Albert Fryderyk de Espada - Strzelec Wyborowy

[Albert Fryderyk de Espada]

Uzbrojony w swój poczciwy stary karabin i pewne oko @Albert Fryderyk de Espada ponownie staje do walki o tytuł Wielkiego Łowczego jaki został mu rok temu odebrany.

[Albert Fryderyk de Espada]

Poranek w obozie tętnił życiem. Wielu myśliwych, gnanych ambicją i obawą przed uciekającą zwierzyną, w pośpiechu kompletowało ekwipunek, niemal potykając się o własne buty w drodze na szlak.

Albert de Espada patrzył na to widowisko z lekkim, niemal niedostrzegalnym uśmiechem politowania. Siedząc wygodnie przed swoim namiotem, niespiesznie sączył gorącą herbatę, pozwalając, by aromatyczny napar rozgrzał go przed drogą. Jako najbardziej doświadczony łowca w całym Edelweiss doskonale wiedział, że góry nie lubią pośpiechu, a zwierzyna i tak ostatecznie trafi przed lufę tego, kto potrafi na nią czekać. Jego pewność siebie nie była bezpodstawna - liczne trofea zdobiące jego ściany mówiły same za siebie.

Odstawił pusty kubek, chwycił swój sprawdzony karabin i po raz ostatni sprawdził zamek. Wszystko pracowało z precyzją, której pilnował nade wszystko. Nie musiał nikomu nic udowadniać, on po prostu szedł po swoje.

Gdy w końcu zarzucił plecak i ruszył przed siebie, słońce było już wysoko. Skierował swe kroki w stronę H3, dostrzegając w oddali sylwetkę Pavla van der Gibsona, który najwyraźniej obrał podobny kurs. Albert poprawił pasek broni na ramieniu i z lekkim lekceważeniem dla trudów terenu wkroczył na szlak.

[Heinz-Werner Grüner]

[3]

[karol flibustier]

Ogląda uważnie wystawioną broń, wreszcie bierze do ręki jeden karabinek i patrzy przez lunetkę na zbocze górskie
- Edd popatrz, tam kłębi sie cała masa jeleni, ale pewnie nie na nie ta wyprawa!
Kapitan pilot podnosi do oczu swoją lotnetkę noszoną na piersiach.
- To nie są jelenie, to całkiem coś innego.

[Albert Fryderyk de Espada]

Marsz przez górskie łąki w kierunku G3 okazał się nadzwyczaj przyjemny. Wysokie trawy falowały na wietrze, a słońce nie dokuczało zbyt mocno. Albert de Espada kroczył miarowym, pewnym krokiem, który nie zdradzał ani grama zmęczenia.

Omijając potężny, skalisty szczyt, który górował nad okolicą niczym niemy strażnik, Albert na moment przystanął. Przymrużył oczy, spoglądając w stronę poszarpanych skał daleko przed sobą. Przez ułamek sekundy wydawało mu się, że dostrzegł tam jakiś ruch – sylwetkę innego człowieka, a może tylko cień rzucany przez przelatującego drapieżnego ptaka? Nie trwało to długo, a postać, jeśli w ogóle tam była, zniknęła za załomem skalnym.

Nie zatrzymując się na dłużej, kontynuował swoją wędrówkę przez malownicze hale. Teren w G3 otwierał przed nim nowe możliwości, a zapach świeżych ziół i górskiego powietrza tylko utwierdzał go w przekonaniu, że to będzie może nie specjalnie owocny dzień aczkolwiek całkiem sprawnie szedł mu marsz przed siebie.

[karol flibustier]

- Ktoś idzie tym samym tropem Edd!
Pilot obejrzał się i dostrzegł błysk stali z broni kogoś,
- To ten supermyśliwy, ma niezłe tempo!

[Albert Fryderyk de Espada]

Brzeg jeziora w sektorze F4 przywiódł na myśl dość znajomy widok, co prawda to jezioro było znacznie większe ale Albert de Espada stanął na skraju rozległej łąki, a jego wzrok natychmiast powędrował ku przeciwległemu brzegowi. Tam, w cieniu potężnego masywu, rozciągały się gęste leśne – rewir, który obiecywał najlepsze trofea tego sezonu.

Droga do celu nie była jednak prosta. Pomiędzy nim a upragnionym miejscem wyrastał gigantyczny górski szczyt, którego skaliste zbocza zdawały się wyrastać prosto z toni jeziora. Albert, z właściwym sobie spokojem, nie okazywał pośpiechu. Wiedział, że góry wymagają respektu, ale jednocześnie uważał je za swoje prywatne podwórko.

Analizował sytuację z chłodną precyzją. Przeprawa przez szczyt była ryzykowna i mogła kosztować go resztki sił, podczas gdy bezpieczne obejście masywu niechybnie oznaczało stratę całego dnia, a być może i dłuższego czasu. Inni myśliwi zapewne już teraz forsowaliby przeszkodę, ryzykując karkiem dla złudnej przewagi czasowej. De Espada jednak tylko poprawił pasek karabinu i z dumnie uniesioną głową zaczął rozważać kolejny ruch.

[Heinz-Werner Grüner]

[3]

[Albert Fryderyk de Espada]

Decyzja zapadła szybko, Albert nie należał do ludzi, którzy kłaniają się przed przeszkodami, a wizja wielodniowego obchodzenia jeziora godziła w jego poczucie efektywności. Wydobył z ekwipunku ciężką, podbitą futrem kurtkę i ruszył przed siebie w stronę F5.

Atak na szczyt rozpoczął się jeszcze przed południem. Ściana skalna, choć pozornie stroma, poddawała się pewnym krokom Alberta. Wysokość rosła, a panorama jeziora stawała się coraz bardziej odległa i miniaturowa. Szczęście sprzyjało jednak lepszemu – jeszcze zanim słońce zaczęło chować się za horyzontem, de Espada natrafił na ukryty przesmyk. Wąska, skalna galeria wiła się w głąb masywu, obiecując skrócenie drogi o dobrych kilka godzin marszu.

Mimo to, góry o zmierzchu stawały się śmiertelną pułapką, o czym utytułowany myśliwy wiedział doskonale. Nie zamierzał ryzykować zbędnego błędu w ciemnościach, które mogłyby skrywać zdradliwe szczeliny. Tuż pod samym szczytem, w osłoniętej od wiatru skalnej wnęce, postanowił założyć obozowisko.

Noc zapowiadała się mroźnie, lecz Albert, opatulony w ciepłą odzież, przygotował się na spoczynek. Wiedział, że skoro tylko pierwsze promienie słońca oświetlą grań, on będzie już w drodze. Według jego obliczeń, forsowna przeprawa przez przesmyk pozwoli mu dotrzeć na drugą stronę masywu już jutro po południu. Tam, w gęstych lasach czekających u podnóża, rozpocznie się właściwa część sportowych zmagań, do których przygotowywał się cały rok.

Przeprawa przez góry F5 potrwa 2 Tury.

[Heinz-Werner Grüner]

[nie spadnij... ]