Tereny zielone - prace publiczne

[Joachim Cargalho]

Minette to za chwile będzie miała tam trawnik francuski wyczesany, jak tak będzie się kręcić.

[Heinz-Werner Grüner]

Minette to za chwile będzie miała tam trawnik francuski wyczesany, jak tak będzie się kręcić.

Rozjedź kombajnem i będzie spokój...

[Joachim Cargalho]

Dzień czwarty.

Dzisiaj nie przyszedłem sam.
U mojego boku, dumnie, na czarnej parcianej smyczy, kroczył Nunuś – pies, który nie tylko rozumie więcej niż większość radnych, ale też ma klasę, jakiej próżno szukać wśród właścicieli tych bezpańsko wychowanych jamników demolujących trawniki pod fontanną.

Tak Nunuś - choć wołam na niego bardziej jak na sierżanta, niż pluszowego towarzysza. Mieszaniec z charakterem, sierść krótka, spojrzenie stalowe. Jako jedyny pies w tym parku miał dziś zadanie – dać przykład.

Bo mam dość. Mam dość widoku tych zapchlonych delegacji ze schroniska, wypuszczanych codziennie jak święte krowy, które mogą brudzić, gdzie chcą, bo „są w procesie resocjalizacji”. Mam dość tłumaczenia dzieciakom z przedszkola, dlaczego ich piłka nagle stała się niehigieniczna. I przede wszystkim – mam dość zbierania po cudzych pupilach, gdy ich opiekunowie nie potrafią zebrać choćby sumienia.

A więc dziś – demonstracja elegancji.

Zaraz po ósmiej przeszliśmy z Nunusiem przez główną bramę. Trzymałem worek, chwytak i zapas biodegradowalnych rękawiczek. Nunuś węszył teren, jakby szukał miejsca odpowiedniego do wygłoszenia manifestu. Aż w końcu – zatrzymał się przy krzewie róż, odwrócił do mnie spojrzeniem mówiącym: „Patrz, ucz się” – i z absolutną godnością załatwił potrzebę numer dwa.



Nie zrobił tego na alejce, nie w rabacie, nie w piaskownicy. W cieniu, po cichu, z szacunkiem do przestrzeni wspólnej.
A ja? Oczywiście – elegancki ruch dłoni, woreczek, zawiązanie, wrzut do odpowiedniego pojemnika. Wszystko bez słowa.

Siedzący na ławce pracownik schroniska z rozbawieniem spojrzał na mnie i rzucił:
– A co to, pokazówka?
– Nie – odpowiedziałem – rewolucja.

Bo jeśli ten park ma być miejscem współżycia ludzi i zwierząt, to czas przestać traktować kupę jak temat tabu.
Niech będzie rytuał, nie wstyd. Niech będzie powód do dumy, nie do westchnień.
Nunuś pokazał, że się da.

Co więcej – jeden z tych większych psów ze schroniska, widząc nasz manewr, poszedł w ślady Nunusia. Dosłownie. W to samo miejsce. I chociaż nikt po nim nie posprzątał – zrobił to przynajmniej z zamiarem.

Dziś więc nie było frustracji.
Dziś była edukacja.

I choć dalej jestem tu z wyroku, to muszę przyznać: dzięki Nunusiowi po raz pierwszy poczułem, że robię coś dla miasta. Może niekoniecznie to, co chcieli urzędnicy, ale na pewno to, czego to miasto potrzebuje.

[Heinz-Werner Grüner]

To jest dopiero czwarty dzień? Byłem pewien, że już wysprzątałne jest 90% całej kotliny, a tu masz... Jeszcze będzie chodził z łopatą i grabiami przez kilka dni...
Powdzenia!

[Joachim Cargalho]

Jeszcze trochę i schronisko samo będzie sprzątać ten park.

[Heinz-Werner Grüner]

Jeszcze trochę i schronisko samo będzie sprzątać ten park.

Wygłaskane, że aż miło.

[Femme Mystere]

Według mnie w ramach prac społecznych Herr @Joachim Cargalho mógłby pogłaskać myszkę Minetkę. Bo widać ma jakąś awersję do zwierząt.

[Heinz-Werner Grüner]

Według mnie w ramach prac społecznych Herr @Joachim Cargalho mógłby pogłaskać myszkę Minetkę. Bo widać ma jakąś awersję do zwierząt.

Do głaskania Minetki ustawi się cała kolejka chętnych. Nie bój się Moja Miła.

[Joachim Cargalho]

Ojej, spóźniłem się do roboty dzisiaj, przepraszam. Już się przebieram.

[Heinz-Werner Grüner]

Ojej, spóźniłem się do roboty dzisiaj, przepraszam. Już się przebieram.

Najbardziej konkretny wpis z prac społecznych - oczywiście uznaje! Ile to już dni masz przepracowanych? Ten jest piaty, prawda?