#32. Tysiącletnie cesarstwo
Tragiczna opowieść o władcy, który tak bardzo boi się końca swojego państwa, że skazuje się na wieczność — Gazeta Teutońska
„Wieczna noc” zmusza w pewien sposób do refleksji — Vladimir ik Lihtenštán
Cesarstwo Leblandii jest u szczytu potęgi. Tysiąc obywateli, pałac pęka w szwach od petentów, a sarmackie gazety piszą o najpotężniejszym państwie na Pollinie. Wszyscy są zadowoleni, poza jednym człowiekiem. Cesarz Marcus Lebencjusz patrzy na swoje dzieło i widzi tylko to, że kiedyś się skończy.
Senator Anike radzi mu słuchać teraźniejszości. Arcykapłan tłumaczy, że każde państwo przeżywa swój dzień, od poranka do zmierzchu, a Leblandia jest dopiero we wczesnym przedpołudniu i południe ma jeszcze przed sobą. Cesarz słyszy z tego tylko jedno: po południu przychodzi wieczór, a po wieczorze noc. Za tę pociechę Arcykapłan wylatuje z pałacu. Zostaje wiedźma z lasu pod Porta Regni, która ma dla Cesarza jedno słowo („Głupiś“) i jedno ostrzeżenie. Lebencjusz nie słucha ani jednego, ani drugiego, i dostaje dokładnie to, o co prosił.
Film na podstawie opery „Wieczna noc“ opowiada o tym, co się dzieje, gdy państwo żyje wiecznie, a ludzie nie. Ostatnia scena rozgrywa się 4 grudnia 2015 roku w pustym pałacu w Leben City. Cesarz otwiera dziennik i zapisuje jedno słowo. Nie zdradzimy jakie, ale Ludwik XVI napisał je pierwszy.
