Christopher Windsor-Windsachen Opera

[Piwski Sroczyński]

Po perturbacjach w końcu grupa wykonawcza dostała plan działania. Poczyniono w ostatnim czasie następujące prace: Wzmocniono brzegi jeziora przy gmachu opery. Wylano fundamenty pod gmach opery i centrum kultury. zbudowano także pomost i przystań dla łódek. Prace prężnie posuwają się do przodu.

[Fatima Popow-Chojnacka]

Oto na Edelweisskich ziemiach stanęła pierwsza opera. Christopher Windsor-Windsachen Opera mieszcząca się między jeziorami Wolkenbad posiada nie tylko dwie piękne sale, ale także ogromne zaplecze artystyczne, którego już nie jest dostępne dla zwykłego widza. Garderoby, sale prób to tylko jedne z licznych sal. W Gmachu mieści się również przepiękne Foyer, gdzie można spotkać się, wypić wino i porozmawiać o spektaklu podczas przerwy.





Sala główna jest sercem opery. Na deskach tej sceny rozgrywają się główne spektakle i koncerty. Znajduje się na niej 850 miejsc, w tym pięć prywatnych loży (cztery po bokach i jedna Herr Oberhaupta na drugim balkonie). Jest to największa i najbogatsza sala opery, ogromne okno sceny jak i rękawy, które mogą pomieścić dużą ilość scenografii są przejawem nowoczesnej struktury sali oraz zapewniają aktorom komfort pracy.



Sala mniejsza im Ignatsa Urbana ik Rutha może pomieścić 250 widzów. Jest to sala wykorzystywana do mniejszych kameralnych spektakli i koncertów. Mniejsza odległość widza od sceny zapewnia lepszy, bardziej intymny odbiór sztuki.

[Heinz-Werner Grüner]

Własny balkon! Tego się nie spodziewałem, będę mógł zaprasić pół Edelweiss, a i tak będzie znakomita widocznosć. Serdecznie dziękuje za takie wyróżnienie. Opera wygląda super. Zastanawiam się jak ładnie ją wyeksponować, bo warto by była widoczna w strukturze Wolkenbadu.

Prosiłym również (gdy się kiedyś pojawi ) Herr @Ignats ik Ruth do dodania od siebie kilku słów.

[Fatima Popow-Chojnacka]

Goście z całej Kotliny zjeżdżali się dzisiaj w jedno miejsce - do Wolkenbad. To tutaj miało nastąpić dzisiaj otwarcie nowej opery. Spektakl rozpoczął się punktualnie o 19:00 po zadzwonieniu trzech gongów zapraszających do sali. W śród gości na widowni był sam Herr Oberhaupt @Heinz-Werner Grüner, który zasiadał w loży na drugim balkonie.

KONCERT

[Heinz-Werner Grüner]

Oberhaupt od samego rana był bardzo aktywny. Najpierw uczestniczył w "pogoni" za wycieczką po szarotkę, gdzie wraz z innymi mężczyznami rozdawał kwiaty w dniu Święta Kobiet. Następnie szybko musiał wracać do Stadt, by zająć się papierkową robotą, której tego dnia miał nadwyraz dużo. Po obiedzie, swoim Horchem, udał się do Wolkenbad, gdzie spróbował jeszcze powalczyć na biathlonowej trasie, ale zdał sobie sprawę, że chyba lepiej będzie oddać w tym wypadku pole innym. Dalej uczestniczył w spotkaniu w woleknbadzkim centrum kultury, gdzie uścinął dłoń tyle razy, że nabawił się odcisków...
Dopiero późnym wieczorem, korzystając z uroków i możliwości sanatorium Quelle odświeżył się i przebrał. Okazja była za to niezwykle widowiskowa. Za kilka chwil miał udać się na premeriowy występ do Christopher Windsor-Windsachen Opera, gdzie specjalny pokaz muzyczny i inauguracyjny koncert miał zaprezentować sam Maestro z rodu królewskiego Windsachen.

Opera robiła wrażenie, każdy szczegół był dopięty w najmniejszych detalach. Opóźnienie w budowie nikomu już nie przeszkadzało, dziś mieli po raz pierwszy przenieść się w "świat Herr Krzysztofa". W świat magii muzycznej najwyższych lotów.
Grüner usiadl więc wygodnie na specjalnie powstałej dla niego loży, dumnie spoglądając w dół, ku scenie. Oczekiwał prawdziwej uczty dla swoich uszu. Wiedział, że tak będzie, bo niebywały kunszt doboru utworów muzycznych pomysłodawcy opery w Wolkenbad doceniał od dawna...

Sala ucichła, zagrały pierwsze akordy słynnej „Liebe ist ein rebellischer Vogel“.

