Przyjmowanie interesantów

[Isabella M. Neumann-Swann]

To ma nam tylko ułatwić odchaczanie zadań by nie szukać na forum wątków gdzie mamy nasze listy. Przynajmniej ja tak będę do tego podchodzić

[Joachim Cargalho]

Dokładnie. Trello jako łapacz myśli i porządkowanie planów organizacyjnych. Cała reszta pozostaje na forum. Właściwie za dużo się nie zmienia. Po prostu wiemy więcej o naszych wspólnych planach na etapie ich wyrażania.

[Joachim Cargalho]

Cargalho wszedł do gabinetu jak to zawsze miał w zwyczaju, nie przejmując się dobrymi manierami. Tym razem jednak postanowił zachować trochę kultury.
- Dzień dobry, Herr Hagyma! - powiedział u wejścia i kontynuował - możesz kogoś posłać po Frau @Femme Mystere , proszę? Nie mogłem nigdzie jej złapać, a byłaby tutaj potrzebna.

Zoltan nadmienił, że sam Oberhaupt jest jeszcze nieobecny, zaś o pierwszą Faktotum posłał jakiegoś chłopca, który chyba specjalizował się w szybkim lokalizowaniu osób.
- Nie szkodzi, poczekam - odparł Joachim, a asystent @Heinz-Werner Grüner'a pozwolił mu wejść do środka gabinetu i zachęcił do tego, by rozsiadł się w fotelu. Ten jednak postanowił podejść do okna i obserwować wydarzenia mające miejsce na rynku. Dopowiedział tylko:
- Dopilnuj proszę, by nikt więcej nie wchodził tutaj. Chyba będzie narada. - mrugnął okiem.

[Femme Mystere]

Chłopiec zgarnął Lieselotte z lotniska, gdy wracała z bankietu. Zaintrygowana faktotum pozwoliła mu poprowadzić się do der Sitz.

@Joachim Cargalho wkrótce usłyszał tętent kopyt i zobaczył, jak z bocznej uliczki wyłania się czarny powóz, z którego wysiadła znana mu kobieta. W Edelweiss pojazdy spalinowe wciąż były rzadkością.

"To musi być sprawa wagi państwowej, skoro ściągają mnie do der Sitz o tej porze"- pomyślała, licząc też na to, że Oberhaupt nie poskąpi jej kawy, skoro życzy sobie nadgodzin...

Weszła do środka, a potem po schodach do gabinetu Oberhaupta. W środku zastała drugiego Faktotum.

- Dobry wieczór, Herr Cargalho. - powiedziała, uśmiechając się machinalnie. Podeszła do wieszaka i zamierzała powiesić na nim marynarkę. - Mam nadzieję, że nie skradziono mojego obrazu z Muzeum Sztuki, skoro Herr Oberhaupt wezwał pilnie do gabinetu. - zażartowała.

[Heinz-Werner Grüner]

Oberhaupt zaszyty gdzieś w okolicach Polany Wolności i Stadt Edelweiss zamierzał rozpocząć weekend przykładnym podejściem do polowania. W końcu niedługo ma również wziąć udział w zawodach strzeleckich w Rzplitej. Chciał potrenować.
Ściemniało już kiedy u "progu" jego myśliwskiej świty wraz z majorem Hansem-Jürgenem Matteschitz'em usłyszeli nawoływania. Oboje niczym automat, zabezpieczyli broń, by ta przypadkiem nie wystrzeliła i ruszyli w kierunku skąd dochodził głos.

Niewielką chwilę trwało, gdy zlokalizowali mężczyznę, który 5 minut później nieco zziajany stał już wyprostowany niczym struna, ale i lżejszy o informację, którą miał przekazać.

Brzmiała ona coś na wzór - Oberhaupt, szybko, Der Sitz, robota na weekend czeka.

[Joachim Cargalho]

Pierwsza przybyła Lieselotte Augentrost, która była troszkę zakłopotana nagłym wezwaniem.
- Ojej, nie tak miało być. - powiedział na przywitanie i dodał - Dzień dobry, Frau Augentrost! Obraz szczęśliwie wisi na swoim miejscu - odwzajemnił uśmiech - A jak tam sprawa Twojego konia zaginionego w Austro-Węgrzech? - dopytał?

Nie często rozmawiali ze sobą służbowo, dlatego takie tematy odchodziły gdzieś na boczblny plan, choć sprawa konia, który zdechł stała się swego czasu bardzo głośna w MAW. Ponoć sam Cesarz został o niej poinformowany.
Nie minęła chwila, a do swojego gabinetu wleciał Oberhaupt, a słowo wleciał było właściwym tego określeniem. W ręce trzymał zielonkowaty kapelusz z wetkniętym gdzieś bażancim piórem.

