Traf Chmurę

[Isabella M. Neumann-Swann]

Zaproszenie na Zawody Łucznicze - Traf Chmurę

Serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników łucznictwa – zarówno początkujących, jak i doświadczonych strzelców – na wyjątkowe zawody pod hasłem Traf Chmurę, które odbędą się w ramach Dni Wolkenbad!

Data:27/04 - 03/05
Miejsce: Stadion Wolkenbad

To doskonała okazja, by sprawdzić swoje umiejętności, poczuć ducha rywalizacji i spędzić czas w świetnej atmosferze!

Udział w zawodach jest otwarty dla wszystkich chętnych za pośrednictwem aplikacji Summer Sport Mania

Niech Twoja strzała sięgnie chmur – do zobaczenia na linii strzału!

[Fatima Popow-Chojnacka]

Na stanowisku pojawiła się Fatima Popow-Chojnacka – reprezentantka Sarmacji, która już samym wejściem wzbudziła zainteresowanie. Nie dlatego, że robiła wielkie show… tylko dlatego, że niosła ze sobą tak spokojną energię, jakby przyszła tu na piknik, a nie na zawody. Toż prawdziwa Dama Sarmacji, w końcu jej pierwsza.

Fatima ustawiła się na linii, spojrzała na tarczę i powiedziała cicho:
– Dobrze, spróbujmy się nie pokłócić.

Pierwszy strzał – pyk! – dziesiątka.
Publiczność: lekkie „ooo!”.
Fatima: – O, to miłe.

Drugi strzał – dziewiątka.
– Też akceptowalne – skomentowała, jakby oceniała pogodę.

Trzeci – dziesiątka.
Czwarty – ósemka.
Fatima spojrzała na łuk:
– Słuchaj, umawialiśmy się na współpracę.

Ktoś z trybun krzyknął:
– Sarmacja patrzy!

Na co Fatima odparła bez odwracania się:
– Właśnie dlatego się staram wyglądać profesjonalnie.

Piąty strzał – dziewiątka.
Szósty – siedem.

Zapadła chwila ciszy.

Fatima zmrużyła oczy i pokiwała głową:
– A więc bunt.

Publiczność wybuchła śmiechem, a ona sama tylko wzruszyła ramionami, jakby dokładnie tego się spodziewała.

Sędzia podsumował:
– 53 punkty na 60 możliwych!

Brawa rozniosły się po stadionie, a Fatima ukłoniła się lekko:
– Dziękuję, zrobiłam co mogłam… reszta to była rozmowa z moim sprzętem.

Ktoś z widowni:
– I kto wygrał tę rozmowę?!

Fatima uśmiechnęła się:
– Powiedzmy, że… remis z lekkim wskazaniem na łuk.

[Targersdorf Borisz]

miałem komentować zawody ale jak zwykle dałem plamę

Przyśpiewki kibiców.

Dzisiaj będzie wielki bal,
Heinz dziś oddał dobry strzał.

Rośnie dziś kibiców puls,
Bo Fatima trafia w gust.

Iza dziś zadaje szyku,
Lecą strzały wprost do celu.

[Targersdorf Borisz]

przyśpiewki kibiców

Kto Amora, dziś wyręczy?
FATIMAAA!
OLE!
IZABELA!
OLE!
HEINZ!
OLE!
Na zabawę mamy chęć!!!
OLE! OLE! OLE!

[Targersdorf Borisz]

przyśpiewki kibiców

Wolkenbadzki rym,
Prosty jest jak kij,
Kij ze sznurkiem,
Fajny łuk,
Podziwia mnie każdy ....wój.

[Heinz-Werner Grüner]

Wolkenbadzki Śpiewnik część III.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Trzeci dzień zmagań na Stadionie we Wolkenbad rozpoczął się z przytupem… a właściwie z lekkim przeciągnięciem się i ziewnięciem, bo to właśnie Bella jako pierwsza pojawiła się na stanowisku.

Bella rozejrzała się po trybunach i rzuciła:
– Dzień trzeci… zobaczymy, czy jeszcze pamiętam, gdzie jest środek.