[Fatima Popow-Chojnacka]

Na górze w jednej z lóż, siedziała sarmacka Księżna Małżonka. Z uwagą i delikatnym uśmiechem na ustach, wsłuchiwała się w każdą nutkę. Czuła taki spokój. Na chwilę była gdzieś indziej myślami. Na piątkowy wieczór taki spektakl był dobry, aby zapomnieć o codziennych obowiązkach i znaleźć chwilę na wyjście do Opery. Jak zawsze u Herr Windsor–Windsachena były same znakomite koncerty ze staranną dbałością o każdy szczegół... A jeszcze dodatkowo piękna sala sprawiała, że z przyjemnością oglądało się spektakl.

[Heinz-Werner Grüner]

Mały off-top:
Jeszcze wczoraj przesłuchałem oczywiście cały koncert i muszę przyznać, że w większości przypadków przypadł mi do gustu. Może z jedna melodia nie należała do tych co przepadam, ale ogólnie rzecz biorąc Herr Windsor-Windsachen znakomicie wyszukuje, także i w klasykach, pewne wykonania charakterystyczne.
Muszę szczerze napisać że jak na pierwszy koncert w Christopher Windsor-Windsachen Opera to jestem naprawdę wysoce ukontentowany. Tego własnie oczekiwałem.
Spodziewam się jednak, że w przyszłości usłyszymy także i akrody samego Krzyszotfa.

Dobra robota!

[Krzysztof Windsor]

Mały off-top:
Jeszcze wczoraj przesłuchałem oczywiście cały koncert i muszę przyznać, że w większości przypadków przypadł mi do gustu. Może z jedna melodia nie należała do tych co przepadam, ale ogólnie rzecz biorąc Herr Windsor-Windsachen znakomicie wyszukuje, także i w klasykach, pewne wykonania charakterystyczne.
Muszę szczerze napisać że jak na pierwszy koncert w Christopher Windsor-Windsachen Opera to jestem naprawdę wysoce ukontentowany. Tego własnie oczekiwałem.
Spodziewam się jednak, że w przyszłości usłyszymy także i akrody samego Krzyszotfa.

Dobra robota!

Bardzo się cieszę, że potężna porcja opery została ciepło przyjęta

[Krzysztof Windsor]

Dzień zaczął się bladym porankiem, mgły unosiły się nad taflą jeziora jak woal z gazy, a dzieci z Wolkenbad i nie tylko – podekscytowane – przybyły pod strzelisty gmach opery i weszły do foyer, gdzie czekały na nich soki i drobne przekąski. Właśnie tam mogły też poznać innych uczestników Letnich Warsztatów. Złocone klamki, wysokie łuki, posągi muz witające przy wejściu – wszystko to budowało aurę miejsca stworzonego nie dla codzienności, lecz dla sztuki.
Krzysztof Windsor-Windsachen, sam twórca tej opery, zszedł po marmurowych schodach, by osobiście powitać dzieci.
– Witajcie w domu dźwięków – powiedział. – Dziś każdy z was będzie twórcą, artystą, kimś więcej niż tylko słuchaczem.

W Sali Lustrzanej, gdzie echo zdaje się znać wszystkie arie świata, rozpoczęły się zajęcia wokalno-aktorskie. Dzieci uczyły się jak mówić szeptem, który słychać z końca widowni, jak śmiać się tak, by śmiech opowiadał historię, i jak śpiewać nie tylko głosem, ale i oczami.
Tworzyły krótkie scenki: mały chłopiec został błędnym rycerzem śpiewającym o samotności, dziewczynka była sroką kradnącą dźwięki z nut. Dzieci improwizowały w parach i grupach, odkrywając, że aktorstwo to nie maska, lecz lustro duszy.

W drugiej części dnia dzieci spotkały się z instrumentami – nie jak z rzeczami, ale jak z przyjaciółmi. Pan Julian, młody altowiolista, opowiadał, że każda struna ma inną emocję. Dzieci grały na cymbałkach, skrzypcach, fletach. Wszyscy wspólnie stworzyli improwizowany utwór zatytułowany „Burza nad jeziorami Edelweiss” – był śpiew ptaków, grzmoty z tamburynów, deszcz grany na smyczkach.

Po południu na głównej sali dzieci przygotowały spektakl „Serce Opery”. Dzieci grały, śpiewały, recytowały, wspomagała ich orkiestra opery. Wszyscy byli zaskoczeni umiejętnościami dzieci i poziomem koncertu. Na koniec dzieci wykonały wspólnie jeden z chórów operowych:

[Leszek Ebe-Grüner]

Bardzo piękny utwór @Krzysztof Windsor Słychać tą poezję w instrumentach.