Operacja „Ostatnia Droga”

[Mikołaj Radziwiłł]

Operation Letzter Weg
Operacja „Ostatnia Droga”

Śnieg nad Kotliną nie spadł jeszcze na tyle gęsto, by przykryć drogi białym puchem, ale drobne płatki od dłuższego czasu wirowały w powietrzu, osiadając na poboczach, dachach mijanych zabudowań i masce ciemnoniebieskiego samochodu marki Ebe rocznik bieżący. Chłód, jak zawsze, nadciągał od gór, a wraz z nim cisza, który w edelweisskich dolinach potrafiła sprawić, że nawet najgłośniejszy silnik wydawał niepokojąco odgłos.
Tak, to sam oberhaupt Heinz-Werner Grüner wracał do domu.

Jeszcze wczoraj był w Bundżadar w Nan Di, gdzie kończył się Rajd Wspólnoty Narodów. Obowiązki wzywały, więc dziś już jest w Kotlinie. Celem było ukochane Stadt Edelweiss, stolica Szarotkowej Krainy, siedziba jego władzy i miejsce, w którym czekały kolejne obowiązki...
Powrót nie należał do najkrótszych. Trasa wiodła od strony granicy austro-węgierskiej (a cały ten wielki kraj musiał przebyć w pojedynkę), przez Gamsentor, górską przełęcz zwaną własnie Bramą Kozic.
Widoczność pozostawała jeszcze przyzwoita, nawierzchnia była wilgotna, a samochód posłusznie pokonywał kolejne zakręty.
Dopiero po zjeździe z przełęczy pojawiły się komplikacje.

Główna droga ekspresowa A1 prowadząca bezpośrednio do Stadt Edelweiss została tymczasowo zamknięta. Z daleka było widać światła pojazdów służb, a ustawione przy wjeździe oznakowanie nie pozostawiało wątpliwości: wypadek albo poważniejsze prace drogowe. Grüner nie zamierzał tracić czasu na oczekiwanie w kolejce. Skierował samochód na wyznaczony objazd, prowadzący w stronę Prahburga.

Droga stała się węższa, a krajobraz nabrał bardziej prowincjonalnego charakteru. Zamiast przemysłowych zabudowań i kolejnych drogowskazów pojawiły się kamienne murki, niewielkie gospodarstwa oraz ciemne sylwetki stodół. W pewnym momencie samochód minął małe siedlisko, którego nazwy Oberhaupt nie potrafił sobie przypomnieć. Kilka domów skupionych wokół starej kapliczki, drewniana wiata przystankowa i samotna gospoda z szyldem Zum letzten Gamsbock (edel. Pod Ostatnim Koziorożcem). Na mapach miejsce figurowało zapewne jako Kohlbrunn, lecz dla Grünera było jedynie jednym z wielu zapomnianych zakątków Kotliny.

Nie zwolnił. Jego EBE Ego3st jeszcze miał sporo "pary" po rajdzie. Myślami pozostawał jeszcze przy ostatnich wydarzeniach rajdu. Zmęczenie dawało o sobie znać, a powtarzalny rytm silnika i kół na mokrej nawierzchni sprzyjał zamyśleniu. Nie była to jednak senność, która odbierałaby mu zdolność reagowania. Wciąż obserwował drogę, pobocza i mijane zabudowania, choć przez krótką chwilę pozwolił myślom odpłynąć daleko od spraw bieżących.

Wtedy dostrzegł ruch w lusterku. Najpierw był to jedynie ciemny kształt, niepasujący do obrazu drogi. Potem błysk metalu. Sylwetka człowieka stojącego przy poboczu, częściowo osłoniętego przez zabudowania, z bronią uniesioną w kierunku nadjeżdżającego samochodu. Grüner nie potrzebował drugiego spojrzenia.
Nie wyglądało to na przypadkowego przechodnia ani myśliwego. Człowiek nie próbował zatrzymać pojazdu, nie dawał żadnych znaków. Celował.