Publiczność już zaczęła się śmiać, bo wszyscy wiedzieli, że w jej przypadku takie zapowiedzi zwykle kończą się czymś zupełnie odwrotnym.



Pierwszy strzał – *świst!* – dziesiątka.
Bella: – Okej, czyli pamiętam.

Drugi – dziesiątka.
Trzeci – dziesiątka.
Czwarty – *pyk!* – dziewiątka.

Bella uniosła brew:
– Aha… czyli ktoś tu się rozprasza.

Z trybun:
– To wiatr!

Bella:
– Jasne, zawsze wiatr. Nawet jak go nie ma.

Piąty strzał – dziesiątka.
Szósty – *pyk!* – dziewiątka.

Bella spojrzała na tarczę, potem na łuk, a potem w niebo:
– Dwie dziewiątki? Serio? Trzeci dzień i już taki dramat?

Sędzia podsumował spokojnie:
– 58 punktów na 60 możliwych.

Na trybunach wybuch śmiechu.

– 58 to „dramat”?! – krzyknął ktoś.
– My tu walczymy o trafienie w ogóle!

Bella tylko wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się:
– No dobrze… nazwijmy to „lekko niedoskonałym początkiem dnia”.

Po czym dodała, schodząc ze stanowiska:
– Ale spokojnie, jeszcze zdążę się bardziej pomylić.

Publiczność wiedziała jedno – jeśli to był „gorszy start”, to reszta dnia zapowiadała się podejrzanie… imponująco.

[Pavel van der Gibson]

[Isabella M. Neumann-Swann]

Na bieżni stadionu Wolkenbad Stadion zapadła lekka cisza, gdy na arenę wkroczył @Pavel van der Gibson . Nie było w tym wejściu ani przesadnej pewności siebie, ani teatralnych gestów – raczej coś pomiędzy spokojem a „zaraz zobaczycie, co się wydarzy”.

Pavel stawiał kroki równo, niemal metodycznie, jakby każdy z nich był wcześniej zaplanowany.
Krok pierwszy – kontrola oddechu.
Krok drugi – spojrzenie na tarczę.
Krok trzeci – szybkie zerknięcie na publiczność… i lekkie uniesienie brwi, jakby mówił: *„tak, wiem, patrzycie”*.

Stanął na linii, poprawił chwyt i przez chwilę wyglądał, jakby analizował trajektorię strzały na poziomie fizyki kwantowej. Po czym… po prostu strzelił.

Pierwszy strzał – dziesiątka.
Bez komentarza.
Drugi – dziesiątka.
Publiczność zaczęła szeptać: „Okej, to może być coś poważnego”.

Trzeci – dziesiątka.
Czwarty – dziesiątka.
Pavel nawet nie zmienił wyrazu twarzy.

Dopiero przy piątym strzale zrobił coś dziwnego – cofnął się o pół kroku, spojrzał na łuk i powiedział cicho:
– Nie przesadzajmy.

*Pyk!* – dziewiątka.

Publiczność wybuchła śmiechem, bo wyglądało to tak, jakby specjalnie „odjął sobie punkt”, żeby nie było zbyt idealnie.

Ostatni strzał – pełne skupienie, cisza, napięcie…
*Świst!* – dziesiątka.

Sędzia podniósł głowę:
– 59 punktów na 60 możliwych.

Na trybunach brawa, gwizdy uznania i pojedyncze okrzyki:
– On to zrobił specjalnie!
– Ta dziewiątka była dla równowagi wszechświata!

Pavel tylko wzruszył ramionami i schodząc ze stanowiska rzucił:
– Perfekcja jest nudna.

I tym jednym zdaniem sprawił, że jego wynik był nie tylko imponujący… ale też zdecydowanie w jego stylu.

[Targersdorf Borisz]

przyśpiewki kibiców

Strzela Pavlo, dzisiaj z łuku,
Kryj się wstrętny mameluku!

[Targersdorf Borisz]

Świst! Dziesiątka!
Druga, trzecia,
Czwarta...nie!
Bez świstu dziewiątka.
-Wiatr! - drą się w glos kibice.
-Nie! - odpowiada Bela- Ja dziś jadłam jajecznicę!