Albert Fryderyk de Espada - Strzelec Wyborowy

[Albert Fryderyk de Espada]

Całodzienna, wyczerpująca przeprawa przez zdradliwe grzbiety w końcu dobiegła końca. Gdy słońce zaczęło rzucać długie, purpurowe cienie na skaliste ściany, Albert postawił stopę na twardym gruncie sektora E5. Stał teraz na samym skraju lasu, który jeszcze wczoraj wydawał się jedynie odległą obietnicą widzianą z drugiego brzegu jeziora.

Czasu do całkowitego zmroku pozostało niewiele, a góry nie wybaczały opieszałości. Albert, z wprawą sprawnie rozbił obozowisko - naciąganie linek namiotu po przygotowanie małego paleniska, które miało rozproszyć nadchodzący chłód nocy.

Gdy obóz był gotowy, nadeszła pora na posiłek. Wydobył z zapasów puszkę z duszonym mięsem i warzywami – średnio wykwintne danie lecz gdy jego polowanie na tą chwilę zamieniało się raczej w długi spacer nie mógł liczyć na nic lepszego. Siedząc przy dogasającym świetle dnia, przeżuwał powoli, wsłuchując się w pierwsze nocne odgłosy przeplatane strzelającym drewnem w ognisku.

Dotychczasowa wyprawa była dla niego jedynie długim, męczącym wstępem, testem wytrzymałości, który przeszedł z właściwą sobie pewnością siebie. Puste ręce i brak trofeów na tym etapie wcale go nie deprymowały. Wiedział, że teraz, gdy dotarł na miejsce de Espada miał przestać maszerować, a zacząć robić to, w czym był najlepszy w całym Edelweiss. Prawdziwe łowy miały się wreszcie rozpocząć.

[Heinz-Werner Grüner]

Ostatni raz ja, następny niech ocenia ktoś inny - oba klasyfikuje na [3]! Dobra robota!

[Albert Fryderyk de Espada]

Albert de Espada, pośpiesznie dopijając resztkę chłodnej już herbaty zbierał się do pierwszego polowania. Odstawił naczynie i sięgnął po swój najwierniejszy atrybut – stary, sprawdzony karabin. Broń ta, o kolbie wytartej od setek godzin spędzonych w marszu i zamku pracującym z precyzją szwajcarskiego zegarka, była dla niego czymś więcej niż narzędziem. Była gwarancją sukcesu, której ufał bardziej niż własnym zmysłom.

Kiedy w końcu ruszył w głąb lasu, jego postawa uległa całkowitej przemianie. Zniknęła pozorna arogancja i leniwy spokój z obozowiska; zastąpiła je nieludzka wyczulona czułość. Każdy krok stawiał z milimetrową precyzją, badając stopą podłoże, by żadna sucha igła nie zdradziła jego obecności.

Wzrok Alberta, nawykły do wyławiania nawet najmniejszego ruchu w gęstwinie, metodycznie skanował pasma drzew i cienie rzucane przez gałęzie. Nie wiedział jeszcze, co wyjdzie mu naprzeciw – czy będzie to dumny jeleń, czujna kozica, czy może coś znacznie rzadszego, co ukrywało się w tych niedostępnych rewirach. Dla najbardziej upartego i niezmordowanego łowcy Edelweiss rodzaj zwierzyny był w tej chwili sprawą drugorzędną. Liczył się sam proces i rezultat.

Polowanie:

1d100
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

81 - zwierzyna duża
60 - zwierzyna średnia

Strzelec Wyborowy strzela do większej zwierzyny.

Intuicja go nie zawiodła. Przy samym lustrze wody stał baran muflona. Było to zwierzę silne, o grubym karku i imponujących, ciężkich rogach, które świadczyły o jego wieku i doświadczeniu w przetrwaniu na tych surowych wysokościach. Baran pił spokojnie, ufając barierze. Nie brał jednak pod uwagę, że Albert de Espada, zamiast obchodzić masyw dookoła, przeszedł górą, by uderzyć z kierunku, którego żadne zwierzę by się nie spodziewało.