Zamach!

Oberhaupt szarpnął kierownicą, jednocześnie wciskając pedał gazu. Huk strzału rozdarł zimowe powietrze. Pocisk uderzył gdzieś w karoserię albo przeleciał tuż obok. Trudne to było do stwierdzenia w pierwszej chwili. Samochód zatańczył na wilgotnej nawierzchni, tylne koła na moment straciły przyczepność, ale Grüner zdołał utrzymać pojazd na drodze.
Nie oglądał się ponownie. Przyspieszył, wykorzystując każdy dostępny metr. Kolejne zakręty pokonywał z napiętymi mięśniami ramion, a czarne, skórzane rękawice mocniej zacisnęły się na drewnianej kierownicy. Za przednią szybą przesuwały się nagie drzewa, kamienne ogrodzenia i rozrzucone po poboczach płaty śniegu. W lusterku nie dostrzegał już strzelca, ale nie oznaczało to, że niebezpieczeństwo minęło.

Nie miał zamiaru jechać dalej do Prahburga. Nie zamierzał też wracać na zamkniętą ekspresówkę i ryzykować, że napastnik przewidział jego trasę. Znał natomiast miejsce, w którym mógł liczyć na uzbrojonych ludzi, łączność i natychmiastową reakcję. W takiej sytuacji mógł się udać tylko do Grünerwald.
Zawrócił przy najbliższej możliwości i skierował samochód na drogę prowadzącą do rozległego kompleksu wojskowego. Każda minuta zaczynała mieć znaczenie. Jeśli zamach został przygotowany z wyprzedzeniem, strzelec mógł mieć wspólników, a zamknięcie głównej drogi wcale nie musiało być przypadkiem. Ta myśl, raz dopuszczona do świadomości, nie dawała już spokoju.

Wjazd do Grünerwaldu pojawił się przed nim szybciej, niż się spodziewał. Nie na darmo przydał się pojazd marki EBE.
Posterunek wartowniczy, zasieki, budynki administracyjne i rozległe koszary tworzyły znajomy obraz wojskowej infrastruktury. Na placu manewrowym trwały jeszcze zwyczajne czynności służbowe, żołnierze przemieszczali się między budynkami, a z jednego z garaży dobiegał odgłos uruchamianego silnika. Wszystko wyglądało tak, jakby świat poza murami garnizonu nadal funkcjonował normalnie. Do chwili, gdy samochód Oberhaupta wpadł na teren jednostki...

Pojazd zatrzymał się gwałtownie przed budynkiem wartowni. Grüner otworzył drzwi i wysiadł, niemal potykając się o własne nogi. Nie został postrzelony. Nie czuł bólu ani nie dostrzegał krwi, choć adrenalina sprawiała, że dłonie wciąż drżały mu nieznacznie. Dopiero teraz zauważył ślady po uderzeniu na karoserii i zrozumiał, jak niewiele brakowało, by podróż zakończyła się zupełnie inaczej.

- Alarm! Natychmiast ogłosić alarm! - rzucił w kierunku najbliższych żołnierzy, nie pozostawiając miejsca na dyskusję.
- Zamach na Oberhaupta! Uzbrojony napastnik na drodze objazdowej w kierunku Prahburga. Natychmiast zabezpieczyć drogi dojazdowe, powiadomić patrole i rozpocząć poszukiwania. Chcę wiedzieć, kto tam był, skąd przyszedł i dokąd się udał!

Wartownia natychmiast ożyła. Jeden z żołnierzy pobiegł do telefonu, drugi ruszył w stronę budynku dowództwa, a kolejni zaczęli przekazywać polecenia dalej. Zwyczajny rytm garnizonu ustąpił miejsca gwałtownemu, skoordynowanemu ruchowi. Wkrótce miały zostać zamknięte bramy, wystawione posterunki i skierowane w teren pierwsze patrole.

