Edelweiss

Serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników łucznictwa – zarówno początkujących, jak i doświadczonych strzelców – na wyjątkowe zawody pod hasłem Traf Chmurę, które odbędą się w ramach Dni Wolkenbad!

Jestem pełna podziwu dla wszystkich grafik, jakie przygotowaliście. Są barwne, klimatyczne i generalnie urokliwe.

Femme Mystere pisze: ↑11 kwietnia 2026, 00:19 Jestem pełna podziwu dla wszystkich grafik, jakie przygotowaliście. Są barwne, klimatyczne i generalnie urokliwe.

Szykuje te dni od paru tygodni więc to ma byc moja perelka coroczna

Są ujednolicone i idealnie chyba oddają klimat kwietniowej zabawy.

Na Stadionie podczas Dni Wolkenbad panowała atmosfera skupienia… przynajmniej do momentu, gdy pojawiła się Isabella.

Bella podeszła do stanowiska z miną, jakby przyszła tu między jednym ciastkiem a drugim. Wzięła łuk, zmrużyła oczy i powiedziała:
– Spokojnie, robię to pierwszy raz… chyba.

Pierwszy strzał – *świst!* – idealna dziesiątka.
Publiczność: cisza.
Bella: – Okej, to był przypadek.

Drugi strzał – dziesiątka.
Trzeci – dziesiątka.
Ktoś z tyłu: – Halo, czy ona ma włączony tryb „pro”?

Bella wzruszyła ramionami i strzelała dalej, jakby od niechcenia, co chwila poprawiając włosy między kolejnymi perfekcyjnymi trafieniami. Po piątym strzale ktoś zaczął podejrzewać, że tarcza po prostu sama się pod nią ustawia.

Ostatni strzał. Wszyscy wstrzymali oddech.
Bella spojrzała, uśmiechnęła się lekko i… pyk!

Strzała trafiła… prawie idealnie.
Dziewiątka.

Bella spojrzała na wynik: 59/60.

Westchnęła dramatycznie:
– Wiedziałam, że coś zepsuję.

Publiczność wybuchła śmiechem, a ktoś krzyknął:
– Następnym razem spróbuj gorzej, żebyśmy mieli szansę!

Bella tylko mrugnęła:
– Postaram się… ale nic nie obiecuję.

Drugi dzień Dni Wolkenbad zapowiadał się jeszcze bardziej emocjonująco niż pierwszy. Publiczność zebrała się tłumnie, bo wszyscy chcieli zobaczyć, czy Bella znowu „przypadkiem” rozwali system.

Bella weszła na stanowisko z kawą w ręku i lekkim ziewnięciem:
– Dzień dobry, zobaczymy, czy dziś też coś trafię.

Ktoś z tłumu szepnął:
– Ona nawet nie wygląda, jakby wiedziała, gdzie jest tarcza…

Pierwszy strzał – *świst!* – dziesiątka.
Bella: – O, zaczynamy dobrze, to podejrzane.

Drugi – dziesiątka.
Trzeci – dziesiątka.
Czwarty… *pyk!* – ósemka.

Bella zmrużyła oczy:
– Aha! Wiedziałam, że to nie może być takie łatwe. To był strzał testowy… dla realizmu.

Publiczność zaczęła się śmiać, ktoś krzyknął:
– System wraca do normy!

Piąty strzał – dziesiątka.
Szósty – *pyk!* – dziewiątka.

Bella westchnęła teatralnie:
– No i wszystko jasne. Forma spada, kariera skończona, dziękuję wszystkim za wsparcie.

Sędzia spojrzał na wyniki:
– 57 na 60 możliwych.

Zapadła chwila ciszy, po czym tłum wybuchł śmiechem i oklaskami.

– 57?! – ktoś krzyknął. – To my tu walczymy o trafienie w tarczę, a ona narzeka!

Bella wzruszyła ramionami i dopiła kawę:
– No co, każdy ma gorszy dzień. Następnym razem postaram się bardziej pomylić.

Na co ktoś z tyłu:
– Proszę bardzo, ale najpierw daj nam choć cień szansy!

Bella tylko się uśmiechnęła:
– Spróbuję… ale nie obiecuję, że wyjdzie.

Nie na darmo zwą mnie Wilhelm Tell XD

Na linię strzelecką wkroczył sam Oberhaupt Edelweiss @Heinz-Werner Grüner – postać owiana legendą, plotkami i, jak się okazało, dość nieoczywistym podejściem do łucznictwa.

Ubrany w coś pomiędzy galowym mundurem a strojem na festyn alpejski, z piórkiem w kapeluszu ustawionym pod kątem „maksimum dramatyzmu”, Edelweiss podszedł do stanowiska tak, jakby za chwilę miał rozpocząć operę, a nie oddać strzał.

Najpierw spojrzał na tarczę.
Potem na publiczność.
Potem znowu na tarczę…
…i jeszcze raz na publiczność, jakby chciał się upewnić, że wszyscy patrzą.

– Spokój, precyzja, elegancja – mruknął pod nosem, po czym… potknął się lekko o własny but.

Publiczność już zaczęła się uśmiechać, ale Oberhaupt szybko odzyskał powagę, poprawił rękawiczki (których nikt poza nim nie miał) i napiął łuk z miną absolutnego skupienia. Strzała powędrowała w powietrze z teatralnym *świiiiiist!*

Trafienie?
Było.

Gdzie dokładnie?
Powiedzmy, że tarcza poczuła jego obecność.

Edelweiss skinął głową, jakby właśnie wykonał perfekcyjny plan:
– Tak miało być.

Drugi strzał poprzedził jeszcze bardziej dramatyczny rytuał: głęboki wdech, zamknięcie oczu, półobrót (nie wiadomo po co) i spojrzenie w niebo, jakby konsultował się z siłami wyższymi… albo z prognozą pogody.

Strzała poleciała.

Tym razem trafił w środek.

Publiczność nagrodziła go brawami, a ktoś z trybun krzyknął:
– Czy to część strategii?!

Edelweiss uśmiechnął się tajemniczo:
– Oczywiście. Im mniej przewidywalnie, tym bardziej… artystycznie.

I tak oto na stadionie nie było do końca jasne, czy trwa rywalizacja sportowa, czy występ sceniczny – ale jedno było pewne: z Oberhauptem Edelweiss nikt się nie nudził.

To są pomówienia! Ja jestem łuczniczym artystą per se. Każdy to wie... Znaczy się każdy. Ja się dowiedziałem w zasadzie podczas wykonywania pierwszej próby.

A raz spróbuję ale marnie :p