Wolkenball

[Isabella M. Neumann-Swann]

Rynek miasteczka Wolkenbad od samego początku Dni Wolkenbad tętnił niezwykłym ożywieniem. Kamienne uliczki, na co dzień spokojne i pełne codziennego gwaru, dziś zamieniały się powolnie w scenę przygotowań do najbardziej wyczekiwanego wydarzenia tego roku w miasteczku. Nad wszystkim czuwała Bella – w lekkiej, jasnoniebieskim stroju, z notatnikiem w dłoni i spojrzeniem, które nie umykał żaden szczegół.

– Girlandy trochę wyżej, proszę! Muszą tworzyć łuk, nie linię – powiedziała spokojnie, ale stanowczo, wskazując na dekoratorów rozwieszających niebieskie wstęgi między latarniami.

Obok niej stał August, wysoki, elegancki, ubrany w czarny garnitur, dla niego bal mógł rozpocząć się w każdej chwili. Z rękoma założonymi za plecami obserwował ustawianie stołów i sceny, od czasu do czasu wtrącając krótkie, rzeczowe uwagi.

– Świece ustawcie wyżej. Gdy słońce zajdzie, chcemy, żeby wszystko wyglądało jak w złotym blasku – zwrócił się do techników, którzy właśnie testowali ustawienia wielkich świeczników wokół podestu.

Na środku rynku powoli wyrastała elegancka scena otoczona półkolem kwiatów – białych i błękitnych, delikatnie poruszanych przez popołudniowy wiatr. Florystki układały je z niezwykłą precyzją, a Bella co chwilę schylała się, poprawiając pojedyncze gałązki, jakby każda z nich miała znaczenie.

Wokół ustawiano okrągłe stoły nakryte śnieżnobiałymi obrusami. Na nich pojawiały się kryształowe kieliszki, srebrne sztućce i świece w wysokich lichtarzach. W powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów i lekkiej bryzy znad jeziora, które widać było między dachami kamienic.

– August… – Bella zatrzymała się na chwilę i spojrzała w stronę horyzontu, gdzie słońce zaczynało powoli opadać za góry. – To będzie piękne, prawda?

Uśmiechnął się lekko, spoglądając na nią, a potem na rynek, który właśnie zmieniał się w miejsce jak z baśni.

– Nie „będzie”. Już jest – odpowiedział cicho.

W miarę jak dzień przechodził w wieczór, pierwsze lampiony zaczęły rozświetlać przestrzeń miękkim, złotym światłem. Niebieskie girlandy zawieszone nad rynkiem falowały delikatnie, a kwiatowe kompozycje nabierały jeszcze głębszych barw w zachodzącym słońcu.

Bella zamknęła notatnik. Wszystko było prawie gotowe. Za kilka chwil rynek wypełni się gośćmi, muzyką i śmiechem. A ona i August – choć zmęczeni – wiedzieli, że stworzyli coś więcej niż tylko miejsce na bal. Stworzyli miejsce, gdzie co wieczór przez kilka dni będzie miejscem radości. Radości która na długo pozostanie w pamięci całego Wolkenbad.

[Targersdorf Borisz]

Wolkenbadzki wino, kwaśne jak cholera,
Że szczyptą radości, dziś podane,
Będzie małmazyją.

Jest to klasyczny rym wolkenbadzki rym, który narodził się w dokach Miasta Mgieł.

[Isabella M. Neumann-Swann]

[Heinz-Werner Grüner]

Pomału zaczynamy przygotowania...

[Isabella M. Neumann-Swann]

Niezmiernie mnie to cieszy. Bella też się powoli szykuje

[Mandaryna]

Już czekam z niecierpliwością na jutrzejszy bal! Szykuję się już powoli!

[Isabella M. Neumann-Swann]

Zapraszam od godziny 19:30 na uroczyste zakończenie Dni Wolkenbad! Będzie zabawa i podziękowania dla wszystkich, którzy wzięli udział w imprezie!

[Isabella M. Neumann-Swann]

Wieczór powoli opadał na Wolkenbad jak miękka, granatowa kurtyna. Na rynku wszystko było już niemal gotowe, ale to właśnie te ostatnie chwile przed rozpoczęciem balu miały w sobie najwięcej napięcia i magii.

Światła rozbłysły jedno po drugim – najpierw lampiony zawieszone nad placem, potem świece na stołach, aż w końcu delikatne girlandy świetlne oplatające scenę i kwiatowe łuki. Całość zaczęła pulsować ciepłym, złotym blaskiem, który odbijał się w oknach kamienic i w oczach tych, którzy jeszcze krzątali się między dekoracjami.