Grüner zdjął rękawice, po czym odwrócił się w stronę swojego samochodu. Na moment spojrzał na uszkodzoną karoserię. Nie był człowiekiem, którego łatwo było wyprowadzić z równowagi, lecz świadomość, że ktoś próbował odebrać mu życie na jednej z dróg jego własnej Kotliny, budziła w nim gniew znacznie większy niż strach.
Nie zamierzał traktować tego jako zwykłego incydentu.
Jeżeli ktoś odważył się zaatakować "ukochanego ojca narodu", musiał mieć powód, wsparcie albo przekonanie, że konsekwencje go nie dosięgną. Każda z tych możliwości była równie niepokojąca. Grüner nie wiedział jeszcze, czy za zamachem stał pojedynczy przeciwnik, zorganizowana grupa czy ktoś, kto dysponował informacjami o jego trasie powrotnej. Wiedział natomiast, że zamknięcie ekspresówki i wymuszony objazd muszą zostać dokładnie sprawdzone.
Wszedł do budynku dowództwa, gdzie już oczekiwano na jego dalsze rozkazy.
- Chcę pełnego raportu o zamknięciu drogi ekspresowej. Kto wydał decyzję, kiedy ją podjęto i kto odpowiadał za objazd. Zabezpieczyć wszystkie dostępne meldunki, nie dopuścić do zacierania śladów. I jeszcze jedno: żadnych pochopnych komunikatów dla prasy. Najpierw ustalimy, co się wydarzyło.

Na korytarzu rozległy się szybkie kroki kolejnych oficerów. Za oknami śnieg padał już nieco gęściej, przykrywając plac manewrowy cienką, białą warstwą.

Heinz-Werner Grüner przeżył zamach. Trzeba sobie jednak racjonalnie zadać pytanie: Czy zagrożenie minęło?

@Albert Fryderyk de Espada - sytuacja wymaga pilnego kontaktu i ustalenia dalszych działań. Oberhaupt Kotliny Edelweiss oczekuje reakcji na próbę zamachu oraz współpracy przy ustaleniu, kto stał za atakiem.

Na terenie Grünerwaldu ogłoszono alarm. Rozpoczynało się polowanie na zamachowca.

KTO STRZELAŁ? JAK WYGLĄDAŁ?
Imię i mazwisko, organizacja, narodowość, znaki szczególne?

[Mikołaj Radziwiłł]

Wieści o próbie zamachu na Oberhaupta Heinza-Wernera Grünera szybko dotarły do dowództwa Edelweiss Streitkräfte. Admirał Albert Fryderyk de Espada nie zwlekał z podjęciem odpowiednich kroków. W pierwszej kolejności należało zadbać o bezpieczeństwo głowy państwa, a następnie ustalić, w jakich okolicznościach doszło do zdarzenia i kto mógł za nim stać.

Na polecenie admirała do Grünerwaldu skierowano odpowiednio uzbrojony konwój wojskowy, którego zadaniem było zapewnienie Oberhauptowi bezpiecznego przejazdu do Stadt Edelweiss. Po dotarciu Grünera do garnizonu i ogłoszeniu alarmu nie zamierzano pozostawiać dalszej podróży przypadkowi. Eskorta miała towarzyszyć mu aż do stolicy, dbając o bezpieczeństwo na całej trasie.

Równocześnie w okolice Kohlbrunn, gdzie doszło do zamachu, skierowano śledczych. Ich zadaniem było zabezpieczenie dostępnych śladów, odtworzenie przebiegu wydarzeń oraz ustalenie okoliczności zamknięcia drogi A1 i wyznaczenia objazdu, na którym napastnik otworzył ogień do samochodu Oberhaupta. Szczególnego wyjaśnienia wymagało to, czy organizacja ruchu miała związek z próbą zamachu, czy też sprawca wykorzystał istniejącą sytuację do przeprowadzenia ataku.

