Przed przejściem do dzieła architekci przeprowadzili ostatnią techniczną odprawę przy stole z planami. Główny gmach, trzykondygnacyjny budynek z jasnego kamienia z dwoma bocznymi skrzydłami, nawiązujący stylem do klasycyzmu. Centralna część wraz z lewym skrzydłem miała mieścić część szpitalną centrum podczas gdy przeciwne skrzydło przeznaczone ma zostać pod przestrzeń laboratoryjną i badawczą. Ważnym punktem dyskusji była również dobudówka do jednego ze skrzydeł. Zaplanowano tam przedłużenie głównej części budynku oraz budowę kolejnego skrzydła które stworzyło boczny dziedziniec kompleksu. Na samym końcu tego dziedzińca, pod zadaszeniem, wydzielono stanowiska garażowe dla co najmniej kilku karetek. Zgodnie z planem wjazd na ten teren zrezygnował z klasycznej, zamykanej bramy – szerokie, otwarte przejście miało gwarantować swobodny, natychmiastowy wyjazd pojazdu ratunkowego bezpośrednio na miejską drogę.
Po zatwierdzeniu ostatnich detali inżynieryjnych zebrani przenieśli się w miejsce, gdzie ułożono pierwszy ceglany cokół. Albert Fryderyk de Espada podszedł do przygotowanego wcześniej granitowego bloku. Na kamieniu widniał surowy, kuty napis: Medizinisches Zentrum Glänzberg 1926. Oberstam sprawnie nałożył kielnią grubą warstwę zaprawy murarskiej, po czym przy pomocy dwóch robotników precyzyjnie osadził ciężki blok na fundamencie. Wmurowanie kamienia węgielnego zamknęło część oficjalną – chwilę później na teren weszły pierwsze ekipy robotników, rozpoczynając niwelację terenu pod fundamenty nowego centrum.
