Budowa osady

[Heinz-Werner Grüner]

Nie ukrywam, że dla mnie to jeden z lepszych pomysłów ostatnio
Regularne sprawdzanie stanu ludności na podstawie aktywności w nim fajnie jakby działało w obie strony.

Opracuje to dokładnie. Myślę, że co dwa tygodnie, lub miesiąc da się to spokojnie weryfikować na plus i minus.

[Heinz-Werner Grüner]

"Oczami z zewnątrz"

ULVEDAL


24 IV 1926 rok

Gdy przyjeżdża się do Ulvedal dziś, pod koniec kwietnia 1926 roku, trudno uwierzyć, że jeszcze rok temu nie było tu niemal nic. Niemal...dosłownie nic!

Wszystko zaczęło się nagle. W kwietniu 1925 roku, gdy pierwsze grupy ludzi zwanych Wolfsmenchen (pol.Wilczy Lud) dotarły na północ, nie było czasu na planowanie ani wygodę. Ziemia była twarda, powietrze ostre, a noce dłuższe niż ktokolwiek się spodziewał. Budowano więc szybko, ale i równo, ciasno, byle stało. W ciągu kilku tygodni wyrósł las prostych, drewnianych baraków. Każdy taki sam, każdy z tego samego surowego drewna. Miały dawać schronienie — i tylko to. Ich czerwona barwa zdominowała okolicę.

Latem osada żyła. Ludzie przybywali, ogniska płonęły niemal bez przerwy, a ścieżki między domami same się wydeptywały. Nikt nie mówił jeszcze o ulicach. Nie było ich potrzeba — wystarczało wiedzieć, którędy dojść do sąsiada.

Jesienią Ulvedal było już pełne. Mówiło się o dwóch tysiącach dusz. Wtedy też pojawiła się myśl, że może to miejsce przetrwa. Że nie będzie tylko przystankiem.

Zimą wszystko się zmieniło.

Mróz przyszedł wcześniej, niż ktokolwiek zakładał. Choroby rozeszły się szybko, zbyt szybko jak na tak ciasną zabudowę i brak opieki medycznej. Niektórzy odeszli na południe. Inni… zostali na zawsze. Wiosną wiele drzwi już się nie otworzyło. Dziś między barakami są miejsca, gdzie śnieg leży nietknięty, a okna patrzą pusto - całe rzędy domów, które jeszcze kilka miesięcy temu były pełne życia.

W samym środku osady, tam gdzie ścieżki krzyżują się najczęściej, powstał plac - Thing. Nieplanowany, ale oczywisty. To tam ludzie zaczęli się zbierać. Najpierw po to, by się policzyć, później, by coś wymienić, sprzedać, powiedzieć. Dziś stoi tam kilka stałych stołów, prowizoryczne zadaszenia, skrzynie zamiast lad. To rynek, choć nikt go tak oficjalnie nie nazwał to wszyscy nadal mówią, że idą na Thing. A kiedy sprawy są ważniejsze niż handel, plac zamienia się w miejsce, gdzie mówi się głośno i słucha uważnie.

Nieco dalej, ponad resztą dachów, wyróżnia się jeden budynek. Jedyny w Ulvedal, który ma dwa piętra. Siedziba Ordførera Havarda Leonardsena. Nie jest piękna, ale jest solidniejsza od reszty. Ktoś chciał udowodnić, że to miejsce ma przyszłość. To stąd próbuje się utrzymać porządek, planować pracę i trzymać w ryzach coś, co wciąż bardziej przypomina obóz niż miasto.

Blisko niego stoi remiza. Prosta, drewniana, z wąską wieżą, na której suszą się węże. Straż ogniowa nie ma wiele sprzętu, ale ma coś ważniejszego- świadomość, że jeden pożar mógłby zabrać wszystko. W Ulvedal ogień to życie i zagrożenie jednocześnie.
Na obrzeżach osady, dalej niż codzienny ruch, znajduje się coś, co do dziś budzi zdziwienie przyjezdnych. Stadion. Wolfsrudel. Zbudowany jesienią, gdy jeszcze wierzono, że wszystko pójdzie szybciej, łatwiej. Na czas mistrzostw przyjechali ludzie, był ruch, były głosy, było coś na kształt święta. Dziś trybuny stoją cicho. Czasem ktoś tam zajrzy, czasem dzieci pobiegają po murawie, ale częściej wiatr niesie przez nie tylko śnieg.

Las pracuje razem z ludźmi. Drzewa padają jedno po drugim, ciągnięte, cięte, układane. Tartak, choć prosty, nie zatrzymuje się. Drewno to wszystko co Ulvefolk posiada. Domy, opał, handel, przyszłość. Bez niego Ulvedal nie przetrwałoby jednej zimy i nie miało by sensu istnieć.

