Wolkenball

[Isabella M. Neumann-Swann]

Rynek miasteczka Wolkenbad od samego początku Dni Wolkenbad tętnił niezwykłym ożywieniem. Kamienne uliczki, na co dzień spokojne i pełne codziennego gwaru, dziś zamieniały się powolnie w scenę przygotowań do najbardziej wyczekiwanego wydarzenia tego roku w miasteczku. Nad wszystkim czuwała Bella – w lekkiej, jasnoniebieskim stroju, z notatnikiem w dłoni i spojrzeniem, które nie umykał żaden szczegół.

– Girlandy trochę wyżej, proszę! Muszą tworzyć łuk, nie linię – powiedziała spokojnie, ale stanowczo, wskazując na dekoratorów rozwieszających niebieskie wstęgi między latarniami.

Obok niej stał August, wysoki, elegancki, ubrany w czarny garnitur, dla niego bal mógł rozpocząć się w każdej chwili. Z rękoma założonymi za plecami obserwował ustawianie stołów i sceny, od czasu do czasu wtrącając krótkie, rzeczowe uwagi.

– Świece ustawcie wyżej. Gdy słońce zajdzie, chcemy, żeby wszystko wyglądało jak w złotym blasku – zwrócił się do techników, którzy właśnie testowali ustawienia wielkich świeczników wokół podestu.

Na środku rynku powoli wyrastała elegancka scena otoczona półkolem kwiatów – białych i błękitnych, delikatnie poruszanych przez popołudniowy wiatr. Florystki układały je z niezwykłą precyzją, a Bella co chwilę schylała się, poprawiając pojedyncze gałązki, jakby każda z nich miała znaczenie.

Wokół ustawiano okrągłe stoły nakryte śnieżnobiałymi obrusami. Na nich pojawiały się kryształowe kieliszki, srebrne sztućce i świece w wysokich lichtarzach. W powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów i lekkiej bryzy znad jeziora, które widać było między dachami kamienic.

– August… – Bella zatrzymała się na chwilę i spojrzała w stronę horyzontu, gdzie słońce zaczynało powoli opadać za góry. – To będzie piękne, prawda?

Uśmiechnął się lekko, spoglądając na nią, a potem na rynek, który właśnie zmieniał się w miejsce jak z baśni.

– Nie „będzie”. Już jest – odpowiedział cicho.

W miarę jak dzień przechodził w wieczór, pierwsze lampiony zaczęły rozświetlać przestrzeń miękkim, złotym światłem. Niebieskie girlandy zawieszone nad rynkiem falowały delikatnie, a kwiatowe kompozycje nabierały jeszcze głębszych barw w zachodzącym słońcu.

Bella zamknęła notatnik. Wszystko było prawie gotowe. Za kilka chwil rynek wypełni się gośćmi, muzyką i śmiechem. A ona i August – choć zmęczeni – wiedzieli, że stworzyli coś więcej niż tylko miejsce na bal. Stworzyli miejsce, gdzie co wieczór przez kilka dni będzie miejscem radości. Radości która na długo pozostanie w pamięci całego Wolkenbad.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella zrobiła ostatni krok w dół z podestu i dopiero wtedy pozwoliła sobie na prawdziwy oddech. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby upewniała się, że to już koniec – że słowa zostały wypowiedziane, emocje opadły, a najważniejszy moment wieczoru jest za nią.

Na jej twarzy pojawił się lekki, szczery uśmiech. Nie ten oficjalny, który towarzyszył jej na scenie, lecz ciepły, prywatny – pełen ulgi i cichej satysfakcji. W jej oczach błysnęło coś jeszcze: radość, że wszystko się udało. Odgłosy rynku powoli wracały – rozmowy, śmiech, pierwsze nuty muzyki. Ale dla niej świat na moment zwolnił.

Spojrzała w bok. August już tam był.



Nie musiał nic mówić. Wystarczyło jego spojrzenie – spokojne, dumne, pełne czułości. Bella podeszła bliżej i bez wahania wsunęła dłoń w jego ramię, jakby to było najbardziej naturalne miejsce na świecie.

