Hexenhütte

[Albert Fryderyk de Espada]

Jakie helołyn? Toż to dziady a nie jakieś helołyn.

[Sorcha Raven v.d. Bjørk]

Jakie helołyn? Toż to dziady a nie jakieś helołyn.

Wszystko zostanie jutro wyjaśnione

[Heinz-Werner Grüner]

Ja tam wolę "baby", niż "dziady", ale ja napawdę nikomu nic nie zabraniam.

[Sorcha Raven v.d. Bjørk]

Witajcie w zabawie halloweenowej, dla tych, którym jest bliskie to święto, niechaj świętują, a dla tych, którzy go nie obchodzą, treścią, tu zawarte, niech będą ciekawostką.
Zatem zaczynamy!

Nazwa Halloween pochodzi od angielskiego All Hallows' Eve, czyli wigilii Wszystkich Świętych (przypadającej na 31 października).
Jego istotą jest wspominanie zmarłych i celebrowanie życia, a nie halloweenowa zabawa oparta na motywach grozy.
Główne kolory tej tradycji, to czarny i pomarańczowy.
Według celtyckich tradycji czarny symbolizuje "śmierć" lata, a pomarańczowy — życie jesiennych zbiorów.
Korzenie Halloween prowadzą do celtyckiego święta Samhain, związanego między innymi z Irlandią. Z czasem dawne zwyczaje przekształciły się w znane obecnie Halloween.
Czy wiecie czym się różni Día de los Muertos od Halloween?
Odpowiedź jest prosta, choć na pierwszy rzut oka zaskakująca. Día de los Muertos jest odrębnym meksykańskim świętem obchodzonym 1 i 2 listopada.

Tradycje i przesądy

• Przebrania: Celtowie zakładali maski i stroje, aby zmylić lub odstraszyć złe duchy krążące tej nocy po ziemi.
• Pająk na szczęście: Według dawnych wierzeń, jeśli 31 października zobaczysz pająka, jest to duch zmarłego bliskiego, który cię obserwuje.
• Lustro o północy: Istniał przesąd, że jeśli w Halloween o północy staniesz przed lustrem z zapaloną świecą, zobaczysz w nim twarz swojego przyszłego męża lub żony.

Irlandzka legenda o Halloween i chciwym Jacku (Jack O’Lantern)

Dawno, dawno temu żył sobie w Irlandii skromny kowal Jack Stingy, którego ulubionym zajęciem było przesiadywanie w karczmach. To tam doskonalił swój pijacki fach, aż faktem stało się jego mistrzostwo w tej dziedzinie.

Na tyle sławną stał się osobistością, że wieści o nim rozeszły się po królestwie lotem błyskawicy. Wielu śmiałków starało się podważyć jego umiejętności i stawało z nim w konkury, lecz każde zawody kończyły się zawsze tak samo, pretendent do tytułu padał zamroczony pod ławą, a Jack nie i Jak by nigdy nic pił kolejną szklanicę.

Pewnego razu do karczmy przybył elegancko ubrany jegomość. Rozejrzał się po wnętrzu i zapytał karczmarza, wycierającego nie pierwszej świeżości szmatą kufle, o tego, który podobno nie ma równych sobie w piciu. Karczmarz spojrzał spod byka na przybysza, zmierzył go wzrokiem i wyczuwając nosem pełną sakwę, ukłonił się do samej ziemi i pokierował go ku ławie stojącej w kącie gospody.

– Witaj Jack. Wiedz, że Twoja sława wyszła daleko poza granice królestwa. – Rzekł nieznajomy, po czym chwycił ciężkie dębowe krzesło i przysunął je do stołu. Jack podniósł wzrok znad kielicha i bardziej mrucząc, niż mówiąc, oznajmił, że także jest kontent ze spotkania. – Obcy zaś kontynuował.

– Przyjechałem z daleka, z bardzo, bardzo daleka. Zapewne zdziwi Cię miejsce, z którego przybyłem i pomyślisz, że sobie żartuję, ale wiedz, że prawdę mówię, przybyłem z piekła. – Tu spojrzał na kowala lekko iskrzącymi się oczami i w uśmiechu odsłonił ostre jak brzytwa zębiska.

