętowe - jednostki otrzymywały stopniowo znacznie nowocześniejszą broń pochodzącą z prywatnych zakładów Ronon Dex Werke (fabryka RDW Waffenfabrik Edelweiss), a ówczesne Dowództwo ELak zatwierdziło przezbrojenie w uniwersalne karabiny maszynowe - co wymusiło zmiany organizacyjne na najniższych szczeblach piechoty, również piechoty górskiej.
Wraz z postępująca gwałtownie motoryzacją kraju nastąpiła również motoryzacja sił zbrojnych - co spowodowało całkowite odejście od trakcji konnej. Odpowiednia ilość samochodów (głównie ciężarowych) spowodowała całkowite zmodernizowanie logistyki - przy czym ze względu na specyfikę tej jednostki górskiej kwestie motoryzacyjne są rozwiązane w sposób odmienny, niż w innych formacjach ELak. Większość pododdziałów jest przeznaczona do działań górskich i wysokogórskich, a więc porusza się zwykle pieszo. Jednak podczas przebywania poza rejonami górskimi (gdzie nie ma dróg dla pojazdów) z odpowiednich poddziałów transportowych są przydzielane samochody ciężarowe do transportu zaopatrzenia i wyposażenia elementów pułku.
Nowa struktura organizacyjna:
Skład 2. Pułku Piechoty Górskiej:
- Dowództwo i Sztab,
- Kompania dowodzenia,
- Trzy bataliony piechoty górskiej,
- Bateria dział pułkowych,
- Bateria dział piechoty,
- Kompania zaopatrzenia i zabezpieczenia (logistyczna).
Kompania dowodzenia składa się z:
- plutonu sztabowego,
- plutonu łączności,
- plutonu saperów,
- plutonu zwiadu,
- plutonu medycznego.
Kompania zaopatrzenia i zabezpieczenia składa się z:
- plutonu dowodzenia,
- plutonu technicznego,
- plutonu zaopatrzenia,
- plutonu amunicyjnego,
- plutonu transportowego.
Główną siłą bojową pułku są trzy bataliony piechoty górskiej, składające się z:
- dowództwa i sztabu batalionu,
- plutonu dowodzenia (drużyna sztabowa, drużyna łączności, drużyna sanitarna, drużyna gospodarcza),
- plutonu transportowego,
- czterech kompanii strzelców górskich (piechoty górskiej).
Kompania piechoty górskiej
Specyfika działań górskich wymusiła odmienną strukturę organizacyjną niż w przypadku pułku piechoty, gdzie drużyny są wyposażone w uniwersalne karabiny maszynowe i liczą po 13 żołnierzy. W warunkach górskich przenoszona masa sprzętu i amunicji ma niebagatelne znaczenie, podobnie jak kwestia dostarczania zaopatrzenia.
W związku z tym w przypadku piechoty górskiej drużyny liczą po 10 żołnierzy, a bronią maszynową drużyny jest ręczny karabin maszynowy LMG-10. Zrezygnowano z odrębnej kompanii wsparcia - każda kompania ma własny pluton ckm (3 uniwersalne karabiny maszynowe MG-12 z podstawami). Przy czym drużyny ckm liczą po 10 żołnierzy, co wynika z konieczności transportu amunicji "na plecach żołnierzy" oraz zmniejszenia ich obciążenia podczas działań górskich - stąd np. oprócz celowniczego jest 2 pomocników (jeden przenosi podstawę, a drugi zapasowe lufy).
Zrezygnowano z moździerzy oraz karabinów przeciwpancernych. Lekkie moździerze ze stosunkowo prostymi celownikami powodują problemy gdy w grę wchodzą różnice wysokości - jest sporo zmiennych, które utrudniają prowadzenie celnego ognia. Karabiny przeciwpancerne w warunkach górskich są mało przydatne - raczej nie grozi spotkanie pojazdów pancernych w górach. W miejsce dwóch żołnierzy przenoszących i obsługujących karabin przeciwpancerny w typowej piechocie dodano dwóch strzelców wyborowych - celny ogień na większe odległości w górach może być bardzo przydatny.
W związku z brakiem odrębnej kompanii wsparcia (karabinów maszynowych) liczba kompanii w batalionie wzrosła do czterech (w piechocie są 3 kompanie strzelców i kompania wsparcia z ckm-ami i moździerzami).
Inaczej zorganizowana jest też logistyka kompanii - musi opierać się na transporcie pieszym, stąd zamiast drużyny gospodarczej (w piechocie), w kompanii górskiej jest pluton zaopatrzenia. Oprócz sekcji technicznej (mechanik uzbrojenia z pomocnikami) i sekcji żywienia (5 żołnierzy, mogących rozwinąć prowizoryczne kuchnie obozowe) oraz drużyny sanitarnej (większa niż w piechocie, bo transport rannych w górach to większe obciążenie) są dwie 13-osobowe drużyny zaopatrzenia, których zadaniem jest dostarczania zaopatrzenia walczącym w górach plutonów.