Admirał de Espada przystąpił również do przygotowania zespołu odpowiedzialnego za całościowe wyjaśnienie sprawy. Poza ustaleniem tożsamości bezpośredniego sprawcy należało sprawdzić, czy działał on samodzielnie, czy też mógł liczyć na pomoc innych osób. Nie można było wykluczyć, że przygotowanie zamachu wymagało wcześniejszego rozpoznania trasy przejazdu Oberhaupta oraz znajomości okoliczności, które doprowadziły do skierowania go na objazd.

Samo odnalezienie strzelca nie musiało oznaczać końca sprawy. Dopóki nie poznano motywów jego działania i nie ustalono, czy za atakiem stał ktoś jeszcze, należało liczyć się z możliwością ponownej próby. Z tego względu admirał zarządził zaostrzenie środków bezpieczeństwa i zwiększenie czujności podległych służb.

Chcąc uniknąć niepotrzebnych spekulacji, a zarazem uspokoić mieszkańców Kotliny, de Espada zdecydował się wydać komunikat przeznaczony dla prasy. Jego treść przekazano redakcjom bez zbędnej zwłoki.

Do mieszkańców Kotliny Edelweiss!

W związku z próbą zamachu na Oberhaupta Heinza-Wernera Grünera informuję, że Oberhaupt znajduje się obecnie bezpiecznie w garnizonie w Grünerwaldzie. Wysłano już konwój wojskowy, który zapewni mu eskortę w drodze do Stadt Edelweiss.

W okolice Kohlbrunn skierowano śledczych, którzy przystąpią do ustalenia szczegółowych okoliczności zdarzenia oraz identyfikacji sprawcy. Równolegle przygotowywany jest zespół odpowiedzialny za wyjaśnienie całej sprawy, w tym ustalenie, czy w przygotowaniu zamachu uczestniczyły inne osoby.

Z uwagi na charakter zdarzenia zarządzono zaostrzenie środków bezpieczeństwa. Choć próba zamachu nie osiągnęła zamierzonego celu, nie ma obecnie podstaw, by uznać zagrożenie za całkowicie zażegnane. Należy brać pod uwagę możliwość ponownego ataku, dlatego podległe służby pozostają w podwyższonej gotowości.

Proszę mieszkańców o zachowanie spokoju oraz przekazywanie właściwym służbom wszelkich informacji, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. O dalszych ustaleniach będziemy informować w miarę postępów dochodzenia.

Podpisano A.F de Espada:

Po przekazaniu komunikatu do redakcji prasy działania trwały nadal. W Grünerwaldzie przygotowywano eskortę, natomiast w okolicach Kohlbrunn śledczy mieli przystąpić do oględzin miejsca zdarzenia i zbierania zeznań. Admirał oczekiwał na pierwsze ustalenia, które pozwoliłyby określić, czy zamach był dziełem pojedynczego napastnika, czy też częścią szerszego przedsięwzięcia.

[Sorcha Raven v.d. Bjørk]

Tak, tak ja go co prawda nie widziałam, bo byłam za daleko, ale w chwili kiedy przebiegał obok mnie, słyszałam, jak krzyknął kilka razy „Karramba!”
Może to jakiś ślad...?

[Heinz-Werner Grüner]

[Mogę już wyjść ze schronu?]

[Albert Fryderyk de Espada]

Minęła już ponad doba od próby zamachu na Oberhaupta Heinza-Wernera Grünera. Pomimo zaistniałego zagrożenia głowa państwa dotarła bezpiecznie do Stadt Edelweiss, gdzie pozostaje pod ochroną służb wojskowych. Tymczasem śledczy kontynuują pracę w okolicach Kohlbrunn, analizując miejsce zdarzenia i gromadząc materiały, które mogą pomóc w ustaleniu przebiegu całego zajścia, sugerują oni że w przeciągu najbliższych godzin może uda się poznać więcej szczegółów dotyczących zdarzenia.