Jest jeszcze lecznica. Mała, zbyt mała. Zawsze ktoś czeka. Zawsze ktoś przychodzi za późno. Mówi się, że potrzeba tu kogoś, kto zaprowadzi porządek, kto będzie wiedział, co robić. Na razie robi się tyle, ile się da.

A gdzieś z boku, trochę w błocie, trochę w śniegu, zaczyna się coś nowego. Wąski pas ziemi, wbite słupy, pierwsze ślady pracy — linia kolejowa - ratunek od EdelBAHN i Leszka Ebe-Grünera... Jeszcze nie wiadomo, kiedy powstanie w stu procentach. Ale sama jej obecność zmienia myślenie ludzi. Bo jeśli tory dotrą do Ulvedal, to może i świat dotrze razem z nimi.

Na razie jednak Ulvedal trwa między ciszą a pracą. Między tym, co już stracone, a tym, co dopiero może nadejść.

[Femme Mystere]

Ciekawy, surowy opis, Herr Oberhaupt. Wprawdzie nie zachęca do zamieszkania Nie tak jak Prahburg, ale... w sumie po co tam mieszkać?

[Heinz-Werner Grüner]

Ciekawy, surowy opis, Herr Oberhaupt. Wprawdzie nie zachęca do zamieszkania Nie tak jak Prahburg, ale... w sumie po co tam mieszkać?

Ja nie chciałem opisać miasta w sposób wyjątkowy. W założeniu lud Wilków miał być tym zyjącym w trudnych warunkach, których przyjeliśmy pod swój dach. Jako, że Herr @Gaetano Kohlmeise zaniedbał projekt, który w jego zamyśle wyglądał cudownie, a nie chce by się Ulvedal wyludniał postanowiłem streścić co mogłoby powstać w ciągu roku. To nie był łatwy rok dla Ulvefolk, ale żyją i mają się coraz lepiej. Taką mam przynajmniej nadzieję.
Na razie nie mam jakiegoś szczególnego pomysłu na ich wykorzystywanie poza przemysłem drzewnym. Na tym bym się skupiał. Miasto robotnicze i tyle.

[Femme Mystere]

Sam projekt wydaje się ciekawy. Pozwolę sobie czasem coś zapostować.

[Heinz-Werner Grüner]

Sam projekt wydaje się ciekawy. Pozwolę sobie czasem coś zapostować.

Mnie ten klimat skandynawski bardzo pasuje. Nie mniej do naszej mikro troszkę inaczej podchodzę i muszę to wypośrodkować. Znajdę jednak jakiś ciekawy pomysł na Ulvedal dopóki Herr Kohlmeise nie powróci.

[Heinz-Werner Grüner]

Rozwój infrastruktury kolejowej w Ulvedal

Do Ulvedal oficjalnie dotarła kolej!
Na południowych obrzeżach osady ukończono budowę niewielkiego dworca oraz pierwszego odcinka linii kolejowej łączącej osadę z resztą regionu. Sam budynek stacji nie imponuje rozmachem. Jest prosty, drewniany i utrzymany w tym samym surowym stylu co większość zabudowy Ulvedal, ale jednak już od pierwszych dni stał się jednym z najważniejszych miejsc w całej osadzie.
Wokół stacji szybko wykształciło się nowe centrum pracy i handlu. Obok torów powstały dwa składy drewna, place przeładunkowe i liczne magazyny na towary.

Każdego dnia w okolicy dworca słychać dziś stukot narzędzi, nawoływania robotników oraz ciężką pracę ludzi zajmujących się transportem drewna z pobliskiego tartaku. To właśnie przemysł drzewny najbardziej skorzystał na nowym połączeniu, a drewno, które jeszcze kilka miesięcy temu zalegało w składach lub transportowane było powoli saniami, może teraz trafiać dalej i szybciej niż kiedykolwiek wcześniej.

Dla mieszkańców Ulvedal kolej oznacza jednak coś więcej niż tylko handel. Po wyjątkowo ciężkiej zimie, epidemii oraz licznych wyjazdach ludności, wielu obawiało się, że osada nie zdoła utrzymać swojego tempa rozwoju. Pojawienie się kolei przywróciło mieszkańcom nadzieję, że osada nie pozostanie odciętą od świata osadą na krańcu północy.
Dworzec stał się miejscem codziennego ruchu. Przybywają nowi robotnicy, handlarze i podróżni. Coraz częściej mówi się również o dalszej rozbudowie infrastruktury wokół torów, tj.nowych magazynach, warsztatach oraz kolejnych zabudowaniach dla pracowników.

Nad osadą rozlegają się gwizdy lokomotywy, przez co coraz więcej ludzi zaczyna wierzyć, że Ulvedal ma przed sobą przyszłość większą niż ktokolwiek przypuszczał na początku roku.