Podczas działań na nizinach - z plutonu transportowego batalionu przydziela się 5 ciężarówek uterenowionych (wraz z kierowcami), które funkcjonują podobnie jak sprzęt transportowy drużyn gospodarczych w piechocie.
Kompania piechoty górskiej w obecnym kształcie liczy łącznie 208 żołnierzy - w tym 5 oficerów i składa się z:Specyfika działań górskich wymusiła odmienną strukturę organizacyjną niż w przypadku pułku piechoty, gdzie drużyny są wyposażone w uniwersalne karabiny maszynowe i liczą po 13 żołnierzy. W warunkach górskich przenoszona masa sprzętu i amunicji ma niebagatelne znaczenie, podobnie jak kwestia dostarczania zaopatrzenia.
W związku z tym w przypadku piechoty górskiej drużyny liczą po 10 żołnierzy, a bronią maszynową drużyny jest ręczny karabin maszynowy LMG-10. Zrezygnowano z odrębnej kompanii wsparcia - każda kompania ma własny pluton ckm (3 uniwersalne karabiny maszynowe MG-12 z podstawami). Przy czym drużyny ckm liczą po 10 żołnierzy, co wynika z konieczności transportu amunicji "na plecach żołnierzy" oraz zmniejszenia ich obciążenia podczas działań górskich - stąd np. oprócz celowniczego jest 2 pomocników (jeden przenosi podstawę, a drugi zapasowe lufy).
Zrezygnowano z moździerzy oraz karabinów przeciwpancernych. Lekkie moździerze ze stosunkowo prostymi celownikami powodują problemy gdy w grę wchodzą różnice wysokości - jest sporo zmiennych, które utrudniają prowadzenie celnego ognia. Karabiny przeciwpancerne w warunkach górskich są mało przydatne - raczej nie grozi spotkanie pojazdów pancernych w górach. W miejsce dwóch żołnierzy przenoszących i obsługujących karabin przeciwpancerny w typowej piechocie dodano dwóch strzelców wyborowych - celny ogień na większe odległości w górach może być bardzo przydatny.
W związku z brakiem odrębnej kompanii wsparcia (karabinów maszynowych) liczba kompanii w batalionie wzrosła do czterech (w piechocie są 3 kompanie strzelców i kompania wsparcia z ckm-ami i moździerzami).
Inaczej zorganizowana jest też logistyka kompanii - musi opierać się na transporcie pieszym, stąd zamiast drużyny gospodarczej (w piechocie), w kompanii górskiej jest pluton zaopatrzenia. Oprócz sekcji technicznej (mechanik uzbrojenia z pomocnikami) i sekcji żywienia (5 żołnierzy, mogących rozwinąć prowizoryczne kuchnie obozowe) oraz drużyny sanitarnej (większa niż w piechocie, bo transport rannych w górach to większe obciążenie) są dwie 13-osobowe drużyny zaopatrzenia, których zadaniem jest dostarczania zaopatrzenia walczącym w górach plutonów.
Podczas działań na nizinach - z plutonu transportowego batalionu przydziela się 5 ciężarówek uterenowionych (wraz z kierowcami), które funkcjonują podobnie jak sprzęt transportowy drużyn gospodarczych w piechocie.
1/ Dowódcy kompanii (oficer)
2/ Pocztu dowódcy kompanii:
Poczet dowódcy kompanii liczy 10 żołnierzy (dowódca kompanii nie wchodzi oczywiście w skład pocztu, choć jest na ilustracji) i składa się z:
- pomocnika dowódcy kompanii (podoficer - dowódca pocztu),
- radiotelegrafisty (szeregowy),
- dwóch obserwatorów (podoficer i szeregowy - pełnią też funkcje kancelistów),
- sześciu gońców pieszych (szeregowi).
3/ Plutonu gospodarczego:
Pluton gospodarczy liczy 47 żołnierzy:
- szef kompanii (podoficer - dowódca drużyny gospodarczej)
- 2 pomocników szefa (szeregowi),
- podoficer uzbrojenia (podoficer),
- 4 pomocników podoficera uzbrojenia (szeregowi),
- kucharz (podoficer),
- 4 młodszych kucharzy (szeregowi),
- drużyna sanitarna (podoficer sanitarny, sanitariusz, 6 noszowych)
- dwie drużyny zaopatrzenia (dowódca/podoficer + 12 żołnierzy/szeregowi)
Do kompanii można przydzielić z batalionowego plutonu transportowego 5 ciężarówek LKW-3 wraz z kierowcami.
***
5/ Trzech plutonów strzelców:
Pluton strzelców liczy 38 żołnierzy i składa się z:
- Dowódcy plutonu (oficer)
- Pocztu dowódcy plutonu (liczący 7 żołnierzy):
- pomocnik dowódcy plutonu - dowódca pocztu (podoficer),
- czterech gońców pieszych (szeregowi),
- dwóch strzelców wyborowych.
