Edelweiss

Ah, Frau @Anastasia Windsachen zgaduję że podobnie jak druga dam uciekamy od obowiązków służbowych choćby jeszcze na chwilę.
Muszę przyznać piękny karabin. Samemu dwa lata temu z podobnego położyłem ponad 800 kilowego łosia.
Doprawdy niespotykane jakie majestatyczne zwierzęta skrywają się w tych górach, może i teraz los się uśmiechnie.

To chyba jakiś znak z niebios, że Frau Ana dostaje zielonego pionka.

Anastasia sprawdziła raz jeszcze czy ma wszystko czego potrzebuje, w tym również procentowy prowiant w piersiówce, a następnie ruszyła w stronę drzew na zachodzie...

Wiedziała dokąd zmierza. Mapa i kompas służyły jej jedynie w pilnowaniu tego czy nie zbacza ze ścieżki, którą wyznaczyła sobie jeszcze w obozie, gdy wszyscy się zbierali na polowanie. Co jakiś czas przystawała by sprawdzić czy nie ma jakichś tropów, które warto byłoby zbadać. Na razie jednak brak było takiej zwierzyny. Szukała więc dalej...

Stanęła twarzą w twarz górami, które niewzruszenie od tysiącleci stały tutaj, blokując swobodne przejście do puszczy, w której stronę zmierzała Anastasia. Była na to jednak przygotowana. Sięgnęła do plecaka, wyciągnęła potrzebne jej oporządzenie i ruszyła dalej. Wiedziała, że wszystko, co teraz robi będzie tego warte.

W oddali zobaczyła jak do lotu zerwało się pokaźnych rozmiarów stado ptaków. Chmara wystrzeliła nad korony łysych drzew i spiczastych iglaków. Odłożyła lornetkę i spojrzała na mapę. Jeżeli wszystko się zgadzało, a rzadko działo się tak by coś pomieszała w tych sprawach, to tam właśnie zmierzała. Zastanowiła się czy warto nadal kierować się w tamtym kierunku. Co prawda takie nagłe zerwanie się do lotu może być spowodowane przez wiele czynników, ale należy brać pod uwagę, że inny z uczestników polowania "czyści" właśnie wybrany przez nią obszar.

Usiadła na kamieniu porośniętym mchem i rozłożyła swoje prowizoryczne stanowisko operacyjne. Czas zastanowić się nad kolejnymi ruchami...

Dźwięk wystrzału i następującego po tym przeładowania rozszedł się pośród drzew. Anastasia odsunęła głowę od lunety by spojrzeć "własnym" okiem w kierunku, gdzie oddała strzał.

53 - zwierzyna mała


Zmęczenie zaczynało dawać się we znaki. Dni spędzone na bezowocnym przemierzaniu gór i dolin Edelweiss mogłyby złamać ducha niejednego myśliwego. Ale Anastasia nie zamierzała się poddać.

Gdy dotarła na przełęcz zachodnią, coś przykuło jej uwagę. Wysoko, na tle szarego nieba, zataczał kręgi potężny sokół. To była jej szansa.


Z napięciem obserwowała każdy ruch ptaka, starając się nie zdradzić swoją obecnością. Delikatnie uniosła broń, wzięła głęboki oddech i skupiła wzrok na celu. Musiała trafić.

Strzał padł, a echo rozniosło się po górskich ścianach. Sokół przez chwilę zawahał się w locie, po czym opadł, wreszcie pokonany.

Anastasia niemal nie wierzyła własnym oczom. Po tylu dniach błądzenia i niepowodzeń w końcu miała swoje pierwsze trofeum. Duma rozlała się po jej zmęczonym ciele – może i droga była trudna, ale teraz wiedziała, że było warto.


1d100