– Chcę się z Tobą zmierzyć kowalu. W piekle nie ma diabła, którego bym nie przepił i zaczynało być to nudne. Aż tu nagle opatrzność boża. – Zaśmiał się szyderczo. – Zsyła mi Ciebie. To jak podejmujesz rękawicę?

Chwilę trwało nim Jack Stingy przetrawił słowa przybysza. Podrapał się po brodzie, wysmarkał się bezceremonialnie na podłogę, resztę zawartości nosa wycierając w brudny rękaw i rzekł.

– Pijmy!

Pili całą noc. Karczmarz przynosił coraz to nowe trunki, uzupełniał kielichy po brzegi, a zawodnicy niczym niezmordowani pochłaniali wszystko, co było podstawiane im pod nos. Zaczęło świtać, a zwycięzcy zawodów nadal nie było widać. Piliby pewnie dalej, jednak w końcu do stolika podszedł gospodarz i nisko chyląc się ku podłodze, oznajmił im, że niestety, ale piwnica opustoszała i zawody muszą zostać przerwane. – Remis. Nadszedł czas uregulowania rachunku.

– Ja płacił nie będę! – Rzekł Jack do swojego towarzysza. – Wyzwałeś mnie Panie na pojedynek, to teraz płać. – Lekko bełkocząc, wymamrotał kowal. Diabeł spojrzał na niego lekko zdziwiony i powiedział, że niestety także nie ma czym uregulować rachunku, ale może będzie na to rada.

– Potrafię zamieniać się w rzeczy materialne. Zamienię się w złotą monetę, Ty ją weź i zapłać gospodarzowi. Po tym znowu się przemienię, a jutro kontynuujemy zawody w innej gospodzie.

Jak powiedział, tak uczynił. Po chwili, gdy kłęby gryzącego dymu opadły i oczy Jacka przestały szczypać, ten zobaczył na stole wielką złotą monetę. Nie namyślając się długo, wyciągnął po nią swoje pazerne łapy i miast przekazać ją sprzedawcy, włożył ją natychmiast do swojej kieszeni, w której zawsze nosił różaniec, który otrzymał od swojej matki wieki temu. Moc krzyżyka spętała Diabła w monecie na dobre. Diabeł szamotał monetą, prosił, błagał, nalegał, rozkazywał, ale kowal był nieugięty.

– Nie wypuszczę Cię, dopóki mi nie obiecasz, że nie będziesz szukał zemsty i nie dasz słowa, że nie tkniesz nigdy mojej duszy. – Odpowiadał więźniowi. W końcu po długich tygodniach niewoli diabeł przystał na warunki.

Gdy tylko powrócił do swojej pierwotnej formy, spojrzał w oczy pijaka i śmiejąc się szyderczo, rzekł.

– Nigdy nie wezmę Twojej duszy Jack, ale uwierz mi, że słono za to zapłacisz. – I chwilę po tym zniknął w ciemnościach, pozostawiając po sobie jedynie wypalony ślad na trawie.

Jack Stingy żył jeszcze wiele lat, lecz w końcu i na niego przyszła pora. Gdy powieki zamknął na zawsze, jego dusza powędrowała do nieba. Tam stojąc przed wielką złoconą bramą, usłyszał od świętego Piotra, że w żadnym wypadku nie dostąpi zaszczytu wejścia do raju. Jego lista przewinień jest zbyt długa.

– Idź duszo do piekła, tam jest Twoje miejsce.

Jack ruszył więc do miejsca swojego przeznaczenia i już niedługo łomotał w wielką czarną bramę. Ta po chwili rozchyliła się lekko, skrzypiąc niemiłosiernie, a z wnęki wyszedł znajomy diabeł, z którego Jack zakpił sobie w młodości. Czart, rozchylając pomarszczone usta, powiedział:

– Witaj przyjacielu. Czy nie pamiętasz przysięgi, którą musiałem złożyć? Mój honor nie pozwala mi na zabranie Twojej duszy do piekła. Mogę dać Ci jedynie ten pojedynczy węgiel, tak by oświetlał Ci drogę, gdy będziesz poszukiwał swojego miejsca na ziemi. – Rzucił mu pod nogi czarną skałę, zaśmiał się i z łoskotem zatrzasnął bramę.

