Lot sterowcem nad Wolkenbad

[Albert Fryderyk de Espada]

Podczas tegorocznych Dni Wolkenbad 1926 jedną z najbardziej wyczekiwanych ale i niespodziewanych atrakcji okazała się premiera projektu Atlas Aeronautic, przygotowanego przez Espada Monërskap. Już od pierwszego dnia festiwalu nad miasteczkiem dało się usłyszeć ciche buczenie silników, a chwilę później ponad dachami domów i taflą jeziora pojawiał wielki cień chmury przesuwającej się pod wiatr po niebie. Luftschiff F1 o nazwie „Seeadler” — duma zakładów Espada Monërskap.

Specjalnie na czas wydarzenia sterowiec został udostępniony mieszkańcom oraz gościom, oferując krótkie przeloty widokowe nad miasteczkiem. Lot rozpoczynał się na przygotowanym lądowisku nieopodal brzegu Wolkensee, gdzie pasażerowie wchodzili na pokład gondoli pod czujnym okiem załogi. Już chwilę po starcie oczom uczestników ukazywała się panorama miasteczka: strzelista wieża kościoła, gwarne uliczki festiwalu, a dalej — zielone zbocza i ośnieżone szczyty odbijające się w spokojnej tafli jeziora.

W trakcie lotu przewodnik opowiadał o procesie budowy sterowca oraz o przyszłości transportu powietrznego w regionie, wzbudzając ogromne zainteresowanie zarówno wśród mieszkańców, jak i przyjezdnych. Dla wielu był to pierwszy kontakt z tak nowoczesną technologią — doświadczenie niemal nie do pomyślenia jeszcze kilka lat wstecz.

Wieczorami „Seeadler” wykonywał również pokazowe przeloty nad festiwalem, ciągnąc za sobą baner „Dni Wolkenbad 1926”, który falował na tle zachodzącego słońca lub nocnego nieba pełnego gwiazd. W połączeniu z iluminacjami miasteczka i odbiciami świateł w jeziorze tworzyło to widowisko, które na długo pozostanie w pamięci uczestników.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Jak mnie cieszy taka niespodzianka! To przecież najlepsza atrakcja jaka mogła się nam przytrafić. Dziękuję w imieniu swojego Komitetu Herr @Albert Fryderyk de Espada

[Heinz-Werner Grüner]

Ja bym chętnie jakąś damę zaprosił na romantyczny lot we dwójkę (no dobra, pan z obsłuugi też niech leci... ). Znajdzie się jakaś niewiasta chętna na lampkę wina w niebiosach?

[Femme Mystere]

Wiosenne słońce 1926 roku szczodrze oblewało miejsce odbywania się festynu w mieście Wolkenbad, nadając soczyście zielonej trawie nierealny blask. Lieselotte, poprawiając uchwyt na sznurku błękitnego balonika, stanęła na końcu kolejki. W drugiej dłoni trzymała powoli topniejący rożek lodów waniliowych, drobna przyjemność, za którą zapłaciła brzęczącymi monetami, wrzuconymi do kubeczka rezolutnego chłopca.

Jej suknia była kwintesencją mody lat dwudziestych, choć z nutą indywidualnego charakteru. Miała na sobie kreację o obniżonej talii, uszytą z ciężkiego, szmaragdowego jedwabiu, który przy każdym kroku leniwie opływał jej biodra. Rękawy typu „motyl” poruszały się na lekkim wietrze, a dół spódnicy zdobiły misterne plisy, kończące się tuż pod kolanem. Na nosie Lieselotte spoczywały nowoczesne okulary przeciwsłoneczne w kocim kształcie, które niemal całkowicie skrywały jej spojrzenie przed ciekawskimi, a jednocześnie dodawały jej twarzy aury tajemniczości.
Kiedy nad placem zawisł ogromny, srebrzysty kadłub sterowca, tłum wstrzymał oddech. Na mostku, wyprężony i nienaganny, stał Herr Espada. Słońce odbijało się od mosiężnych guzików jego munduru, a on sam emanował tym swoim irytującym urokiem.

Lieselotte poczuła ukłucie w żołądku. Wspomnienie chłodu więziennej celi i niesprawiedliwości, jaką jej wyrządził, było wciąż żywe pod tą elegancką tkaniną sukni. Tym bardziej, że teraz musiała go jeszcze znosić w swoim towarzystwie w der Sitz, odkąd przejął stanowisko niegdyś piastowane przez Joachima. Choć mogłaby podejść do trapu i jednym skinieniem głowy ominąć tłum, dumnie uniosła podbródek i poprawiła okulary. Nie zamierzała korzystać z przywilejów u kogoś, kto tak bardzo zawiódł jej zaufanie. Cierpliwie czekała na swoją kolej, obserwując, jak kapitan pręży się przed tłumem, nieświadomy jej obecności na dole.

[Isabella M. Neumann-Swann]

August zaplanował wszystko z precyzją, która zdradzała jego spokojną, lekarską naturę. Gdy tylko dotarli na polanę, gdzie majestatyczny sterowiec górował nad krajobrazem, Bella poczuła, że to nie będzie zwykła podróż.

Gondola była wyłożona ciemnym drewnem i mosiężnymi detalami, a załoga poruszała się cicho, niemal ceremonialnie. August podał jej dłoń, pomagając wejść na pokład, jego gest był pewny, ale pełen czułości. Kiedy sterowiec oderwał się od ziemi, Bella instynktownie zbliżyła się do niego, obserwując jak świat poniżej zaczyna się oddalać.



Wznosili się powoli, przebijając warstwy lekkiej mgły, aż w końcu dotarli do miejsca, które August nazwał „Wolkenozean” — oceanem chmur. To nie było jedno konkretne miejsce, lecz zjawisko: morze miękkich, białych obłoków rozciągających się aż po horyzont, jakby ziemia zniknęła, a oni dryfowali po niebie.

Słońce zaczynało zachodzić, barwiąc chmury na złoto i róż. Bella oparła się o barierkę, jej oczy odbijały to światło, a na twarzy pojawił się zachwyt, którego nie próbowała ukryć. August stanął obok niej, nie przerywając ciszy — wiedział, że niektóre chwile nie potrzebują słów.

— Chciałem, żebyś to zobaczyła — powiedział w końcu cicho. — Bo są rzeczy, które mają sens tylko wtedy, gdy dzieli się je z kimś wyjątkowym.

Bella spojrzała na niego, a w jej spojrzeniu było coś więcej niż wdzięczność. Może zrozumienie. Może początek czegoś, co dopiero miało się wydarzyć.

Sterowiec płynął dalej, a oni stali obok siebie, zawieszeni między niebem a ziemią — dokładnie tam, gdzie rzeczywistość zaczynała przypominać sen.

[Heinz-Werner Grüner]

Jaka kolejka!

[Isabella M. Neumann-Swann]

Jaka kolejka!

Taka atrakcja, że aż szkoda nie skorzystać

[Heinz-Werner Grüner]

A ja cholerka sam zostałem na dole! Balon stój! balon stój!