Edelweiss

Poranek w Kotlinie Edelweiss był rześki, a powietrze pachniało wilgotną ziemią. Gdy niepozorny, czarny powóz zatrzymał się przed gmachem dworca, Lieselotte wysiadła z niego z wrodzoną gracją. Jej czarne włosy, starannie upięte pod modnym kapeluszem, lśniły w porannym słońcu. Zapach świeżości zastąpił odór spalin, a uszy atakował powtarzający się raz po raz gwizd konduktora.

Stangret natychmiast przystąpił do pracy. Z wprawą wyładował ciężkie, skórzane walizki na specjalny wózek bagażowy, pilnując, by każdy kufer spoczął bezpiecznie na swoim miejscu. Lieselotte, nie oglądając się za siebie, ruszyła w stronę hali biletowej, a stukot jej obcasów rytmicznie odbijał się od kamiennej posadzki. Służący podążał krok w krok za nią, pchając obciążony wózek.

Lieselotte najpierw podeszła do tablicy z rozkładem jazdy i znalazła interesujące ją połączenie:

Wewnątrz dworca panował ożywiony gwar. Kobieta zajęła miejsce w kolejce i cierpliwie czekała, przy okazji podglądając, jak pociągi nadjeżdżają i opuszczają nowowybudowany dworzec. Gdy w końcu podeszła do okienka, poprosiła o bilet w klasie pierwszej do Wolkenbad. Urzędnik, widząc jej wyniosłą postawę i nienaganny strój, obsłużył ją z najwyższym szacunkiem.



Pozostało czekanie. Na zegarze dobiegała dziesiąta, gdy na peron, wśród kłębów pary i metalicznego zgrzytu, wtoczył się pociąg. Lieselotte pewnym krokiem weszła do wagonu, zajmując wyznaczone miejsce przy oknie. Służący sprawnie ulokował bagaże w przeznaczonym do tego miejscu i ukłonił się nisko przed odejściem.

Kiedy skład w końcu ruszył, Lieselotte mogła wreszcie odetchnąć. Oparła głowę o zagłówek i zatopiła się w myślach, podczas gdy za oknem zaczęły przesuwać się zapierające dech w piersiach widoki: rozległe pola, gęste lasy i majaczące na horyzoncie potężne szczyty górskie, które prowadziły ją prosto do Wolkenbad.