W przeciwieństwie do ciasnych i stromych uliczek po lewej stronie rzeki, Pražská budowana była z rozmachem. Szerokie aleje przecinały dzielnicę miękkimi łukami, obsadzone wysokimi drzewami, których korony tworzyły nad ulicami zielone sklepienia. Wiosną alejki tonęły w kwiatach, latem dawały chłodny cień, a jesienią pokrywały się złotymi i czerwonymi liśćmi niesionymi przez wiatr od strony doliny.
Pośród zieleni wznosiły się wille eleganckie i pełne wyrafinowania. Każda miała własny charakter. Niektóre zachwycały bogato zdobionymi fasadami, pełnymi subtelnych ornamentów i dekoracyjnych detali, inne wyróżniały się spokojną harmonią i klasyczną symetrią. Jasne ściany budynków odbijały światło słoneczne, a wysokie okna otwierały wnętrza na widok rozległych nizin oraz gór widocznych po drugiej stronie Eby.
Wokół willi rozciągały się ogrody pełne kwiatów, ozdobnych krzewów i starannie pielęgnowanych drzew. Kamienne alejki prowadziły przez zielone dziedzińce i niewielkie parki ukryte między posesjami. W powietrzu unosił się zapach kwiatów i świeżo skoszonej trawy, a szum liści mieszał się z odległym odgłosem rzeki.
Pražská była dzielnicą ciszy i elegancji. Wieczorami światła willi rozbłyskiwały pośród zieleni niczym rozsiane latarnie, odbijając się w spokojnych wodach Eby. Mieszkańcy tej części miasta żyli wolniej niż reszta Prahburga spacerowali szerokimi alejami, spotykali się w ogrodach i obserwowali góry po drugiej stronie rzeki, które przypominały o surowym świecie, z którego kiedyś wyrosło całe miasto.
Przykładowe wille dzielnicy:
