Edelweiss

Kryspin pisze:

Noc w powietrzu okazała się zresztą całkiem produktywna. W spokoju, bez telefonów i bez pukania do drzwi gabinetu, kanclerz zdążył rozłożyć na stoliku plik dokumentów i uporządkować sprawy, które od kilku dni czekały na chwilę wytchnienia.

Kryspin pisze:

Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałem tyle nieprzerwanego czasu na samo myślenie. Rozłożyłem notatnik, długopis i zabrałem się po kolei za wszystko, co leżało odłogiem.

Najpierw Żniwa 2026. Do tego piknik. Wypisałem sobie listę rzeczy do dogrania z resztą rządu, punkt po punkcie.

Kryspin pisze:Potem najcięższy kawałek, czyli denominacja. Od pierwszego września wchodzi nowe przeliczenie i muszę mieć pewność, że wszystko jest policzone co do liberta. Przez pół drogi siedziałem nad kolumnami liczb, sprawdzając kursy, zaokrąglenia i to, jak przeliczą się stany kont, ceny w instytucjach i wynagrodzenia. Naskrobałem też szkielet projektów rozporządzeń, które muszą wejść równolegle ze zmianą, żeby nie zostało żadnej luki, przez którą ktoś potem miałby prawo się czepiać. Wolę mieć to gotowe teraz, na czysto, niż składać na kolanie w ostatniej chwili.

Kryspin pisze:Dziwne uczucie lecieć w środku nocy nad obcym krajem i rozwiązywać przy tym sarmackie rachunki. Ale właśnie dlatego lubię takie loty. Nikt nie przeszkadza, a robota sama się robi.[/justify]

Notatnik wraca do teczki dopiero wtedy, gdy za oknami, w pierwszym świetle poranka, widać już wyraźnie zarys Kotliny. Papiery na stoliku ustępują miejsca skupieniu na tym, co dzieje się przed maszyną. Dowódca załogi nawiązuje pierwszy kontakt z wieżą lotniska docelowego.

W celu powiększenia kliknij w zdjęcie.

Częstotliwość odzywa się spokojnym, choć nieco zaspanym głosem miejscowego kontrolera kończącego nocną zmianę:

Neue Gärten Turm, dzień dobry, tu Sarvia Siedemnaście Siedemnaście, Boeing 717, schodzimy z poziomu przelotowego, około czterdziestu mil od waszego lotniska, prośba o wektor i informację lotniskową.

Sarvia Siedemnaście Siedemnaście, hier Neue Gärten Turm, dzień dobry. Radar was widzi. Informacja lotniskowa aktualna, droga startowa w użyciu jeden cztery, wiatr spokojny, widzialność dobra, QNH 1014. Kontynuujcie zniżanie zgodnie z procedurą, meldujcie ustabilizowani na podejściu.

Zniżanie kontynuujemy, jeden cztery, QNH 1014, zameldujemy na podejściu, Sarvia Siedemnaście Siedemnaście.

Kryspin pisze:

Chowam papiery i patrzę w dół na budzącą się kotlinę. Muszę przyznać, że jest w tym coś, co lubię najbardziej w takich wyjazdach. Nikt nie wie, że lecę, nikt nie czeka z flagą na płycie, a mimo to za chwilę, o poranku, postawię stopę w miejscu, w którym nigdy wcześniej nie byłem. Załoga robi swoje, ja mogę tylko patrzeć i czekać, aż odezwie się wieża.

Sarvia Zero Zero Trzy, macie zgodę na lądowanie, pas numer dwa wolny, wektor podejścia jeden-jeden-pięć, odbiór.

Zgoda na lądowanie przyjęta, pas numer dwa, wektor jeden-jeden-pięć, Sarvia Zero Zero Trzy, dziękujemy.

Załoga ustawia maszynę na wektorze podejścia sto piętnaście i wprowadza ją na oś pasa numer dwa. Nie jest to jednak spokojne przyziemienie. Zgodnie z porannym raportem pogodowym nad Kotliną wieje silny, porywisty wiatr z południowego zachodu, dochodzący do trzydziestu pięciu kilometrów na godzinę, więc dowódca prowadzi Boeinga z dziobem lekko odchylonym pod wiatr, kontrując znoszenie maszyny z osi. Niebo jest za to czyste, widzialność znakomita, a wschodzące słońce kładzie się długimi cieniami na płycie.

W celu powiększenia kliknij w zdjęcie.

Podmuchy szarpią skrzydłami jeszcze nad progiem pasa. Dowódca ściąga moc, w ostatniej chwili wyrównuje maszynę wzdłuż osi i koła głównego podwozia dotykają betonu z krótkim, twardszym niż zwykle stukiem. Rewersy i hamulce wytracają prędkość, Boeing pewnie trzyma kierunek mimo bocznego wiatru i spokojnie zjeżdża z pasa numer dwa na drogę kołowania. Za oknami, w porannym świetle, przesuwają się zabudowania Portu Lotniczego Edelweiss-Neue Gärten.

Sarvia Zero Zero Trzy, opuściliśmy pas, prosimy o kołowanie na stanowisko.

Sarvia Zero Zero Trzy, kołujcie na stanowisko postojowe, witamy w Kotlinie Edelweiss.

Silniki przycichają, maszyna staje na wyznaczonym miejscu, a schodki po chwili opierają się o burtę. O tej porannej porze na płycie nie ma nikogo poza obsługą naziemną. Żadnej ceremonii, żadnej flagi, dokładnie tak, jak miało być. Lot [SAR003] uznaję za zakończony.

Wychodzę na schodki i pierwsze, co czuję, to ten porywisty, chłodny wiatr od południowego zachodu, który jeszcze przed chwilą szarpał maszyną nad pasem. Słońce dopiero wstaje nad horyzontem, niebo czyste, gdzieś w oddali budzi się miasto.

Dziękuję Wieży kontroli lotów FENG za sprawne poprowadzenie do lądowania oraz meteorologowi za aktualny raport pogodowy.

NN pisze:To pan aż z Sarmacji? O tej porze? Musiało się panu spieszyć.

NN pisze:A ten wielkolud to z panem leci? Ładne psisko.

Po kwadransie takich rozmów robi się coraz jaśniej, a mnie czeka jeszcze kawałek drogi. Ktoś z obsługi wskazuje mi samochód podstawiony pod terminal. Ściskam jeszcze parę dłoni, dziękuję za miłe przyjęcie i ruszam w tamtą stronę, Rogomir kłusuje obok, co chwila oglądając się na skrzynki, jakby żałował, że oddaliśmy tyle dobra.

W celu powiększenia kliknij w zdjęcie.

Wsiadam, pies zwija się na tylnym siedzeniu, silnik zapala. Samochód rusza spod lotniska i kieruje się na drogę wśród budzącej się o poranku kotliny, w stronę zielonego dworku, gdzie zacznie się właściwa część tej wizyty.