Otto na Dniach Wolkenbad

[Isabella M. Neumann-Swann]

Przygotowania do Dni Wolkenbad zaczęły się jeszcze zanim ostatnie chłody zdążyły ustąpić miejsca wiośnie. Najpierw pojawiły się drewniane stoiska na rynku — skrzypiące, jeszcze pachnące żywicą, budowane przez tych samych rzemieślników co co roku. Potem zawisły girlandy świateł, rozwieszone od latarni do latarni, jakby ktoś chciał zatrzymać zmierzch na dłużej. W powietrzu unosił się zapach farby, pieczonych migdałów i świeżo drukowanych plakatów.

Mieszkańcy Wolkenbad żyli tym wydarzeniem. Starsze kobiety szykowały tradycyjne wypieki, narzekając półgłosem, że „kiedyś to było lepiej”, choć ich ręce pracowały szybciej niż kiedykolwiek. Dzieci biegały między straganami, podglądając próby występów — ktoś ćwiczył na skrzypcach, ktoś inny rozkładał scenę teatralną. Nawet Bella, zwykle poważna i zdystansowana, można ją było zobaczyć, jak samodzielnie sprawdzała ustawienie flag przy ratuszu.

Największe poruszenie wywołała jednak wiadomość o przyjeździe Otta i Martiny.
Pociąg z Start miasta miał przyjechać w piątkowe popołudnie. Już od poniedziałku gromadzili się ciekawscy w małych grupkach — niektórzy z czystej sympatii, inni z potrzeby plotek. Otto był przecież największym pechowcem w całym Edelweiss, który przyjeżdża na każde większe wydarzenie z Martiną. Martina zaś była dla wszystkich zagadką — nikt nie wiedział dokładnie, czemu są razem.

W każdym bądź razie jedno było pewne! Jeśli Otto będzie w mieście to będzie jakaś katastrofa! Pytanie tylko jak wielka...

A o tym drodzy państwo będziecie decydować już wy od poniedziałku - 27 kwietnia. Zapowiada się śmieszne i pełne uroku świętowanie. Zobaczymy, gdzie zaprowadzicie naszego drogiego Otto.

Jednym z punktów wyprawy Otto będzie Wesołe Miasteczko dostępne podczas Dni Wolkenbad! A oto jego plan:

[Isabella M. Neumann-Swann]

Mamy już pierwszą część przygód Otto, zapraszam do głosowania nad przygodami naszego pechowca Kotliny w tym wątku -> Część 1

[Heinz-Werner Grüner]

Głosik oddany. Fajna sprawa ta historyjka.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Biedny Otto tak kicha, że aż w najdalszym zakątku Edelweiss go słychać. Jednak Otto się nie poddaje! Co teraz zrobi nasz kochany Chłopak? To zależy od was! Zapraszam do głosowania TUTAJ

[Femme Mystere]

Chichram się pisząc to xD

[Isabella M. Neumann-Swann]

Chichram się pisząc to xD

Nie dziwie się Ale o to masz kochany Otto w końcu

[Isabella M. Neumann-Swann]

Piątek na Stadionie przeszedł do historii nie jako dzień sportowej dominacji, ale jako… festiwal drobnych katastrof w wykonaniu Belli.

Już od rana coś wisiało w powietrzu. I to nie była strzała.

Najpierw kawa. Bella zamówiła „małą czarną”, dostała „dużą z pianką”, a gdy chciała ją oddać, potknęła się o własną torbę i… uratowała kubek w ostatniej chwili, ale wylała pół zawartości na… regulamin zawodów.

– Dobrze, przynajmniej teraz zasady są bardziej płynne – skomentowała.

Potem łucznictwo. No i te słynne 49 punktów, które wyglądały, jakby ktoś losował wyniki w ciemno. Strzały trafiały wszędzie – poza tym jednym miejscem, które Bella zwykle traktowała jak swój prywatny adres.

– To nie ja – powiedziała po jednym z rzutów – to dzisiejsza wersja rzeczywistości.

Ale to był dopiero początek.
Na biegu przez płotki? Startowała. Ale najpierw… zahaczyła o jeden płotek stojący przy torze treningowym.
Na stojąco.

Publiczność zaczęła podejrzewać, że to nie przypadek, tylko jakiś performance.

Kulminacja nastąpiła, gdy spotkała Otto, znanego w całej Kotlinie z tego, że jeśli coś ma pójść nie tak… to pójdzie właśnie u niego.

Otto spojrzał na nią podejrzliwie:
– Słuchaj… czy ty przypadkiem nie pożyczyłaś mojego pecha?

Bella bez chwili zastanowienia:
– Jeśli tak, to obiecuję oddać. Dziś wieczorem. Najpóźniej.

Otto pokiwał głową:
– Bo wiesz… ja dziś zgubiłem tylko jeden but. To podejrzanie mało.

Bella spojrzała na swoje:
– Spokojnie, jeszcze dzień się nie skończył.

I rzeczywiście – nie skończył się bez kolejnych „atrakcji”. Zgubiona rękawiczka, pomylony numer stanowiska, a na koniec próba wyjścia przez drzwi… które były wyraźnie oznaczone jako „wejście”.

A mimo to – albo właśnie dlatego – trybuny były zachwycone.

Bo jeśli coś było pewne w ten piątek, to to, że nawet gdy u Belli wszystko idzie nie tak… to i tak kończy się to dokładnie tak, jak trzeba: śmiechem, historiami i dniem, którego nikt szybko nie zapomni.