Przyjmowanie interesantów

[Targersdorf Borisz]

- Ogłaszam przerwę w obradach do godzin porannych dnia jutrzejszego. - po raz kolejny oberhaupt rzekł beznamiętnie do ogółu, choć trzeba przyznać, że słuchał z rozwagą ostatniego wystąpienia, nic nie notując, a jedynie od czasu do czasu, rzadziej niż wypadałoby zaciągał się drogim palmowym cygarem.
Sam nie wyszedł, czekał aż Wezwani najpierw opuszczą tymczasową salę przesłuchań.

O godzinie 23:34 czasu lokalnego został sam. Wszyscy opuścili salę, Herr Hagyma również. Oberhaupt chciał się podjąć analizy tego co przedstawiła mu cała zaproszona czwórka:
-Dwoje najbardziej zaufanych ludzi, którzy wraz z nim kreowali Edelweiss od początku. Ci ludzie, którym zawsze ufał bezgranicznie od dawna nadużywali jego zaufania. Czy słusznie, czy chcieli większej władzy, czy nadal byli po jego stronie? Po chwili przemyśleń - wiedział.
-Syn - łatwowierny z natury, nieukrywajmy tego, ale wierny swoim ideałom i...ojcu. Czy słusznie, czy chciał większej władzy, czy nadal był po jego stronie? Po chwili przemyśleń - wiedział.
-Pełniący Obowiązki Szefa Sztabu, realnie główodowodzący edelweisską armią. Niczym prawdziwy wojak zawsze, dosłownie zawsze stał na straży porządku i dyscyliny służb mundurowych. Czy tym razem zawiódł? Czy działał w słusznej wierze, czy chciał większej władzy, czy nadal był po jego stronie? Po chwili przemyśleń - wiedział.

-Dlaczego Dziedzic miał być wydany Voxlandowi?
padło pytanie z galerii
-Zawrócil jakieś pannie wysokiego rodu w głowie?
-A może uwiódł bogatæ lampucere?
sypały się pytania z galerii

Pytania z galerii/hallu (wszak działo się to zza zamkniętymi drzwiami o poważnej masie)nie dotarły do uszu oberhaupta, a szkoda... Może wola, wolna myśl węgierskich elit wsparła by go w rozterce...Kto wie?

[Targersdorf Borisz]

od rana przed siedzibą Oberhaupta gromadził się tłumek rozgorączkowanych ludzi, z biegiem czasu tłumek zmieniał się w spory tłum,
byli to przeważnie mieszkańcy Stadt, w tym zgromadzeniu przewijały się mundury żołnierskie, widziano grupę stoczniowców z Miasta Mgieł, powolnym i ciężkim krokiem przemieszczali się poszukiwacze złota z Glänzberg, przez plac przeszła też wycieczka uczniów z Sandżaku w swoich charakterystycznych strojach.
pojawiły się pierwsze transparenty:
LOJALIŚCI ZAWSZE LOJALINI
NIE ODDAMY DZIEDZICA VOXLANDOWI
WSADŻ LESZKA DO OKNA ŻYCIA
PRECZ Z OBCĄ INTERWECJĄ
CHCEMY PIŁKASRKICH EMOCJI NIE POLITYCZNEGO CHAOSU
z godziny na godzinę rosła też temperatura wrzenia na placu przed siedzibą Oberhaupta.

[Heinz-Werner Grüner]

Sala konferencyjna w Der Sitz, po przerwie
Godzina 10:13 – Stadt Edelweiss, 18 lipca 1925 roku


Drzwi otwierają się z cichym skrzypnięciem. Oberhaupt Heinz-Werner Grüner powraca do sali przesłuchań, krokiem pewnym, choć jakby nieco wolniejszym niż wcześniej. Rysy twarzy pozostają niewzruszone, lecz ci, którzy znają go dłużej, dostrzegliby cień czegoś więcej – niezmierzonego zawodu ukrytego pod kamienną powagą.

Siada bez słowa. Spojrzenie przesuwa się kolejno po twarzach obecnych: Frau Lieselotte, Herr Joachima, Herr Alberta i syna Leszka.

Krótka cisza. Zegar tyka, jakby niecierpliwie.

- Wznawiam obrady... - zaczął z posępną miną .
- Wysłuchałem uważnie. - głos oberhaupta jest spokojny, ale czuć napięcie. - Każdy z państwa przedstawił swój punkt widzenia. Szczegółowo. Z przekonaniem. Z determinacją.
Zatrzymuje się. Przesuwa dłonią dokumenty na blacie, jakby układał fakty w niewidzialnej strukturze.

- Różnią się one znacznie... choć wszystkie zdają się mieć wspólny mianownik.

Pochyla się nieznacznie do przodu, opierając łokcie na stole. Głos przycicha.

- To fascynujące, jak precyzyjnie potrafimy analizować błędy innych – jak łatwo dostrzegamy, gdzie zawiodło cudze działanie... lub jego brak.