– Najgorsze za mną – szepnęła z lekkim śmiechem.
– A najlepsze dopiero się zaczyna – odpowiedział cicho.

Bella uniosła wzrok ku rozświetlonemu rynkowi, gdzie goście zaczynali tańczyć, a muzyka wypełniała przestrzeń. Ale tym razem nie czuła już ciężaru odpowiedzialności. Teraz była po prostu częścią tego wieczoru. Przysunęła się bliżej Augusta.

I z tą spokojną pewnością, że wszystko się udało, pozwoliła sobie na to, na co czekała od dawna – wieczór bez obowiązków, za to pełen bliskości, tańca i chwil spędzonych w ramionach męża.

[Mandaryna]

Vratislav po tam jak szanowna @Isabella M. Neumann-Swann przyznała narody i medale udał się na za ustronne miejsce by się przebrać. Po chwili światła gasną i udaję się na scenę by także umilić ten spędzony czas na balu swoim występem.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella roześmiała się, gdy tylko muzyka przyspieszyła, a rytm stał się bardziej żywiołowy. Spojrzała na Augusta z błyskiem w oczach – tym samym, który pojawiał się zawsze, gdy pozwalała sobie na spontaniczność.

– Gotowy? – rzuciła z lekkim wyzwaniem. August uniósł brew, uśmiechając się szeroko.
– Z tobą? Zawsze.

I wtedy zaczęli.



Bella wykonała pierwszy ruch – lekki obrót, przy którym jej jasnoniebieska suknia rozlała się wokół niej jak fala. Jej kroki były szybkie, sprężyste, pełne energii. Ramiona poruszały się rytmicznie, biodra lekko skręcały się w charakterystycznym dla twista stylu. Wyglądała swobodnie, jakby tańczyła tak od zawsze.

August przez chwilę próbował dotrzymać jej kroku z elegancką powściągliwością… ale szybko się poddał i wszedł w rytm z pełnym zaangażowaniem. Jego frak poruszał się przy każdym dynamicznym ruchu, a on sam śmiał się, obracając się i stukając butami o bruk w rytm muzyki.

Wokół nich zaczęli zbierać się goście. Najpierw kilka osób, potem coraz więcej – klaskali, śmiali się, niektórzy dołączali do tańca. Światła girland migotały nad ich głowami, a scena za nimi pulsowała muzyką.

Na podeście artystka śpiewała, a zespół nadawał rytm, który zdawał się wypełniać całe Wolkenbad. Ale to Bella i August przyciągali spojrzenia – nie perfekcją, lecz radością.

Bella złapała Augusta za rękę i pociągnęła go w szybki obrót. Na moment ich spojrzenia się spotkały – pełne śmiechu, lekko zadyszane, szczęśliwe.

Nie było już obowiązków, przemówień ani planów. Był tylko taniec. Ich taniec.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella odeszła na chwilę by odsapnąć i zauważyła @Mateusz .

- Jak się Herr bawi na naszym balu? Może zechce Herr zatańczyć ze mną kolejną rundę?

[Mandaryna]

Vratislav z uśmiechem kłania się i przed wszystkimi i schodzi ze sceny do ustronnych miejsc znów, by się przebrać i szybko poprawić włosy, gdzie po 5 minutach wchodzi przebrany na scenę z uśmiechem mówiąc.

– Witam szanownych tu zebranych mam nadzieję, że występ się spodobał, lecz, by daleko nie uciekać od naszych edelwiesskich zwyczajów proszę się w szczególności panowie! Więc panie i panowie proszę się wczuć w klimat!

Po chwili zaczyna grać kolejna piosenka.




Po zakończeniu piosenki Vratislav z uśmiechem patrzy na publiczność i prosi o chwilę, by wysłuchać jego wypowiedzi.

– Dobrze moi mili teraz będzie coś wolniejszego do tańca, ale teraz proszę posłuchać mnie dobrze. Teraz piosenką, którą zaśpiewam nie będzie solowa, lecz będzie z kimś szczególnym i wyjątkowym którego my wszyscy wielbimy. Z naszym ukochanym Oberhauptem @Heinz-Werner Grüner . Tak że kochani proszę się wsłuchać w rytm i powoli się poruszać razem ze mną i z szanownym Oberhauptem!