Albert powoli uniósł karabin do ramienia. Policzek przylgnął do chłodnej kolby, a oko idealnie zgrało się z przyrządami celowniczymi. W tym momencie czas stanął w miejscu – wiedział, że ten baran jest już jego, zanim jeszcze palec zaczął naciskać na spust.

Huk wystrzału rozdarł górskie powietrze, odbijając się od pionowych ścian szczytu. Baran padł w ogniu, osuwając się na wilgotny żwir przy samym brzegu wodopoju. Echo niosło się jeszcze długo po dolinie, obwieszczając wszystkim, że mistrz powrócił do gry. Albert, zachowując swój zwyczajowy spokój, opuścił broń i odczekał chwilę, obserwując, czy zwierzyna nie drgnie. Dopiero gdy las wokół zaczął powoli odzyskiwać głos, ruszył w stronę swojej zdobyczy. Pierwsze trofeum tej wyprawy było solidne i ciężkie – godny owoc ryzykownej przeprawy przez góry.



1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

Reszta popołudnia po udanym polowaniu minęła na mozolnej, lecz satysfakcjonującej pracy. W samym sercu obozu, przy akompaniamencie trzaskającego ognia i świstu wiatru w koronach drzew, zajął się oprawianiem barana. Każdy ruch noża był pewny i precyzyjny – nie było tu miejsca na amatorskie błędy. Gdy pierwsze tegoroczne trofeum zostało należycie zabezpieczone i dodane do kolekcji, Albert poczuł, jak napięcie ostatnich dni powoli go opuszcza.

Siedząc przy ognisku i spoglądając na charakterystyczne rogi barana, poczuł pewność siebie. Początkowa arogancja, która towarzyszyła mu, teraz została podparta konkretnym wynikiem. Pierwsza krew została przelana, a kolekcja Alberta znów zaczęła rosnąć.

Tej nocy łowca mógł spać spokojnie. Zasypiał z satysfakcją człowieka, który narzucił górom swoją wolę, wiedząc, że jutrzejszy świt przyniesie nowe wyzwania. Plan był prosty i ambitny: zwinięcie obozu i dalszy marsz na zachód, w stronę sektora D6.

[Albert Fryderyk de Espada]

Świt był rześki, a zapach świeżego trofeum, które Albert przytroczył do ekwipunku, działał na niego ożywczo. Po sprawnym zwinięciu obozowiska, łowca zarzucił plecak i z karabinem przewieszonym przez ramię ruszył na zachód.

Im głębiej wchodził w las, tym bardziej teren stawał się surowy i pierwotny. Potężne świerki o pniach tak grubych, że trójka ludzi nie zdołałoby ich objąć, rzucały głębokie cienie, w których światło słoneczne gubiło się niemal całkowicie. Albert jednak nie szukał słońca – szukał ruchu, cienia różniącego się od innych, lub złamanej gałązki. Jego pewność siebie, podsycona wczorajszym sukcesem, sprawiała, że poruszał się z pewnością.

Z każdym kilometrem las gęstniał, a podłoże stawało się miękkie od grubego dywanu mchu, który tłumił odgłosy jego kroków do zera. De Espada co kilka minut przystawał, zamierając w bezruchu i nasłuchując. Nie interesowała go już zwierzyna, która ucieka na pierwszy trzask gałązki – on szukał czegoś, co potrafiło się ukrywać równie dobrze jak on.


1d100

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

23 - zwierzyna mała
99 - brak zwierzyny


Albert, przedzierając się przez mroczne ostępy gęstego lasu, dostrzegł nagły błysk brązu wysoko w koronach drzew. To była kuna leśna – cel niewielki, niezwykle zwinny i wymagający chirurgicznej precyzji. Dla myśliwego była to idealna okazja, by udowodnić, że jego kunszt nie ogranicza się tylko do grubej zwierzyny.

