Edelweiss

Lieselotte udała się pod adres, jaki otrzymała w liście powitalnym. Była do jedna z wielu kamienic z centrum starego miasta, umiejscowiona z odciętym od wzroku przeciętnego turysty zaułku. Na ścianie przy wejściu wisiał przyklejony plakat, a zza drzwi prowadzących do sutereny dochodziły zgłuszone dźwięki saksofonu.


Dziewczyna zeszła po schodkach na dół i otworzyła skrzypiące drzwi. Jej oczom ukazał się utrzymany w modnym art deco zakazany klubik, w którym kłębiło się od papierosowego dymu i zapachu tanich perfum. Muzykę zagłuszały odgłosy perlistego, damskiego śmiechu. Barman, widząc list Lieselotte, poprowadził ją na zaplecze, a następnie po schodach klatki schodowej na drugie piętro. Wręczył jej kluczyk z brelokiem w kształcie serduszka, po czym, unikając wszelkich dalszych pytań, zniknął w mroku korytarza.

W pokoju królowało duże łóżko i zbiór przypadkowo zgromadzonych mebli, które wbrew rozsądkowi tworzyły swojego rodzaju kompozycję niczym kolaż.

„Wygląda na to, że będę musiała zadomowić się tutaj na jakiś czas” – pomyślała Lieselotte, pozostawiając swoje walizki i udając się z powrotem do klubu, gdzie zamierzała spędzić wieczór.

Tuż po 22 do Geheimhotel zawitał sam Oberhaupt. Nawet ten kto nie znał go osobiście wyczuł od razu, że ten mężczyzna nie jest w szampańskim nastroju. Przybyły z nim kierowca poinformował barmana kto jest owym gościem. Nie chciano dać wiary, ale oporu nie stawiano żadnego.
W oddali słychać było porykiwania średniej jakości wokalisty, któremu przygrywał jakiś obcokrajowiec na niewielkiej mandolinie... Gwa nieco zagłuszał wumiejętności i "występ wokalny" obu panów...

Stolik znalazł się w mgnieniu oka, a barman nadal nie dowierzał, mimo to polerował blat wlepiając swoje wytrzeszczałe śclepia w przybysza. Insygnia i mundur zdradzały wszak kim jest Grüner. Zasiadł samotnie w usytuowanym z boku stoliku na cztery osoby, nie chciał się rzucać w oczy. Szepnął coś na ucho swojemu adiutantowi, ten tylko skinął głową i błyskawicznie udał się do całkiem sporej lady...
-Oberhaupt życzy sobie butelki czegoś mocniejszego. Bez bąbelków - rzekł suchym głosem, położywszy o wiele więcej klubeków niż wymagało to za jedną butelkę trunku z 40% "wkładką"...

Na scenie pojawiła się skromna blondynka... Dopiero teraz Heinz dostrzegł plakat, który ją zapowiadał: Po niezbyt długich przygotowaniach jej kompani zaintonowali spokojną melodię... a ona "popłynęła"...
https://www.youtube.com/watch?v=W4KfEvD ... anah-Topic

Była już późna noc, gdy Pani Neumann wyglądała z okna na piętrze kamienicy. Bezsenność już od dawna jej nie opuszczała, lecz zdążyła do tego przywyknąć. Wiek i niekończąca się muzyka przebijająca się przez ściany Geheimhotel oczywiście nie pomagały. Dlatego opierała się o parapet znudzona i wsłuchiwała się w szum mżawki. Spoglądała, jak przymglone światło migającej monotonnie latarni oświetlał kocie łby uliczki. Wydawać by się mogło, że w tym opuszczonym miejscu nawet w świetle dziennym nikt nie zwróciłby uwagi na to, że ciężka płyta kanałów podnosi się i osuwa na bok na wilgotną nawierzchnię. Stuk, stuk, stuk... - rozniósł się metaliczny dźwięk. Ze środka wyłoniła się damska głowa owinięta czarną chustą. Oczy przysłaniały jej ciemne okulary w kocim kształcie, przez które bez wątpienia nic już nie widziała o tej porze. Wkrótce kobieta wyłoniła się w całej okazałości. Pod połami grubego futra ukrywała jakieś papiery, opisane na okladce jako "Ściśle tajne". Kimkolwiek była, zamknęła wyjście do kanałów i zniknęła za zakrętem.
"Muszę... wziąć leki." - pomyślała Pani Neumann.

Oj chyba szykuje się jakaś "gruba afera".

Kot szybko zadomowił się u Lieselotte.



- Nazwę cię Chimcio i już zawsze będziemy razem. - powiedziała tonem godnym niejednego psychofana, głaszcząc zwierzaka między uszami.

- Miau!

Lieselotte wpadła do swojego pokoju całą zgrzana. Miała tylko pół godziny, żeby spakować najpotrzebniejsze rzeczy. W amoku pozrzucała trzy wielkie walizy z pawlacza nad wejściem, że aż kot podskoczył z sykiem.
- Bożesztymój, nie zmieszczę się... - narzekała.
Otworzyła szafę z hukiem, ściągnęła ubrania wraz z wieszakami i wrzuciła w nieładzie do jednej z toreb. Potem jednym ruchem ręki powrzucała całe mnóstwo butów na każdą okazję. Potem ściągnęła ze stojaków całkiem zbędne bibeloty. Na koniec chwyciła kota i władowała go do walizki. Przymknęła ją delikatnie.
- Nie zmieścisz się Chimciu. - powiedziała zatroskana, patrząc na wystający i ruszający się na prawo i lewo ogon. Wyjęła kota i podeszła z nim do parapetu. otworzyła okno, postawiła zwierza.
- Musisz sobie poradzić sam. Wiem, że dasz sobie radę. - odrzekła. - Nie obrażę się, jeśli nie wrócisz, choć... nigdzie nie będzie ci tak dobrze jak ze mną, więc... po prostu sprawdzaj co jakiś czas, czy jestem juz powrotem. - spojrzała na zegarek. - Jezusienazareński! Już ta godzina, musze uciekać. - powiedziała, po czym ucałowała zwierza, zostawiła mu całą wielką otwartą paczkę karmy i już miała wychodzić, gdy...
- Prawie bym zapomniała... - podeszła do toaletki, wyciągnęła z szuflady czyjeś zdjęcie. Schowała je jak zawsze w dekolcie. - Teraz mogę iść. Arrivederci!

Uważny narrator tejże historii wtrącił by coś jeszcze o tym (taki z tych lubiących historię +18), że ostatnio dekolt Frau Augentrost nabrał kształtów...

Herr Oberhaupt jak zawsze bez skrępowania spogląda nie tam, gdzie trzeba.

Femme Mystere pisze: ↑25 marca 2022, 16:43 Herr Oberhaupt jak zawsze bez skrępowania spogląda nie tam, gdzie trzeba.

Ja? Przecież to ja sobie w dekolcie nie grzebię drugi raz w tym tygodniu.

Nie wnikam, gdzie sobie Herr Oberhaupt zatem grzebie, choć się domyślam.