- chyba nie w czas się tutaj pojawiłem - podrapał się po głowie.
- gdybym wiedział, że wszyscy tacy zajęci jesteście, to w ogóle bym Was nie fatygował - dopowiedział. Oni stali pośrodku gabinetu, on zaś oparty o parapet okna. Szybko. Jednak się zreflektował i podszedł do fotela dla interesaruszy. Odsunął również drugie krzesło i gestem zachęcił @Femme Mystere, by się rozsiadła. Teraz już wszystko było w porządku i to Oberhaupt @Heinz-Werner Grüner
był w stanie objąć ich wzrokiem.
- wiecie co, głupia sprawa, bo to raczej nic pilnego. Dawno nie mieliśmy okazji pogadać, spotkać się, a takie posiedzenia powinny być chyba regularnie organizowanie - mówił tak, jakby chciał się wytłumaczyć.

Niezastąpiony Zoltan Hagyma pojawił się w gabinecie i szybko zaserwował wszystkim napoje.
- dla Pani kawa, według życzenia - powiedział stawiając filiżankę przed pierwszą Faktotum. Reszta otrzymała szklanki i karafkę wody.

Joachim popatrzył na tę sytuację że zdumieniem. Obserwował ręce Hagymy, który kolejno dostawiał naczynia, a gdy ten wyszedł, drugi Faktotum podniósł wzrok w kierunku Oberhaupta i żartując zapytał:
- A Tobie, Wodzu przez Edeliebe się zapasy alkoholu skończyły, czy co?

Dalej chwilę się pośmiał nie zważając na reakcję pozostałych uczestników spotkania.
- No dobra, porozmawiajmy o planach! - zasugerował.

[Heinz-Werner Grüner]

- Joachim, mein Joachim, to za spod Freiheitslichtung pędzę na złamanie karku jakby pół Edelweiss płonęło, a Wam chodziło tylko o napicie się krystalicznej wody w moim towarzystwie. No, zrozumiałbym gdyby chodziło o naszą uroczą Frau Augentrost, tak sam na sam, ale, że ze mną? - Heinz pożartował jeszcze chwilę, opowiadając co spotkało go zanim tu dotarł po czym jął mówić dalej.
- Mein Faktotum, wybierając Was byłem pewien, że rozumiemy się bez słów, byłem pewien, że wiecie co macie robić? Plany? A czymże są plany wobec tego, że każdy, w każdej chwili może pójść w góry. Lato to ciężki czas dla nas, dla mnie obrzydliwie ciężki. Staram się, ale mam jakieś tygodniowe opóźnenie w myśleniu. Wojskiem się muszę zająć, skoszarowanych wysłać na warty, awanse nadać, a o medalach już nie wspomnę. Je najpierw trzeba zaprojektować, a jak na złość wszyscy artyści wyjechali w góry. Dalej, sportu w Edelweiss nam się zachciało. Wczoraj coś tam tłumaczyłem, ale to 1/10 tego co rzec chciałem. Dnia mi zabrakło. Aktywność fizyczna jest jednak dla nas na tyle ważna, że i ten wątek kontynuować będziemy. Fabrykę tytoniu muszę w końcu zaprojektować, a o uruchomieniu kopalni węgla i samej elektrowni nie wspomnę. Do tego śluby, pogrzeby, nominacje, abdykacje, koronowania i tak dalej. Wszedzie nas proszą. I jak żyć, Panie Joachimie, ja żyć?

[Joachim Cargalho]

- Wychodzi na to, że nigdy się tak nie spieszyłeś na spotkanie z nami - skwitował żarty Oberhaupta - a spotkanie z Wami to czysta przyjemność - zakończył.

Dalej przysłuchiwał się kolejnym planom wymienianym przez Oberhaupta. Oprócz zadań błahych, pojawiły się tam poważne projekty, które wymagały większego zaangażowania.
- Okazuje się, że w najbliższym czasie EdelBau będzie miało sporo pracy - szturchnął zaczepnie @Femme Mystere.
- Sam pewnie będę musiał zgłosić się z wnioskiem o budowę Akademii Narodowej, czy tylko wystarczy nam surowców na to wszystko? - dopytywał.

Później pochylił się nieco nad stołem, jakby chciał wzmocnić wrażenie tajemnicy.
- Ja to bym jednak myslał nad podkradzeniem organizacji OurSound. To zawsze dawało duży impuls do zwiększenia aktywności. A i moglibyśmy wykorzystać potencjał pana Krzysztofa w tym zakresie... i tylko w tym zakresie - podkreślił puszczając oko.

[Femme Mystere]

Lieselotte zasiadła w jednym z głębokich foteli. Wzięła do ręki kawę, którą jej podano. Oczywiście w szklance z koszyczkiem. Wsłuchiwała się w słowa obu mężczyzn, przyglądając się uważnie swoim paznokciom. Od czasu do czasu unosząc wzrok, by na ułamek sekundy zaszczycić rozmówcę swoim spojrzeniem, a słysząc żarciki, unosiła kącik ust.

Praca dla Edelbau była wyczerpująca i odpowiedzialna. I tylko Oberhaupt wynagrodził ją za to ostatnio kwiatami.

- Sprzedamy kilka maulwurfów, to może nam starczy na akademię. Choć gdyby to ode mnie zależało, wolałabym wykorzystać jakieś budynki istniejącej zabudowy.