Zamarł, płynnie unosząc karabin. Czekał, aż drapieżnik na ułamek sekundy zastygł na grubym konarze. Krótki, stłumiony huk przeciął leśną ciszę, a kuna bezwładnie opadła na miękki mech. Albert podniósł trofeum, z satysfakcją gładząc lśniące futro. Kolejny precyzyjny dowód jego dominacji trafił do torby, potwierdzając, że w tych lasach nic nie umknie jego oku.


1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

Dzień chylił się ku zachodowi, a dorobek trofeów Alberta wzbogacił się o kolejny, choć skromny dowód jego strzeleckiej biegłości. Ukontentowany przebiegiem łowów, utytułowany myśliwy Edelweiss uznał, że na dziś wystarczy – las dał mu to, czego oczekiwał, a forsowanie gęstwiny po zmroku nie miałoby już sensu.

Wrócił na wcześniej upatrzoną polanę, by w spokoju przygotować miejsce na nocleg. Siedząc przy niewielkim ognisku, którego blask odbijał się w lufie jego starego karabinu, Albert poświęcił czas na staranne zabezpieczenie futra kuny. Był to dla niego moment zasłużonego wytchnienia.

Zasypiał z poczuciem dobrze wypełnionego obowiązku, kołysany szumem drzew. Jutro był nowy dzień, nowe szanse i kolejne pola do zdobycia na mapie Edelweiss, ale tej nocy liczył się tylko spokojny sen pod rozgwieżdżonym niebem, z ręką spoczywającą na kolbie wiernej broni.

[Albert Fryderyk de Espada]

Świt zastał Alberta de Espada w doskonałym nastroju. Po spokojnej nocy, łowca sprawnie uporządkował ekwipunek i z pewnością siebie ruszył w stronę północnych rubieży lasu. Tym razem jego celem było długie pasmo wodopojów i strumieni, które przecinały tutejszą lasy, tworząc naturalne szlaki dla spragnionej zwierzyny.

Kroczył wzdłuż brzegu, gdzie grunt stawał się miękki i zdradliwy, a zapach wilgotnej ziemi mieszał się z aromatem żywicy. Stary, sprawdzony karabin spoczywał w jego dłoniach, gotowy do natychmiastowego złożenia się do strzału.

Z każdym krokiem jego czujność rosła. Wzrok metodycznie badał przeciwległe brzegi i zarośla, szukając najmniejszego drżenia trzcin lub śladów świeżo zmąconej wody. Choć intuicja Alberta podpowiadała mu, że sukces jest tylko kwestią czasu, jego ruchy pozostawały precyzyjne. Szedł na północ, gotowy na to, co wyjdzie mu naprzeciw z gęstwiny, ufny w swój instynkt i celność broni, która nigdy go nie zawiodła.


1d100
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

2- zwierzyna mała
45 - zwierzyna średnia

Nad północnym wodopojem Albert dostrzegł lisa, który z drapieżną pasją skradał się do żerujących kaczek. Nieświadomy zagrożenia rudzielec sam stał się celem dla kogoś znacznie groźniejszego. Dla jednego z najlepszych łowców Edelweiss kaczki były jedynie tłem – to lis o gęstym, ognistym futrze stanowił godne trofeum.

Albert z precyzją uniósł stary karabin. Gdy lis zastygł w bezruchu, gotując się do skoku, huk wystrzału rozdarł poranną ciszę. Ptactwo z krzykiem wzbiło się w powietrze, zostawiając na brzegu nieruchomą sylwetkę drapieżnika. Myśliwy z właściwą sobie arogancją podszedł do zdobyczy, z satysfakcją podnosząc kolejne trofeum. Trzecia sztuka dołączyła do tegorocznej kolekcji, potwierdzając, że w tych lasach to Albert de Espada rozdaje karty.

1d100