W najbliższym czasie planowane jest również przesłuchanie Oberhaupta, którego zeznania pozwolą dokładniej odtworzyć przebieg wydarzeń oraz zweryfikować dotychczasowe ustalenia. Szczególne znaczenie będą miały wszelkie szczegóły dotyczące napastnika i okoliczności, w jakich doszło do oddania ataku.

Sam Oberhaupta Heinz-Werner Grüner zapowiedział, że jeszcze tego samego dnia wystąpi na konferencji prasowej. Zamierza w ten sposób rozwiać pojawiające się spekulacje i osobiście zapewnić mieszkańców Kotliny, że nieudana próba zamachu nie wpłynęła na jego wolę i rezolutność dalszego niewzruszonego sprawowania swoich obowiązków. W obliczu ostatnich wydarzeń zarówno władze, jak i służby pozostają jednak czujne, nie traktując zagrożenia jako ostatecznie zażegnanego.

[Heinz-Werner Grüner]

Do wiadomości zainteresowanych przesyłam położenie osady Kohlbrunn:

Noc nie przyniosła Heinzowi-Wernerowi Grünerowi odpowiedniego odpoczynku. Po powrocie do Stadt, pod eskortą wojskowych, Oberhaupt długo nie potrafił znaleźć sobie miejsca w Der Sitz. Dopiero późnym wieczorem, po zapoznaniu się z pierwszymi meldunkami i upewnieniu się, że służby podjęły odpowiednie działania, pozwolił sobie na chwilę samotności. Za oknami prószył śnieg, przykrywając dachy stolicy, a on w takien chwili myślał o ukochanej Liese. Tej nie było przecież w jego zasięgu. Nie mógł przytulić - wyszła w góry już jakiś czas temu...

-Zamach? Trzeci raz? - zamyslił się...
Ta myśl powracała uparcie. Kolejna próba odebrania mu życia, kolejny raz, gdy ktoś uznał, że najlepszym sposobem rozwiązania problemu będzie pozbycie się właśnie jego. Tym razem jednak nie było anonimowych pogróżek ani miejsca na domysły.
Grüner nie uważał się za człowieka bojaźliwego. Przez lata sprawowania władzy nauczył się, że nie można podejmować decyzji pod wpływem strachu. Nie oznaczało to jednak, że był obojętny na własne życie. Miał rodzinę, obowiązki i plany matrymonialne, których nie zamierzał porzucać z powodu anonimowego napastnika.

Najbardziej niepokoiła go jednak sama organizacja zamachu. Zamknięcie A1, wyznaczony objazd, strzelec czekający w odpowiednim miejscu. Zbyt wiele elementów układało się w obraz, którego nie można było zlekceważyć. Czy ktoś znał trasę jego przejazdu? Czy zamknięcie drogi było częścią planu, czy jedynie okolicznością wykorzystaną przez napastnika? I przede wszystkim: czy człowiek, który pociągnął za spust, działał sam? Na te pytania nie miał odpowiedzi.

Sen przyszedł dopiero gdy już prawie świtało. Był płytki i przerywany. Kilkakrotnie budził się, wracając myślami do wydarzeń poprzedniego dnia. Kiedy w końcu wstał, szybko uzmysłowiłl sobie, że Kotlina nie może zatrzymać się tylko dlatego, że ktoś próbował pozbawić życia jakiegośtam Grünera.
Przy porannej kawie Grüner zapoznał się z dostępnymi informacjami. Śledczy pracowali w okolicach Kohlbrunn, a wojsko pozostawało w podwyższonej gotowości. Herr Albert Fryderyk de Espada zajmował się koordynacją działań, lecz na konkretne ustalenia trzeba było jeszcze poczekać.

