Edelweiss

Nieoficjalny lot - Atlas ATP-E 1922 "Constelation", na którego za sterami znalazł się prawdopodobnie sam H.W.Grüner opuścił lotnisko w okolicach godziny 19:10.
Kontrola lotów została poinformowana, że lot nie ma statusu relizacji lotu "VIP".
Lądowanie na lotnisku docelowym Grodzisk-Poddębice [SAR] przewidziane jest na godzinę 21:10.

-Tu wieża kontroli lotów FENG. EDL018 macie zgodę na start, powtarzam macie zgodę na start. Kołujcie drogą nr 2 w stronę pasa numer 1. Kierunek zachodni. Za chwilę dotrze również komunikat pogodowy.
Spokojnego Lotu.

Jeszcze tej samej nocy, przed świtem ok. godziny 3:30 Atlas ATP-E 1922 "Constelation" powrócił na Flughafen Edelweiss-Neue Gärten.
Warunki pogodowe były beznadziejne, lał rzęsisty deszcz, ale lądowanie odyło się bez problemu.
Maszyna kołowała jeszcze, kiedy na pasie zgasły światła prowadzące — zupełnie niespodziewanie.
Kabina zadrżała pod wpływem silniejszego podmuchu wiatru, a w głośnikach zapadła cisza. Nikt z wieży nie odpowiadał na wezwania.
Deszcz walił w kadłub jak grad stalowych kul, a przez rozmazane krople na szybie kokpitu kapitan dostrzegł coś...

Postać? Cień?
Coś stało w odległości kilkudziesięciu metrów, tuż przy krawędzi pasa, nieruchome i ciemne jak noc.

— Czy to… ktoś z obsługi? — zapytał Grüner (pełniący podczas lotu rolę pierwszego oficera), pochylając się nad panelem.
— O tej godzinie? W tej pogodzie? — kapitan zmrużył oczy, sięgając po radio.
Ale radio nadal milczało.
— Może to techniczni Może ktoś nie zgłosił zmiany zmiany? — Heinz próbował racjonalizować ale sam nie brzmiał przekonująco.

Cień przy krawędzi pasa wciąż się nie poruszał. Gdy koła samolotu skręciły w kierunku drogi kołowania, światła reflektorów musnęły tę sylwetkę na chwilę — i wtedy kapitan zamarł.

To nie był człowiek. A przynajmniej nie wyglądał jak człowiek ubrany w jakikolwiek znany uniform. Ciało było zbyt wysokie, nienaturalnie smukłe, bez krawędzi ubrań czy odblasków. Twarz… jeśli to była twarz… odbiła światło w sposób, który przyprawiał o dreszcze — jakby była z gładkiej porcelany.

I wtedy... zniknęła. Po prostu.
Nie odeszła, nie uciekła — zniknęła tak, jakby się rozpłynęła we mgle i deszczu.

— Widziałeś to? — głos Grünera był cichy, napięty.
Kapitan skinął głową.
— Tak. I to nie był nikt z naszej listy obsługi.

W końcu radio odezwało się z trzaskiem:
— Delta-Eins-Vier-Zwei, zgłoście pozycję. Kontakt utracony. Macie widoczność?
Kapitan odchrząknął i nacisnął przycisk nadawania.
— Edelweiss, tu Constelation. Kołujemy… ale ktoś tu z nami nie lądował.