Po przemówieniu Vratislav chichocze z radości i odwraca się w stronę zejścia ze sceny, patrząc na szanownego Hinza. Podchodząc do zejścia wyciąga dłoń, by wciągnąć delikatnie ukochanego @Heinz-Werner Grüner na scenę.

[Heinz-Werner Grüner]

Herr @Vratislav ledwie zdążył wyciągnąć dłoń, gdy Grüner uniósł brew z wyraźnym, niemal teatralnym spokojem, jak ktoś, kto od początku wiedział, że ten moment w końcu nadejdzie.
Z cieniem uśmiechu przyjął gest, pozwalając się wprowadzić na scenę, lecz zanim jeszcze stanął w pełnym świetle, poprawił mankiet z przesadną wręcz elegancją, jakby cały występ był jedynie tłem dla tej drobnej czynności.

- Ach, Vratislavie… — odezwał się miękko, pochylając się nieco ku niemu, tak by tylko najbliżsi mogli dosłyszeć - widzę, że nie tylko włosy poprawiasz w ukryciu, ale i niespodzianki przygotowujesz z iście scenicznym rozmachem. - nieco kąsajac ukrywał objawienie sie tremy.

Publiczność ucichła, gdy Grüner w końcu wyprostował się i spojrzał przed siebie. Nie wykonał żadnego gwałtownego ruchu, a wręcz przeciwnie, starał się skupić nad wykonaniem poprawnie utworu.
- Szanowni państwo - zaczął z lekkim ukłonem - skoro już zostałem tak uprzejmie… porwany na scenę, byłoby nietaktem odmówić.
Kącik jego ust drgnął subtelnie.
- Jednakże… — spojrzał na Vratislava z rozbawionym błyskiem - dziś pozwolę sobie na pewną rzadką przyjemność.
Zrobił pół kroku w tył, gestem dłoni wskazując towarzysza.

- Niech głos, który przed chwilą tak śmiało prowadził nas przez tę opowieść, wybrzmi jeszcze pełniej. Ja zaś… - lekko skłonił głowę - z największą przyjemnością będę jedynie towarzyszył.

Muzyka zaczęła sączyć się cicho, niemal nieśmiało. Grüner odwrócił się nieznacznie ku Vratislavowi i dodał półgłosem, już tylko dla niego:
- Proszę mnie nie zawieść. Skoro już mnie tu wyciągnąłeś… pokaż, że było warto.

I dopiero wtedy, z eleganckim spokojem, pozwolił, by melodia wybrzmiała, ale prowadzenie wokalne pddał Vratislavowi...

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella i August przyglądali się jak @Heinz-Werner Grüner i @Mandaryna wywijają na parkiecie.



- Sądzi? - zapytała Bella.
- Dowiemy się w swoim czasie skarbie. - odpowiedział spokojnie August.

[Mateusz]

Bella odeszła na chwilę by odsapnąć i zauważyła @Mateusz .

- Jak się Herr bawi na naszym balu? Może zechce Herr zatańczyć ze mną kolejną rundę?

Mateusz, wyraźnie zadowolony odpowiedział:

Witam, oczywiście bawię się świetnie. Ciężko niedobrze bawić się na takim balu! Muszę przyznać, że umiejętności taneczne Szanownej są wyśmienite.

Po chwili dodał:

I jak najbardziej, możemy zatańczyć... Choć muszę przyznać, że nieco dziwnie czuję się będąc proszonym do tańca przez damę. Ostrzegam jednak, że moje umiejętności taneczne są znacznie mniej zaawansowane - powiedział z lekkim uśmiechem.

[Mateusz]

- Ależ proszę się nie martwić. Pozwolę się prowadzić - Bella uśmiechnęła się i podała dłoń swojemu przyszłemu partnerowi tanecznemu. Wspólnie poszli w kierunku parkietu i zaczęli tańczyć

[karol flibustier]

Na koniec balu flibustierzy zatańczą hornpipe'a w rytm tej melodii
https://youtu.be/hBTjH0tZYB8