Oberhaupt wiedział, że nie może pozwolić sobie na pochopne oskarżenia. Nie zamierzał również udawać, że nic się nie wydarzyło. Mieszkańcy Szarotkowej Krainy mieli prawo oczekiwać od niego jasnego stanowiska, a milczenie mogłoby jedynie podsycić niepokój i plotki.
Przez chwilę stał przy oknie, obserwując budzącą się stolicę. Potem wrócił do biurka. Na blacie leżała czysta kartka papieru, a obok niej pióro.
Usiadł, poprawił mankiety białej koszuli i przez moment zastanawiał się nad pierwszym zdaniem. Wreszcie napisał:

„Obywatele Kotliny Edelweiss!”

Zatrzymał się, przeczytał zapisane słowa i podjął dalsze pisanie. Chciał mówić o bezpieczeństwie, trwającym dochodzeniu i odpowiedzialności tych, którzy mieli wyjaśnić okoliczności zamachu. Nie zamierzał spekulować o sprawcach ani obiecywać czegoś, czego nie mógł zagwarantować.
Tym razem nie pisał wyłącznie jako Oberhaupt. Pisał również jako człowiek, który, mówiąc kolokwialnie, dzisiaj byłby trupem
Do konferencji prasowej pozostawało niespełna godzinę. Heinz-Werner Grüner pochylił się nad kartką i kontynuował pracę nad przemówieniem, starannie dobierając każde kolejne słowo.

[Heinz-Werner Grüner]

KONFERENCJA PRASOWA

Oberhaupta Kotliny Edelweiss H.W. Grünera




Zachęcamy do wzięcia udzialu w konferencji.

[Albert Fryderyk de Espada]

W dniu następującym po zamachu na Oberhaupta Heinza-Wernera Grünera działania wyjaśniające nabrały tempa. Admirał Albert Fryderyk de Espada polecił skoncentrować wysiłki na dwóch kwestiach, które na obecnym etapie wydawały się najbardziej obiecujące. Pierwszą było dokładne zbadanie miejsca, w którym doszło do zamachu, drugą zaś ustalenie okoliczności zamknięcia drogi A1 i wyznaczenia objazdu prowadzącego przez Kohlbrunn.



W okolicach miejsca zamachu przeprowadzono szczegółowe oględziny terenu. Śledczy zabezpieczyli znalezione na miejscu łuski po amunicji kalibru 9 mm. Sam kaliber nie pozwalał na wyciągnięcie daleko idących wniosków, gdyż naboje tego rodzaju były powszechnie wykorzystywane zarówno w broni wojskowej, jak i w modelach dostępnych na rynku cywilnym. Znalezisko mogło jednak okazać się przydatne przy dalszych badaniach balistycznych, o ile udałoby się zabezpieczyć odpowiedni materiał porównawczy.

Równolegle rozpoczęto przesłuchiwanie osób, które mogły przebywać w Kohlbrunn w czasie zdarzenia. Śledczy starali się ustalić, czy ktoś zauważył podejrzane zachowanie, obce pojazdy lub osobę odpowiadającą opisowi napastnika. Każda relacja miała zostać odnotowana i zweryfikowana, nawet jeśli początkowo wydawała się mało istotna. Na tym etapie nie udało się jeszcze ustalić tożsamości sprawcy, dlatego przedwczesne formułowanie wniosków mogłoby jedynie utrudnić dalsze czynności.

Drugim przedmiotem zainteresowania stały się okoliczności zamknięcia A1. W toku wstępnych ustaleń okazało się, że w noc przejazdu Oberhaupta drogą odbywał się transport wojskowy z Grünerwaldu do Stadt Edelweiss. W trakcie przejazdu jedna z ciężarówek wypadła ze swojego pasa ruchu i uderzyła w słup znajdujący się po przeciwnej stronie jezdni. Pojazd uległ uszkodzeniom na tyle poważnym, że niezbędne było jego odholowanie.