Bella przechadzała się między stołami, poprawiając ostatnie detale. Przesunęła lekko kieliszek, wyrównała serwetkę, dotknęła płatków kwiatów, jakby chciała upewnić się, że wszystko jest dokładnie takie, jak powinno. Jej jasnoniebieska suknia łagodnie poruszała się przy każdym kroku, łapiąc światło świec.

– Kwiaty przy wejściu? – zapytała, nie odwracając się.

– Już ustawione – odpowiedział August, który właśnie sprawdzał ustawienie orkiestry. Muzycy stroili instrumenty, a pojedyncze dźwięki skrzypiec i fortepianu zaczynały układać się w pierwsze nuty wieczoru.

Na podeście ktoś poprawiał mikrofon, ktoś inny rozwijał czerwony dywan, wygładzając go z niezwykłą starannością, jakby był zapowiedzią czegoś wielkiego. W powietrzu czuć było mieszankę zapachu świec, kwiatów i chłodnej bryzy znad jeziora.

– Goście zaczynają się zbierać – powiedział jeden z organizatorów, podchodząc do nich.

Bella spojrzała w stronę uliczek prowadzących na rynek. W oddali pojawiały się pierwsze sylwetki – eleganckie suknie, czarne fraki, delikatny szelest tkanin i cichy śmiech.

August stanął obok niej.

– Gotowa? – zapytał spokojnie.

Bella przez chwilę milczała. Spojrzała na scenę, na światła, na ludzi, którzy zaraz wypełnią to miejsce. Na wszystko, co razem stworzyli.



– Tak – odpowiedziała w końcu, z lekkim uśmiechem. – Teraz to już należy do nich.

Muzyka zaczęła płynąć wyraźniej. Pierwsze rozmowy zlały się w miękki gwar, a rynek Wolkenbad – jeszcze przed chwilą sceną przygotowań – stał się miejscem spotkań, radości i oczekiwania.

A gdzieś pomiędzy tym wszystkim, w świetle świec i pod rozgwieżdżonym niebem, zaczynał się ostatni, najważniejszy rozdział Dni Wolkenbad.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella przez chwilę stała na skraju placu, tuż za linią światła, gdzie półmrok jeszcze chronił ją przed spojrzeniami zgromadzonych gości. Słyszała ich rozmowy – cichy gwar, brzęk kieliszków, delikatne nuty muzyki unoszące się nad rynkiem. Serce biło jej szybciej, choć nie z niepokoju, a z emocji, które trudno było nazwać. Wzięła spokojny oddech i zrobiła pierwszy krok.

Światło świec i girland natychmiast otuliło ją ciepłym blaskiem. Jasnoniebieska suknia poruszyła się lekko przy każdym ruchu, jakby płynęła razem z nią, a drobne zdobienia na materiale łapały refleksy światła, tworząc subtelne, migoczące iskry. Rozmowy zaczęły cichnąć.

Bella szła powoli przez rynek, między stołami i gośćmi, którzy odwracali się w jej stronę. Niektórzy uśmiechali się z uznaniem, inni unosili kieliszki w niemym geście powitania. W ich spojrzeniach było coś więcej niż ciekawość – była wdzięczność.

Na końcu czerwonego dywanu zatrzymała się na ułamek sekundy. Spojrzała na scenę, na kwiatowy łuk, na światła odbijające się w tafli jeziora w oddali. Wszystko było dokładnie takie, jak sobie wyobrażała… a może nawet piękniejsze.

August stał już obok sceny. Gdy ich spojrzenia się spotkały, lekko skinął głową – spokojnie, pewnie, jakby mówił: to twój moment. Bella uśmiechnęła się delikatnie i weszła po stopniach.

Każdy krok był miękki, wyważony. Gdy stanęła na podeście, muzyka ucichła niemal całkowicie. W powietrzu zawisła cisza pełna oczekiwania.

Stanęła przy mikrofonie, ale przez chwilę jeszcze nic nie powiedziała. Rozejrzała się po twarzach – znajomych i nieznajomych, wszystkich połączonych tym jednym wieczorem.

A potem, z lekkim uśmiechem i spokojem w głosie, który niósł się daleko ponad rynek, zaczęła mówić.

[Leszek Ebe-Grüner]

Leszek przybył szybko na bal, jako bierny obserwator. Wiedział że sprawy dyplomatyczne już dzwonią do niego z wielu miejsc. Mimo to krótko powiedział.

Serdeczne gratulacje dla pani @Isabella M. Neumann-Swann ! To dzięki niej mieliśmy tyle atrakcji w Wolkenbad! Niech to będzie coroczna tradycja! I wybaczcie że tak krótko, ale mówię od siebie, że było warto tu być i to była bardzo wspaniała inicjatywa! Oby więcej takich inicjatyw!

Po czym odszedł na bok i kontynuował rozmowy przez gorące telefony.