Kolejna pauza. Spojrzenie wbija się w przestrzeń między nimi – nie w twarze, lecz jakby w coś głębiej ukrytego.

- A mimo to... ani jedno słowo nie padło o tym, co można było zrobić wspólnie. Nikt nie zadał pytania: dlaczego nie porozumieliśmy się wcześniej? Czy w ogóle ze sobą rozmawialiśmy w odpowiedni sposób zanim stało się to... co się stało?

Unosi brew. Ton pozostaje rzeczowy, choć napięcie wyczuwalne jest już nawet w ciszy.

- Może to naturalne. Może nie dało się inaczej. Może każde z obecnych tu państwa miało słuszność.

Odchyla się w fotelu. Przez moment bawi się guzikiem od uniformu.

- A może... prawda leży gdzieś pomiędzy, jak zwykle i nie ma jednego winnego, tylko wiele pominiętych chwil. Decyzji, których nikt nie podjął, albo podjął je pochopnie, w pojedynkę, zwyczajnie błędnie. Rzeczy, które można było zrobić inaczej.

Powoli zamyka teczkę z raportami.

- Dziękuję za dotychczasowe wyjaśnienia. Przerwa była potrzebna. Dalszy ciąg przed nami. I ufam, że z każdym kolejnym pytaniem... będzie mniej obron, a więcej zrozumienia. Ktoś chciałby coś jeszcze dodać od siebie? Podsumować wypowiedzi innych wezwanych, oskarżyć, obwinić... a może przeprosić, podać dłoń? - zapytał z przekąsem.

Cisza znów spada na salę – cięższa niż przedtem...
Grüner zastygł w oczekiwaniu aż ktoś zechce, badź też nie, przemówić.

[Joachim Cargalho]

Cargalho zastanawiał się o co mógłby obwinić jeszcze pozostałych.
Efekty tych rozważań na razie pozostawiał dla siebie...

[Femme Mystere]

- Chciałabym wyrazić zawód kompletnym brakiem zaufania do Faktotum. Czy Leszek sądził, że rzeczywiście sprzedamy go Voxlandowi?

[Leszek Ebe-Grüner]

Ja w ciszy podszedłem do Joachima Cargalho i wyciągnąłem dłoń w jego kierunku.

[Joachim Cargalho]

Obserwował jak Leszek podchodził do niego i wyciągnął rękę w jego kierunku. Wstrzymał się chwilę...
- Musisz pamiętać, że cokolwiek się tutaj dzieje, a będzie się działo nie raz, nie dwa, całkiem sporo - zawsze gramy do jednej bramki, na korzyść Edelweiss. Nigdy, żadne z nas nie podniesie ręki na drugiego Edla - starał się pouczyć Dziedzica.
Po tych słowach uścisnął jego dłoń i dodał - Ty też jesteś częścią Edelweiss, której nie zamierzamy się pozbywać. - uśmiechnął się, jak miał w zwyczaju i odszedłszy, poklepał go po ramieniu - Niezłą atrakcję nam zapewniliście, Gagatki. Teraz musimy czekać na karę. - rzucił jeszcze i udał się na swoje miejsce.

[Leszek Ebe-Grüner]

Uśmiechnąłem się do Joachima Cargalho i wtedy powiedziałem.

- Wybacz, po prostu wiesz że nie jestem dobrym politykiem. Ale tak, będę pamiętał że gramy do jednej bramki.

Po czym odszedł na swoje miejsce i w ciszy obserwował reakcję innych.

[Albert Fryderyk de Espada]

Siedzący na skraju stołu Komandeur Oberleutnant większość porannej sesji w Der Sitz spędził raczej na słuchaniu jedynie od czasu do czasu przerywanego jego skrobaniem czegoś w notesie przed sobą.
Wykład jakiego udzielił poprzedniego dnia w jego mniemaniu w zupełności wyczerpał dla niego temat przedstawiając ze szczegółami jego perspektywę toteż nie był specjalnie skory do dzielenia się z innymi swoimi przemyśleniami.
Będąc jednak świadkiem cnotliwej sceny między @Leszek Ebe-Grüner oraz @Joachim Cargalho ten jedynie parskną cicho śmiechem pod nosem, szybko jednak przywołując się do porządku.

[Joachim Cargalho]

Siadając, Cargalho spojrzał w kierunku @Albert Fryderyk de Espada, ten najwyraźniej pozazdrościł @Leszek Ebe-Grüner odwagi i wyraził ubolewanie nad tym, głośno parskając. Zajął się jakimiś swoimi sprawami, przeglądając dokumenty - pewnie związane z bankowością lub Fundacją Narodową.

Oczekiwanie na decyzję Oberhaupta przeciągało się niemal w nieskończoność.
Wszyscy pewnie chcieliby się już rozejść.