Sytuację dodatkowo skomplikował przewożony ładunek, którego ciężar uniemożliwiał sprawne usunięcie pojazdu przy użyciu dostępnych środków. Konieczne stało się sprowadzenie cięższego sprzętu, a żandarmeria wraz ze służbami wojskowymi zdecydowała o zamknięciu drogi na czas prowadzenia prac. Wstępne ustalenia wskazywały zatem, że utrudnienia, które zmusiły Oberhaupta do skorzystania z objazdu, mogły wynikać z rzeczywistego wypadku drogowego, zaś zamknięcie drogi odbyło się dość nagle i nie miało mieć znacznego wpływu na ruch na drodze zważywszy na późne godziny kiedy wypadek się wydarzył.

Nie oznaczało to jednak, że sprawę można było uznać za wyjaśnioną. Sam fakt wystąpienia wypadku nie przesądzał o tym, czy ktoś mógł wcześniej wiedzieć o planowanym zamknięciu drogi ani czy okoliczności te miały jakikolwiek związek z późniejszym zamachem. Należało ustalić dokładny przebieg transportu, charakter przewożonego ładunku oraz osoby odpowiedzialne za jego organizację.

Admirał de Espada polecił zatem przejrzeć dokumentację dotyczącą wojskowego transportu z Grünerwaldu do Stadt Edelweiss. Weryfikacji miały podlegać rozkazy przewozowe, wykaz przewożonego sprzętu, godziny wymarszu i przejazdu, a także raport sporządzony po wypadku. Zapowiedziano również przesłuchanie oficerów odpowiedzialnych za organizację i nadzór nad transportem oraz kierowcy ciężarówki, który utracił panowanie nad pojazdem.

Na obecnym etapie obie sprawy pozostawały otwarte. Zabezpieczona amunicja mogła pomóc w ustaleniu rodzaju użytej broni, natomiast dokumentacja transportu miała pozwolić odtworzyć okoliczności zamknięcia A1. Dopiero zestawienie wyników oględzin, zeznań świadków i wojskowych raportów miało dać podstawy do określenia, czy między wypadkiem a zamachem istniał jakikolwiek związek.

Admirał nie zamierzał wyciągać pochopnych wniosków. Polecił kontynuować oba kierunki dochodzenia, oczekując na pierwsze pełniejsze raporty. Do czasu ich otrzymania sprawa zamachu na Oberhaupta pozostawała nierozstrzygnięta.

[Heinz-Werner Grüner]

30 XII 1926 r. Kilkanascie godzin po zamachu.
Telefon do biura Admirała Alberta Fryderyka de Espady.

Po uzyskaniu informacji o pierwszych ustaleniach śledczych Oberhaupt Heinz-Werner Grüner postanowił skontaktować się bezpośrednio z prowadzacym śledztwo Herr Admiral de Espadą, który osobiście nadzorował dochodzenie. Niestety, de Espada był w tym czasie nieobecny. Połączenie odebrał jeden z jego asystentów.

– Dzień dobry. Heinz-Werner Grüner z tej strony. Proszę przekazać Herr Admiral, że oczekuję na kolejne informacje dotyczące postępów śledztwa. Chciałbym przede wszystkim wiedzieć, czy podczas oględzin miejsca zamachu udało się zabezpieczyć dodatkowe ślady, ustalić pozycję strzelca oraz, co szczególnie istotne, odtworzyć prawdopodobną drogę jego ucieczki. Czy przesłuchania świadków przyniosły już jakiekolwiek konkretne wskazówki?

Po krótkiej chwili Oberhaupt dodał:

– Proszę również zapytać Herr Admiral, czy ustalono coś więcej w sprawie wojskowego transportu i wypadku na A1. Nie chciałbym, abyśmy skupili się wyłącznie na samym strzelcu, pomijając okoliczności, które mogły doprowadzić do tego, że znalazłem się na tamtym objazdzie. Oczekuję na bezpośredni meldunek, gdy tylko admirał będzie dostępny. Dziękuję.

Po odłożeniu słuchawki, wstał, podszedł do okna i wpatrywał się w poranny gwar Ohne Titel Platz...