Od tego czasu Jack błąka się po ziemi bez celu, a drogę swoją oświetla latarnią wykonaną z rzeźbionej dyni, szukając miejsca spoczynku, którego nigdy nie znajdzie.

Na koniec zagadki:

1. Który kraj jest powszechnie uważany za miejsce narodzin Halloween?

2. Z jakich starożytnych ludów wywodzi się święto Halloween?

3. Co mówią dzieci wychodzące z domu w Halloween?

4. Z którym krajem najbardziej kojarzy się Dzień Zmarłych (Día de los Muertos)?

5. Kiedy czarny kot przynosi pecha?

6. Co mają wspólnego duchy, dynie i szkielety?

Na odpowiedź czekam do wtorku (03.11.26), a dla wszystkich, którzy prawidłowo odpowiedzą, czeka nagroda-niespodzianka.

Miłej zabawy!

[Sorcha Raven v.d. Bjørk]

Teraz zapraszam na kolację halloweenową (można wykonać samemu w domu).


Mózg z makaronu



Przygotujesz w około 35 minut.
Podstawowe produkty: makaron, ser mozzarella, sos pomidorowy z dowolnymi przyprawami.
Wystarczy uformować makaron z serem i posmarować go sosem.


Halloweenowe faszerowane jajka z pająkami



Składniki:
12 dużych jajek
⅓ szklanki majonezu
2 łyżeczki musztardy Dijon
2 łyżeczki zalewy z ogórków konserwowych (kiszonych)
¼ łyżeczki drobnej soli (lub do smaku)
⅛ łyżeczki czarnego pieprzu
¼ łyżeczki wędzonej papryki
Około 48 średnich czarnych oliwek bez pestek (odsączonych i osuszonych)
Lód (do schłodzenia jajek)

Przygotowanie
Umieść jajka w dużym rondlu, układając je w jednej warstwie, i zalej zimną wodą.


Paluchy czarownicy



Składniki:
Ciasto na paluszki chlebowe

3 szklanki (360 g) mąki pszennej uniwersalnej (typ 450 lub 550) oraz dodatkowo 1–2 łyżki w razie potrzeby (do podsypywania podczas wyrabiania).
¾ szklanki i 3 łyżki (225 g) ciepłej wody (ok. 38–43°C).
2¼ łyżeczki (7 g) drożdży instant (jedno standardowe opakowanie).
2 łyżeczki (8 g) cukru (dla zrównoważenia smaku – ciasto nie będzie słodkie).
1 łyżeczka (6 g) drobnej soli kuchennej lub morskiej. W przypadku użycia gruboziarnistej soli (typu koszernego) należy ją odważyć, ponieważ jej objętość będzie inna.
2 łyżki (28 g) oliwy z oliwek oraz około 1 łyżeczka do posmarowania miski.

„Paznokcie” i glazura
24 surowe, niesolone migdały w całości (ok. 30 g), najlepiej zbliżonej wielkości. Migdały ze skórką dadzą ciemniejsze „paznokcie”, a migdały blanszowane (obrane ze skórki) – jasne. Wybierz migdały surowe, ponieważ podczas pieczenia nabiorą chrupkości i lekko się przypieką.
1 białko dużego jaja.
1 łyżeczka wody (do rozrzedzenia białka przed smarowaniem).

Wykończenie: masło czosnkowe z parmezanem
3 łyżki (42 g) niesolonego masła.
2 średnie ząbki czosnku, drobno starte lub bardzo drobno posiekane (ok. 2 łyżeczki).
¼ łyżeczki suszonego oregano (roztartego w palcach).
1 łyżka drobno posiekanej świeżej natki pietruszki (bez twardych łodyżek).
¼ szklanki (25 g) drobno startego parmezanu (dzięki temu stworzy delikatną warstwę, a nie zbite grudki).
Szczypta drobnej soli – do dodania w razie potrzeby, po spróbowaniu przygotowanego masła czosnkowego z parmezanem.


Smacznego

[Heinz-Werner Grüner]

Paluchy mega mega! Zjadłbym!

[Sorcha Raven v.d. Bjørk]

Paluchy mega mega! Zjadłbym!

Mózg łatwiejszy w przygotowaniu