Herrenhausgasse 4 - Neue Audrey

[Heinz-Werner Grüner]

Dziś spełniłem powinność ojca i zarazem przywilej, odpowiadając na zaproszenie mego syna, Leszka, do nowooddanej posesji przy Herrenhausgasse 4. Gołąb, który dotarł do mnie w dniu wczorajszym. Nie mogłem zatem odmówić i momentalnie wybrałem się do Neue Audrey.
Podróż odbyłem samotnie, bez orszaku ochrony, w moim rajdowym Ebe Eg01st, którego smukła sylwetka i niezawodny motor godnie dodają mi splendoru. Obawiam się jednak, że w końcu przedobrze i maszyna mi padnie. \
Dworek syna jawił się w pełnym księżyca blasku niczym młody orzeł, co pierwszy raz próbuje skrzydeł. Fasada, świeżo otynkowana, błyszczała bielą, a wokół rozciągał się zapach ziemi jeszcze nieuklepanej po pracy murarzy i cieśli.

Leszek przywitał mnie już u progu, w stroju jak na niego bardzo skromnym i odświętnym, a w jego oczach ujrzałem mieszaninę dumy i radości. To spojrzenie zna każdy ojciec, który widzi, jak syn przechodzi z progu młodości ku dojrzałości.

Przybyłem nie z pustymi rękoma. W mej dłoni spoczywała skrzynia z mahoniu, skrywająca prezent, który — mam nadzieję — zapisze się w dziejach tego domu: okazały zegar kominkowy, mistrzowsko wykonany w Vox, z mechanizmem tak precyzyjnym, iż jego tykanie powinno odmierzać kolejne dekady życia Leszka - oby szczęśliwe! Na tarczy, obok rzymskich cyfr, kazałem wygrawerować dewizę: „Czas jest ojcem zwycięstwa”.

Mam nadzieje, że zegar zostanie umieszczony w głównej sali dworku i rozpocznie swą służbę wraz z pierwszym uderzeniem wahadła już niedługo.
Po kurtuazyjnym wprowadzeniu i przekazaniu skromnego prezentu zacząłem:

- Synu! No i jak Ci się mieszka na Herrenhausgasse? Same zaszczyten persony,prawda? Widzisz, ja nie mam tu nawet kamienia, nawet muchy, a Ty, za swoje zasługi, masz dworek. Mam nadzieję, że czujesz i doceniasz co dzięki temu osiągnąłeś?

[Leszek Ebe-Grüner]

Ja radośnie dałem męskiego przytulasa do ojca, a potem wziąłem od niego prezent i dałem na środku sali nad kominkiem mówiąc.

-Dziękuje tato za ten wspaniały prezent! Na pewno się przyda.

Po czym dodałem.

-Za ten dworek oczywiście doceniam i również bardzo dziękuje. Dobrze to co chcesz tatuś wypić? Wódka, Whisky, Brandy, a może Śliwowica? Oczywiście cygara też mam.

Po czym pokazuje mu fotel przy stole.

-A tam tatuś możesz sobie usiąść! Mnie wystarczy tylko krzesło.

Następnie idę szybko do kuchni. Następnie przychodzę z pysznym jedzeniem i mówię.

-Co prawda nie jest to gigaburger, ale może tobie posmakuję.



I tak na stół dałem tego upieczonego Indyka i sam w końcu zasiadam na krześle i czekam aż tatko też usiądzie przy stole, na fotelu który mu wcześniej pokazałem.

[Femme Mystere]

Frau Augentrost miała przybyć wraz z Herr Oberhauptem, lecz przygotowania zajęły jej nieco więcej czasu, niż przewidywała. W końcu, nie zważając na trudności, przebiegła z własnego dworku do rezydencji Leszka, balansując na wysokich, czerwonych szpilkach, które nie były stworzone do wyboistych kostek brukowych. Zatrzymała się przed drzwiami, gorączkowo spoglądając na ręczny zegarek — wskazywał godzinę znacznie późniejszą niż ustalona. Starła pot z czoła. Po chwili zadzwoniła dzwonkiem, trzymając w ramionach pokaźnych rozmiarów roślinę doniczkową. Była to monstera, której rozłożyste liście budziły podziw i respekt, jakby sama natura chciała zaznaczyć swoją obecność.

[Heinz-Werner Grüner]

[FABUŁA WSTRZYMANA]

@Leszek Ebe-Grüner @Lieselotte A. damy radę to pociągnąć?

[Leszek Ebe-Grüner]

Tak też podszedłem do drzwi. Zaskoczony widziałem Lieselotte prze kukloka, ale otworzyłem i mówiłem.

-Lieselotte? No wejdź, zapraszam do salonu.

Pokazałem jej krzesło obok fotela, na którym siedział Heinz. Oczywiście wcześniej przyjąłem do niej prezent i mówię.

-O oczywiście dziękuje za kwiatek.

Po czym postawiłem go w salonie na rogu. Oczywiście odsunąłem też krzesło, by Lieselotte mogła na nim usiąść.

[Femme Mystere]

Lieselotte z uśmiechem wręczyła Leszkowi dorodną roślinę w glinianej doniczce. Wyglądała znakomicie, jej liście lśniły.
— To ode mnie na dobry początek. Rośliny wprowadzają pozytywną atmosferę. Tą roślinkę hodowałam kilka lat. I nazwałam ją Pflancka. — powiedziała, po czym ucałowała @Leszek Ebe-Grüner delikatnie w policzek.

Następnie z gracją zasiadła naprzeciw Oberhaupta, poprawiła sukienkę i pomachała do niego zalotnie ręką i puściła oczko.

