Szlak Zielonego Księżyca

[Isabella M. Neumann-Swann]

Szlak Zielonego Księżyca

Szlak Zielonego Księżyca to najstarsza i najbardziej tajemnicza droga prowadząca przez Góry Szmaragdowe – ścieżka, o której mówi się, że nie istnieje, dopóki jej nie potrzebujesz. Według podań powstała z blasku księżyca, który spłynął na ziemię podczas pierwszej nocy po stworzeniu gór przez boginię Iridelę.

Szlak rozpoczyna się w dolinie Lirenne, u stóp Źródeł Śpiewających, gdzie woda wydaje dźwięki przypominające harfę. Wędrowiec, który wyrusza o zmierzchu, może dostrzec delikatny, zielonkawy połysk na kamieniach – to znak, że droga się otworzyła. Ale jeśli ktoś spróbuje wejść na szlak za dnia lub z nieczystym sercem, zobaczy tylko gęstwinę lasu i kamienne rumowisko.

Trasa składa się z trzech odcinków o różnej trudności:
• Pierwszy szlak zwany Szeptem Irideli – to gęsty las pełen drzew o liściach świecących w ciemności (zapewne to tylko liczne świetliki). Każdy krok budzi echo dawnych pieśni, a cisza wydaje się żywa.
• Drugi szlak to Próg Zimnego Króla - są to surowe, skaliste przełęcze, gdzie wieją zimne wiatry. Tam podobno wciąż słychać jęki uwięzionego ducha mrozu.
• Trzeci szlak to Korona Szmaragdu - prowadzi ku ruinom klasztoru Edelhain – ukrytemu sanktuarium.

Podczas pełni zielonego księżyca (zjawiska widocznego raz na sto lat) szlak lśni tak jasno, że można iść po nim bez pochodni. Mówi się, że w tym czasie każdy, kto dotrze do Edelhain, może zadać jedno pytanie duchowi Irideli i otrzymać prawdziwą odpowiedź – lecz tylko, jeśli nie pyta dla własnej chwały.

Wielu próbowało przemierzyć Szlak Zielonego Księżyca, ale niewielu powróciło. Ci, którzy przetrwali, mówią o zielonych świetlikach, które prowadziły ich wśród mgieł, i o kamieniach, które śpiewały w rytmie ich serc.