Siedziba Władz

[Iwan von Lisendorff]

Iwan z wyraźnym zadowoleniem wysłuchał słów Oberhaupta. Skinął głową, a następnie sięgnął po kawałek podanej szynki.
– Kamerad Grüner, muszę przyznać, że przyjęcie w Der Sitz przerosło moje oczekiwania. A skoro już poznajemy swoje narodowe specjały, nie mogę odmówić. – powiedział z uśmiechem, próbując Garamondówki. – Muszę przyznać, że rozumiem Pańską dumę. Jeśli wszystkie edelweisskie produkty stoją na podobnym poziomie, to chyba będziemy musieli oszczędzać miejsca w naszych walizkach! - Premier Minister roześmiał się krótko, po czym uniósł kieliszek w odpowiedzi na toast.
– A co do Dryzji, Ekscelencjo, bardzo cieszę się, że dostrzega Pan w niej potencjał. Jesteśmy jak najbardziej otwarci na ten pomysł. Muszę tylko zaznaczyć, że na ten moment nie posiadamy zorganizowanego zaplecza produkcyjnego, który spełniłby potrzebę eksportu na większą skalę. Nie chciałbym obiecywać czegoś, czego nie moglibyśmy od razu spełnić, ale proszę być pewnym, że potraktujemy tę propozycję poważnie. Jeśli uda nam się zorganizować produkcję, rozpoczniemy od dostaw przeznaczonych dla edelweisskich domów handlowych. - Iwan odstawił kieliszek i spojrzał na Grünera z życzliwością, po czym zerknął na dokumenty pozostawione wcześniej na uboczu.
– A Herr Cargalho... cóż, najwyraźniej obowiązki zatrzymały go gdzie indziej. Czasem tak oczywiście bywa, ale to chyba nie kłopot tym bardziej że, jak rozumiem, to Ekscelencja będzie reprezentował Edelweiss przy podpisaniu naszego traktatu. - Iwan uniósł kieliszek jeszcze raz.

– Za przyjaźń Dracji i Edelweiss, za udaną współpracę i za to, żebyśmy z toastami, choć tak popularnymi i w Dracji, nie przesadzili - roześmiał się - EdelProst!