Edelweiss

Na torze wyścigowym w National Gestüt ygromadzili się już wszyscy uczestnicy dzisiejszej gonitwy, a wraz z nimi liczni ciekawscy, którzy zajęli miejsca nnie tylko na trybunie głównej, ale i na pobliskich pagórkach, by z dogodnej wysokości śledzić rozwój wydarzeń. W powietrzu czuć było napięcie i oczekiwanie. Już za chwilę rozpocznie się próba zarówno dla jeźdźców, jak i ich wiernych wierzchowców. II Wielką Gonitwę czas zacząć!

Jak mawiano początek trasy nie należy do tych, które można pokonać samą siłą czy wytrwałością. Trakt wiedzie przez nierówny teren, zagłębień i przeszkód, gdzie największą wartość przedstawia zwinność oraz lekkość ruchów konia. Rumaki będą musiały sprawnie lawirować między naturalnymi utrudnieniami, szybko reagować na zmianę kierunku i zachować pewność kroku na zdradliwej nawierzchni.
Dla jeźdźców oznacza to wytężoną czujność i opracowanie doskonałego współdziałania ze swym zwierzęciem. Jedno zawahanie może kosztować cenne chwile, a nieostrożny manewr, nawet zakończenie udziału w gonitwie. Wkrótce przekonamy się, którzy z uczestników najlepiej poradzą sobie z tą wymagającą próbą.

@Pavel van der Gibson - Zwinność - 67
@Fatima Popow-Chojnacka - Zwinność - 70
@Albert Fryderyk de Espada - Zwinność - 69
@Isabella M. Neumann-Swann - Zwinność - 60


Konie walczą, dżokeje w pocie czoła podskakują. Start jest bardzo ważny, od razu będzie wiadomo, kto jest faworytem!

[Jeśli do jutra rana do 6:00 znajdzie się chętny na start - to puszczam go razem z aktualnymi uczestnikami. Dostanie trakt, który pozostanie]

Tempo natychmiast wzrosło i cała stawka ruszyła w zawrotnym pędzie wzdłuż toru. Zawodnicy zaczęli walczyć o miejsce, przesuwając się bliżej wewnętrznej strony trasy. Na trybunach narastał hałas, a kibice wstawali z miejsc, śledząc rozwój wydarzeń. Z każdą chwilą napięcie rosło, bo niewielkie różnice mogły zdecydować o wyniku. Wyścig dopiero się rozkręcał, a wszystko wciąż pozostawało otwarte.


Czas na pierwszy post misja w okolicach godziny 12-13. Proszę o informowanie w razie przesunięć.

Huk startowego wystrzału wciąż jeszcze odbijał się echem od głównej trybuny National Gestüt, gdy Albert Fryderyk de Espada poczuł pod sobą pierwsze, gwałtowne napięcie mięśni swojego wierzchowca. Cyrkon, choć z pozoru spokojny, zareagował na sygnał u ułamku sekund. Szybko jednak jeździec sprowadził wierzchowca do posłuszeństwa zwalniając tempo – teren, który wyrósł przed nimi natychmiast po starcie, przypominał raczej zdradliwe pole minowe niż klasyczny tor wyścigowy więc mknięcie przez niego na oślep z taką prędkością to przepis na katastrofę.

Wokół nich wrzało. Kurz spod kopyt rywali na moment ograniczył widoczność, ale Albert nie pozwolił sobie na dekoncentrację. Każdy ruch wodzy był oszczędny, ale zdecydowany. Czuł, jak Cyrkon instynktownie balansuje ciałem przy gwałtownych zwrotach, które narzucała rzeźba terenu. Choć ryk tłumu nie malał, dla tej dwójki świat skurczył się do kilku metrów błotnistej ścieżki i następnego, ciasnego zakrętu między zagłębieniami.