- Trzech drużyn strzelców (liczące po 10 żołnierzy):
Drużyna strzelców składa się z dowódcy drużyny oraz dwóch sekcji: sekcji strzelców (6 żołnierzy) i sekcji ręcznego karabinu maszynowego (3 żołnierzy).
- dowódca drużyny (podoficer),
- dowódca sekcji strzelców - zastępca dowódcy drużyny (podoficer),
- 5 strzelców (szeregowi),
- dowódca obsługi rkm (szeregowy),
- celowniczy rkm (szeregowy),
- pomocnik celowniczego rkm (szeregowy).
6/ Plutonu ciężkich karabinów maszynowych:
Pluton wsparcia składa się z 36 żołnierzy i składa się:
- dowódcy plutonu (oficer)
- pocztu dowódcy plutonu (liczącego 5 żołnierzy):
- pomocnik dowódcy plutonu - dowódca pocztu (podoficer),
- 4 gońców pieszych (szeregowi).
- 3 drużyny ciężkich karabinów maszynowych (po 10 żołnierzy):
- dowódca drużyny (podoficer)
- celowniczy ckm (podoficer)
- 2 pomocników celowniczego ckm (szeregowi)
- 6 amunicyjnych (szeregowi)
***
Bateria dział pułkowych
Pierwotnym uzbrojeniem były zwykłe działa pułkowe IFK-4 (takie same jak w piechocie) - jednak nie sprawdzały się one w warunkach górskich, były zbyt ciężkie (900 kg w położeniu bojowym) i nierozbieralne, mogły w zasadzie udzielać wsparcia tylko na nizinach.
W związku z tym opracowano nowe 75 mm działo dla piechoty górskie GIG-7, które z położeniu bojowym ma masę 400 kg i jest rozbierane na części, które można przenieść w warunkach górskich. Oczywiście zostało to okupione gorszymi osiągami - armata ma krótszą lufę (przez do donośność spadła z 4 do 3 km), ale za to większy kąt podniesienia co pozwala na strzelanie też torem stromym (w pewnym stopniu może zastąpić moździerze - nieobecne w formacji górskiej).
Specyfika działań górskich - czyli możliwość przenoszenia działa i amunicji, spowodowała konieczność zwiększenia obsługi działa oraz dodanie drużyny amunicyjnej do każdego działonu.
Drużynę amunicyjna i drużynę transportową zastąpił pluton transportowy - zajmuje się on transportem amunicji oraz holowaniem dział i przewozem obsług tam gdzie są drogi zdatne dla transportu kołowego
Bateria dział pułkowych jest wyposażona w 6 armat górskich 75 mm i jest podzielona na:
- drużynę dowodzenia.
- 3 plutony ogniowe po 2 armaty górskie (poczet dowódcy, dwa działony armat i dwie drużyny amunicyjne).
- drużynę gospodarczą,
- pluton transportowy.
Działon armaty pułkowej (11 żołnierzy) wraz z drużyną amunicyjną (8 żołnierzy):
Działon liczy 11 żołnierzy:
***
Bateria dział piechoty
Pierwotnym uzbrojeniem były działa przeciwpancerne PAK-3 (takie same jak w piechocie) - jednak podobnie jak typowe działa pułkowe nie sprawdzały się one w warunkach górskich, były zbyt ciężkie (560 kg w położeniu bojowym) i nierozbieralne, mogły w zasadzie udzielać wsparcia tylko na nizinach. Do tego w warunkach górskich trudno o typowe cele pancerne...
W związku z tym opracowano specjalne, górskie 45 mm lekkie działo piechoty LIG-8, które z położeniu bojowym ma masę tylko 280 kg i jest rozbierane na części, które można przenieść w warunkach górskich. Oczywiście przy krótszej lufie nie ma takich zdolności zwalczania celów pancernych (choć pewne zdolności ma i amunicja przeciwpancerna jest taka sama jak w działach PAK-3), ale za to rozszerzono asortyment amunicji odłamkowo-burzącej o naboje z pociskiem ciężkim.
Podobnie jak w przypadku dział 75 mm - trzeba było zwiększyć obsługi działa oraz dodać drużynę amunicyjną do każdego działonu.
Podobnie jak w przypadku dział 75 mm - drużynę amunicyjną (baterii) i drużynę transportową (baterii) zastąpił pluton transportowy - zajmuje się on transportem amunicji oraz holowaniem dział i przewozem obsług tam gdzie są drogi zdatne dla transportu kołowego
Bateria dział piechoty jest wyposażona w 8 lekkich dział piechoty 45 mm i jest podzielona na:
- drużynę dowodzenia.
- 4 plutony ogniowe po 2 działa piechoty (poczet dowódcy, dwa działony armat i dwie drużyny amunicyjne).
- drużynę gospodarczą,
- pluton transportowy.
Działon armaty pułkowej (9 żołnierzy) wraz z drużyną amunicyjną (8 żołnierzy):
Działon liczy 9 żołnierzy:
