Siedziba Władz

[Heinz-Werner Grüner]

[STATUS - OCZEKIWANIE NA DELEGACJE / ON]

[Heinz-Werner Grüner]

W dniach 3-4 X 1926 roku Oberhaupt Kotliny Edelweiss, Heinz-Werner Grüner, będzie przebywał w odosobnieniu. Wszelkie niecierpiące zwłoki proszę kierować do Prawej Faktotum, Frau @Lieselotte Augentrost i Lewego Faktotum, Herr @Albert Fryderyk de Espada.
Sprawy w randzie wyższej rozważy sam oberhaupt, ale wywołanie z "urlopu" może słono kosztować.

Heinz-Werner Grüner
OBERHAUPT EDELWEISS

[Iwan von Lisendorff]

Pociąg z dracką delegacją wreszcie dotarł do Edelweiss. Podróż, która miała przebiec bez większych komplikacji, okazała się jednak nieco dłuższa, niż początkowo zakładano. Powodem był jeden z członków delegacji, który już podczas podróży wykazywał wyjątkowe zainteresowanie funkcjonowaniem kolei. Kilkukrotnie próbował dostać się do kabiny maszynisty, przekonując konduktora, że „przecież wystarczy trzymać tą dźwignię i pociąg sam jedzie, więc czemu ja nie mogę”. Później zaczął prezentować napotkanym osobom swój luksusowy nadwarski zegarek, a podczas kontroli granicznej z niespotykaną gorliwością włączał się w rozmowy strażników, nie zawsze mając coś istotnego do dodania.

Ostatecznie po kilku nieplanowanych przerwach delegacja dotarła do celu. Z pociągu wysiadł Iwan von Lisendorff, trzymając w dłoni swoją charakterystyczną czarno-pomarańczową teczkę dyplomatyczną. - Jakie powietrze jest tutaj... rześkie... całkowita odskocznia od tego co panuje za oknem mojego wielgrodzkiego biura na Trakcie Pomarańczowym. - myślał przypominając sobie uroki swojego niemal rodzinnego miasta, którego długo już nie odwiedzał. Towarzyszyło mu dwóch współpracowników, z których jeden wyjątkowo aktywnie spędził czas w drodze do Kotliny.

Po krótkim powitaniu i po zachwycaniu się architekturą XX-wiecznego budynku, delegacja udała się w kierunku słynnego wejścia do siedziby Oberhaupta, gdzie oczekiwała na przyjęcie.

- Miejmy tylko nadzieję, że Jego Ekscelencja Cargalho i Oberhaupt nie będą nam nieprzychylni przez to zamieszanie na granicy co Borys urządził... - cicho zagadnął Premiera Ministra jeszcze na schodach bardziej okrzesany delegat.
- Niektórych rzeczy się nie przewidzi, słyszałem jednak o nich wiele dobrego. Pozostało nam czekać. - szepnął dyskretnie Iwan do Leonida.

[Heinz-Werner Grüner]

Delegacja dracka została przyjęta w Der Sitz z należytą uwagą, choć,jak wynikało z relacji gestora Hagymy Zoltána, jej przyjazd miał dostarczyć tutejszej kolei nieco więcej emocji, niż przewidywał rozkład jazdy.

Niestety, w chwili przybycia delegacji Grüner nie przebywał w Der Sitz ani w jego najbliższej okolicy. Obowiązki zatrzymały go obecnie w rejonie Glänzbergu, gdzie dopina ostatnie szczegóły związane z zakończeniem manewrów wojskowych.
Hagyma niezwłocznie poinformował oberhaupta o przybyciu Herr Premiera i jego współpracowników. Grüner miał oznajmić, że z wielką przyjemnością przyjmie delegację jw dniu jutrzejszym. Tymczasem, jeśli to możliwe wysłać nakazał po Szefa Departamentu Dyplomatycznego Herr @Joachima Cargalho.

Mam nadzieję, że do tego czasu zarówno goście, jak i nasza kolej odpoczną nieco po podróży, a szczególnie ten z Panów, który, jak zasłyszano, wykazał wyjątkowe zainteresowanie sztuką prowadzenia pociągów.

Hagyma został poproszony o przekazanie całej delegacji uniżonego ukłonu i zapewnić gości, że jutrzejsze spotkanie odbędzie się w spokojniejszych już okolicznościach.

[Iwan von Lisendorff]

Informacja o chwilowej nieobecności Oberhaupta nie wywołała wśród drackiej delegacji większego zaskoczenia. Iwan wysłuchał Hagymy z uwagą, po czym ze zrozumieniem skinął głową. - Tak oczywiście, rozumiemy. Obowiązki państwowe ponad wszystko. Proszę przekazać Herr @Joachim Cargalho , że z przyjemnością spotkamy się kiedy to tylko będzie możliwe. – odpowiedział spokojnie Premier Minister, dodając jeszcze, że nigdzie mu się nie spieszy.

Na wzmiankę o dużej ilości czasu Iwan kontrolnie spojrzał kątem oka na Borysa, który zdążył już zainteresować się jednym z elementów wyposażenia budynku.
– Udaj się już do wynajętego przez nas motelu. – powiedział do niego półgłosem.
– Ale ja tylko chciałem zobaczyć...
– Tak, tak. Właśnie dlatego. Ale nie przejmuj się, możesz pozwiedzać miasto, pod warunkiem towarzystwa Leonida. Ja postaram się znaleźć Towarzysza Joachima – dodał zakańczając dyskusję premier.

Lisendorff bardzo cieszył się z przybycia do Kotliny, o której słyszał tyle komplementów. Z lekkim uśmiechem, trzymając swoją dyplomatyczną teczkę, ruszył schodami na górę w poszukiwaniu informacji. Może przypadkiem trafi na kogoś komu mógłby przedstawić projekt traktatu.

[Iwan von Lisendorff]

Drzwi na końcu korytarza otworzyły się nieco gwałtowniej, niż można by tego oczekiwać.
Do środka wszedł sam on, Heinz-Werner Grüner, wyraźnie zmęczony, z płaszczem niedbale zarzuconym na ramiona i plikiem dokumentów pod pachą. Zatrzymał się na moment, rozejrzał po korytarzu, po czym dostrzegł oczekującą delegację.
Na jego twarzy pojawiło się szczere zdziwienie.

– O... Państwo jeszcze tutaj? A raczej powinieniem zapytać... a Państwo tutaj?
Przez chwilę panowała niezręczna cisza.

Grüner spojrzał na dokumenty, które trzymał w ręku, następnie na delegację, a potem ponownie na dokumenty.

– To znaczy... oczywiście, że Państwo tutaj. Przecież... mieli Państwo tutaj czekać.

Oberhaupt poprawił płaszcz, próbując przywrócić sobie nieco bardziej oficjalną postawę.

– Proszę wybaczyć moje spóźnienie. Manewry miały zakończyć się kilka godzin temu, a potem okazało się, że „jeszcze tylko jedna rzecz” oznacza w praktyce kolejnych sześć.
Westchnął ciężko i oparł dokumenty na najbliższym stoliku.

– Czyli jednak o Dracji nie zapomniałem. To dobrze. Przez chwilę zacząłem się obawiać, że Hagymowi powiedziałem „jutro”, a potem sam uznałem, że to „jutro” jest... jakby to powiedzieć... bliżej nieokreślone. - Spojrzał na Iwana i uśmiechnął się już nieco szerzej.
– W każdym razie witam serdecznie w Kotlinie Edelweiss. Mam nadzieję, że podróż przebiegła spokojnie.

Po krótkiej pauzie dodał:

– Chociaż po minie Pańskich współpracowników wnioskuję, że niekoniecznie.

Grüner zerknął w stronę korytarza, jakby spodziewał się, że za chwilę ktoś wyskoczy zza drzwi.

– A skoro przybyli Państwo z traktatem... to może od razu przejdźmy do rzeczy. Tylko proszę mi powiedzieć, gdzie ja mam to podpisać. - zaśmiał się, gdyż doskonale zdawał sobie sprawę, że nie tak przebiega protokół.
Wyprostował się, poprawił kołnierz i przybrał możliwie najbardziej oficjalny wyraz twarzy.

– Teraz już jestem Oberhauptem. - dodał, ponownie się uśmiechając...

[Iwan von Lisendorff]

Iwan uśmiechnął się słysząc ostatnią uwagę Oberhaupta. Po krótkiej chwili wyciągnął dłoń na powitanie.
– W takim razie, Ekscelencjo, tym bardziej cieszę się, że udało nam się wreszcie spotkać w cztery oczy. I proszę się nie martwić, delegacja i kolej przeżyły naszą podróż bez większych strat. – odpowiedział z lekkim rozbawieniem. Premier Minister wskazał następnie na swoją czarno-pomarańczową teczkę.
– A co do traktatu... rzeczywiście go przywieźliśmy. Nie chciałbym jednak popełnić takiego nietaktu, żeby wręczyć Ekscelencji dokument i od razu wskazać miejsce na podpis.- Iwan otworzył teczkę i wyjął przygotowany projekt.
– Proponuję najpierw spokojnie go przejrzeć. Jeżeli z naszej strony coś wymaga zmiany, jesteśmy oczywiście przygotowani do naniesienia korekt.

Po chwili podał dokument Grünerowi.
– Oto przygotowany przez nas projekt traktatu o wzajemnym uznaniu i współpracy między Dracką Republiką Ludowo-Demokratyczną a Kotliną Edelweiss. - Iwan cofnął się o krok, pozostawiając Oberhauptowi możliwość zapoznania się z dokumentem.
– A kiedy już wszystko będzie się zgadzało... wtedy pozwolę sobie wskazać Ekscelencji miejsce, w którym należy podpisać. – dodał z lekkim uśmiechem.

https://drive.google.com/file/d/11MoVFC ... sp=sharing

[Iwan von Lisendorff]

Heinz spojrzał na dokument, przejrzał na szybko. Pokiwał głową po czym powiedział.
- Kamerad von Lisendorff na pierwszy rzut oka, a nawet i na drugi wszystko wydaje się w porządku. Nie wiem co na ten temat sadzi Herr Cargalho, no właśnie, gdzie on się podziewa... - Grüner odruchowo rozejrzał się po pomieszczeniu. Skinął głową do Hagymy, jednak gestor tylko rozłożył ręce na znak, że nie ma pojęcia.
- W każdym razie, Kamerad von Lisendorff, może najpierw coś zjedzmy! O, to będzie bardzo dobra myśl! Człowiek po podróży to i głodny. Proszę, proszę tędy. - oberhaupt wskazał ręką członkom delegacji, po czym mówił dalej.
- Zaraz podadzą nam coś wyjątkowego! Herr Zoltanie czyń honory!

Służba w Der Sitz na szczęście była na tyle ogarnięta, że gdy tylko zjawiła się delegacja dracka rozpoczęli przygotowania do uczty. Sprawne działania i można było nakrywać do stołu
Może nie będzie to najbardziej suto zastawiony stół, ale smakowite charakterystyczne potrawy i napitki edelweisskie znalazły tam swoje miejsce.

Po przejściu do "sali bankietowej" oczom wszystkich ukazał się własnie on - stół z potrawami i trunkami.

Obsługa prędko polała uczestnikom "biesiady" edelweisskiego schnappsa po czym Grüner wzniósł toast:
- Może z zaskoczenia, może z nienależytą elegancją, ale na pewno zupełnie szczerze witam Was moi "nowi" przyjaciele". EdelProst! -

[Iwan von Lisendorff]

Iwan odpowiedział na toast uśmiechem, po czym uniósł kieliszek wraz z pozostałymi członkami delegacji.
– EdelProst, Ekscelencjo. Jestem pewien bez dwóch zdań, że to początek wielkiej przyjaźni między naszymi państwami. – Po toaście Premier Minister odłożył kieliszek, jakby nagle przypomniał sobie o czymś ważnym.
– Skoro już mowa o powitaniu... nie wypada, żebyśmy przybyli do Edelweiss z pustymi rękami. - Iwan subtelnym ruchem ujął trzymany dotąd w cieniu tajemniczy podłużny elegancki pakunek, opatrzony godłem DRLD i Kotliny.
– Przywieźliśmy dla Ekscelencji prezent związany z Dracją. To... tradycyjny produkt pochodzący z naszego kraju. Chcieliśmy, aby otrzymał Pan coś, co nie jest jedynie oficjalnym upominkiem, ale ma również trochę naszej codziennej kultury. https://dracja.vnacja.pl/viewtopic.php?t=132 - Podał pakunek Grünerowi.
– A oprócz tego pozwolę sobie przekazać coś nieco bardziej szczególnego. - Ze swojej dyplomatycznej teczki wyjął, starannie przygotowaną kopertę.
– To imienna przepustka do Hotelu „Witoka”. To jeden z najbardziej reprezentacyjnych obiektów wypoczynkowych w Dracji, położony nad jeziorem Łakiab. Jeżeli kiedyś zechce Ekscelencja odwiedzić nas prywatnie, albo po prostu odpocząć po kolejnych manewrach, będziemy bardzo radzi Pana tam gościć. https://dracja.vnacja.pl/viewtopic.php?t=210 - Iwan podał mu przepustkę.

[Iwan von Lisendorff]

Grüner przyjął pakunek z wyraźnym zainteresowaniem, przez chwilę przyglądając się eleganckiemu opakowaniu, a następnie zerknął na Iwana z uśmiechem.

– Kamerad Iwan, że się tak zwrócę po imieniu, Mein Freund, muszę przyznać, że umiecie , Wy Draccy Przyjaciele, przyjechać z wizytą i zaskoczyć. Nie tylko dobrym słowem, ale i czymś, co rzeczywiście pozwala poznać Drację od tej bardziej codziennej strony.

Oberhaupt ostrożnie przyjął podarunek, po czym skinął głową z uznaniem.

– Serdecznie dziękuję. Tego rodzaju upominki cenię szczególnie. Oficjalne ordery i dokumenty mają swoje miejsce, ale produkt, który trafia na stół również i zwykłego człowieka, mówi o kraju czasem znacznie więcej.

Na wzmiankę o przepustce do Hotelu „Witoka” Grüner uniósł brwi z widocznym zainteresowaniem.

– A z tej propozycji, Herr Iwan, z pewnością kiedyś skorzystam. Oby szybciej, niż później! - zaśmiał się - Mam nadzieję jednak, że jeśli już przyjdzie mi odwiedzić jezioro Łakiab, będzie to w okolicznościach nieco przyjemniejszych niż po kolejnych manewrach. - tutaj mrugnął do gości, po czym roześmiał się krótko i przekazał kopertę stojącemu obok członkowi służby, aby ten bezpiecznie ją odłożył.

Po chwili Grüner ponownie spojrzał na otrzymany wcześniej pakunek.

– Wiecie Państwo co? Zróbmy jednak coś więcej niż tylko podziękowanie. Skoro przywieźliście nam kawałek Dracji, wypada, abyśmy również pokazali Wam kawałek Edelweiss.

Oberhaupt zwrócił się do służby.
– Proszę pokroić Garamondówkę. Tę z ostatniej dostawy. I podać gościom bez oszczędzania. Na stole pojawiła się dorodna szynka, a jeden z członków obsługi zaczął kroić ją w cienkie, apetyczne plastry.

– Panowie, proszę koniecznie spróbować. Garamonden to najlepsza szynka w całej Ostii. Nie twierdzę tego jako Oberhaupt, lecz jako człowiek, który miał okazję próbować bardzo wielu szynek. - znów się zaśmiał, po czym wzorkiem zachęcił gości do skosztowania. Grüner wskazał gościom półmisek.

– Proszę się częstować. W Der Sitz nie wypada, aby gość siedział przy pustym talerzu. A skoro mamy już okazję spróbować drackiego specjału, chętnie zobaczę, czy nasze podniebienia będą równie zgodne jak nasze kieliszki.
Oberhaupt sięgnął po własny kawałek, po czym jeszcze raz spojrzał na Herr Iwana.

– I powiem Panu coś jeszcze, Kamerad. Jeśli ta Dryzja rzeczywiście jest tak dobra, jak zapowiadają Pańskie słowa, to być może właśnie znaleźliśmy pierwszy bardzo konkretny temat do rozmowy między naszymi krajami.
Grüner uśmiechnął się lekko.

– Jeżeli po degustacji uznamy, że produkt rzeczywiście zasługuje na miejsce na naszych stołach, widziałbym możliwość wprowadzenia go do edelweisskich domów handlowych (DIE KARAWANE). Towarzysze zyskalibyście dostęp do naszego rynku, a nasi mieszkańcy możliwość poznania czegoś "dobrego" z Dracji.

Uniósł kieliszek.

– I oto, Herr Iwan, mamy pierwszy powód do prawdziwej współpracy międzynarodowej. Niech zacznie się od dobrego produktu, a resztę możemy zbudować później. EdelProst!
Kolejny trunek poszedł w ruch... obyśmy nie skończyli pod stołami.