— Ach, przyszłam w samą porę na coś pysznego! — zawołała z entuzjazmem. — Jestem bardzo głodna! — dodała, sięgając po pierwszy kęs z talerza.

Po chwili rozejrzała się po sali, marszcząc lekko brwi.

— Hmm… czyżby służba zapomniała o winie? — zapytała z teatralnym zdziwieniem, unosząc kieliszek, który okazał się pusty.

[Leszek Ebe-Grüner]

Ja wziąłem butelkę wina i nalałem do jej kieliszka wina.

-Co prawda nie jestem służbą, ale nalałem ci czerwonego wina.

Następnie wzrok kieruje w stronę ojca

-Dalej tato mi nie odpowiedziałeś na pytanie czy chcesz whisky, brandy, wódkę czy śliwowice. No chyba że też tak jak Lieselotte preferujesz wino?

Czekałem na jego odpowiedź przeglądając barek.

( @Heinz-Werner Grüner i @Femme Mystere wasza kolej)

[Heinz-Werner Grüner]

-Preferuje wysokoprocentowe alkohole, ale dziś wino mi wystarczy. Muszę jeszcze prowadzić automobil...- odrzekł spokojnie przyglądając się sytuacji.

Heinz oparł się wygodniej w fotelu, przez chwilę obracając w palcach kieliszek z winem, które dopiero co zostało mu nalane. Spojrzał na syna, a potem kątem oka na Lieselotte, której drobny teatrzyk z pustym kieliszkiem wywołał na jego ustach ledwie widoczny uśmiech.

– Widzisz, Leszku – odezwał się spokojnie – wino towarzyszy chwilom, w których liczy się rozmowa. A dziś, sądząc po obecności twoich gości, rozmów nie zabraknie. – Podniósł kieliszek lekko w geście toastu, po czym dodał z nutą żartu: – Mocniejsze trunki zostawmy na te wieczory, kiedy naprawdę potrzebujemy zapomnieć, że mamy obowiązki.

Zwrócił się jeszcze do Lieselotte, łagodnie, lecz z błyskiem ironii:

– A ty, meine Liebe, jak zwykle potrafisz znaleźć sposób, by wejść nie tylko w porę, ale i z całą pewnością zrobić odpowiednie wejście. Pflancka, powiadasz? Ciekawe, czy przywyknie do nowego domu równie szybko, jak ty do nowych sytuacji. Jest urocza, znaczy się kwiat, bo to, że Ty jesteś wiesz doskonale - zakończył "brawurową" myśl.

Po tych słowach znów skinął głową do Leszka, jakby dając mu do zrozumienia, że czeka teraz na jego głos w rozmowie.

[Femme Mystere]

Lieselotte skosztowała wina i słuchała słów Oberhaupta z uśmiechem na ustach. Rzadko zdarzało się ostatnimi czasy, by był dla niej tak uprzejmy — musiał być w dobrym humorze. Albo to wino naprawdę mu smakowało. Schlebiał jej, a ona lubiła, gdy ktoś dostrzegał jej wysiłki i urok.

— Dziękuję, Oberhaupcie — powiedziała miękko. — Roślinka, którą nazywam Pflancką, wymaga szczególnej troski. Trzeba ją regularnie podlewać, nawozić, zapewnić odpowiednie światło… Ale wierzę, że pokochasz, @Leszek Ebe-Grüner , opiekę nad zielenią. Masz w sobie coś z ogrodnika, choć jeszcze o tym nie wiesz.

Zrobiła krótką pauzę, a jej spojrzenie nabrało tajemniczego blasku.

— Dla ciebie, Oberhaupcie, trzymam specjalny okaz. Kwiat, który przekażę ci w odpowiednim czasie. Jest wyjątkowy… jak wyjątkowy powinien być kwiat dla Oberhaupta. — rzekła, zadowolona ze sformułowania, którego użyła.

Pod stołem, dyskretnie, musnęła jego nogę stopą. Uśmiech nie znikał z jej twarzy, ale oczy skupiła na talerzu, a słowa do gospodarza.

— Jak się czujesz w tych okolicach, Leszku?

[Leszek Ebe-Grüner]

Zaśmiałem się i powiedziałem.

-No pewnie że się kwiatkiem zaopiekuje! Podlewanie, nawożenie i zapewnienie odpowiedniego światła... Kiedyś trochę działałem jak rolnik na polu z kombajnami i traktorami! Więc może się przyda moje doświadczenie. A teraz pozwólcie że zaraz do was wrócę.

Po wyszedłem z salonu. Nie było mnie 15 minut, ale w końcu wracam do salonu... Z mrówkojadem gigantyczny. Powiedziałem do nich.

-Poznajcie Stefana, Mrówkojad Olbrzymi. Stefan przywitaj się z nimi.



Ten wydał chrapliwy odgłos ,,pfrrhh pfrrhh". Tak też mrówkojad bardzo zainteresował się Lieselotte, a zwłaszcza jej kolczykiem na uchu i gdy już miał swoim językiem celować w kolczyka, to zastopowałem go i powiedziałem.

-Stefan nie wolno! Jeszcze przypadkiem Lieselotte wsadzisz język do ucha i będzie musiała do szpitala! Nie zapominaj masz długi język. A teraz idź się pobawić piłką plażową.

Po czym smutny, ale odszedł od Lieselotte i poszedł do swojej ulubionej piłki plażowej się bawić. Ja w tym czasie znowu się do nich dosiadłem i powiedziałem.

-Prawda że mój Stefan jest uroczy tato i Lieselotte?