Rajd Szarotki 1924 - Rajdowe Centrum Testowe

[Orjon Surma]

00:26:00

[Ignats ik Ruth]

\\\\\\\\\\\\

[Orjon Surma]

00:26:30

[Ignats ik Ruth]

Kurła.

[Heinz-Werner Grüner]

Dawniéj bez serca - dziś bez rozumu,

O biedna Lauro! nim zginę,

Dla ciebie z głuchych pamiątek tłumu

Wianek Ofelii uwinę.

Ty go drzącemi weźmiesz rękoma,

Jak wąż ci czoło okręci...

Oto bławatki, ruta i słoma,

A to są kwiaty pamięci...



Burza żywota nad nami mija,

Przeminie - lecz głowę zegnie:

Śmiech nie pociesza - ból nie zabija,

Wkrótce i rozum odbiegnie.

Cicha spokojność nigdy nie wróci,

Zniszczenia wicher nie wionie,

Słońce nie cieszy, księżyc nie smuci...

A w nicość śmierć nie pochłonie...



Strętwiałość! - za cóż ten zimny kamień

Na serca nasze się wali?

Żeśmy się niegdyś w kraju omamień

Na jednej drodze spotkali?

Że cię tak długo dźwiękami lutni

Budziłem i do snu kładłem:

A ty smutniejsza, niż ludzie smutni,

Za inném biegłaś widziadłem.



I coraz wyżéj w niebo lecąca

Niknęłaś w marzeń lazurze;

I roztopiona w blasku miesiąca,

Zwiędłą rzuciłaś mi różę.

I nie wiem nawet, czy z twego czoła,

Czy twoją skropiona łezką,

Czy mi jakiego ręka anioła

Rzuciła różę niebieską.



Ciemność twej duszy, jak dżumy -plama

Od ciała przeszła do ciała.

Widzisz jad w sercu? - to łza ta sama,

Którąś ty w serce nalała.

Widzisz, jak zagasł dziecka rumieniec,

Gdzieś ty oddechem przebiegła?...

Nie laur na głowie - lecz z ognia wieniec,

Tyś skrami oczu zażegła.



Dziś, gdy mi włosy burza roztarga,

Ogniami czoło mam sine:

A jakąś dumą drży moja warga,

Że w tych płomieniach nie ginę...

Lecz, gdy do szczęścia świat mię zawoła,

Nie biegnąc za szczęsnych śladem:

Przeklinam ciebie bladością czoła!

Serca przeklinam cię jadem.



Więc niech mię prędko chmury czarnemi

Porywa wicher nicości!

Bo już przekląłem wszystko na ziemi,

Wszystko - w aniele przeszłości.

Tam, gdzie tłum ludzi huczy, ucieka,

I falą powraca ciemną:

Nic mię nie żegna, nic mię nie czeka.

Nic za mną! i nic przede mną!



Gdy bracia moi, gdy wędrownicy

Lecieli z szumem po niebie:

Ja nieruchomy, gwiazdą źrennicy,

Patrzyłem w przeszłość - na ciebie.

Dziewice ziemi nieraz spostrzegły,

Łzawemi oczu błękity,

Że oczy moje za tobą biegły,

Żem był na sercu zabity.



Okruszynami serca, miłości,

Karmiłem blade widziadła...

Ale łza taka, jak łza przeszłości,

Na żadne serce nie spadła.

Jak moje oczy topią się - mdleją,

Jak myśli rzucają ze dna,

Jak iskry sypią, jak łzami leją,

Ty wiesz! - lecz tylko ty jedna.

A teraz, smutny przeszłości echem,

O! ludzie, idę za wami.

Choć śmiech wasz dla mnie, szalonych śmiechem

Łzy wasze - szalonych łzami.

Lecz gdy się znudzę łez zimnych rosą

I zimnych uściskiem prawic:

Duszę mi od was wichry uniosą,

Lecz wichry pełne błyskawic.

[Robert Drenin]

Test

[Ignats ik Ruth]

Oryon, Ty SOKisto!

[Pavel van der Gibson]

Au

[Orjon Surma]

00:27

[Heinz-Werner Grüner]

I wydarto go z ziemi - popiołem,

I wydarto go wierzbie płaczącéj,

Gdzie sam leżał ze sławy aniołem,

Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącéj,

Ale płaszczem żołnierskim spowity,

A na mieczu jak na krzyżu rozbity.



II

Powiedz, jakim znalazłeś go w grobie,

Królewicu, dowódzco korabli? -

Czy rąk dwoje miał krzyżem na sobie?

Czy z rąk jedną miał przez sen na szabli?

A gdyś kamień z mogiły podźwignął,

Powiedz, czy trup zadrżał, czy się wzdrygnął?



III

On przeczuwał, że przyjdzie godzina,

Co mu kamień grobowy rozkruszy;

Ale myślał, że ręka go syna

W tym grobowcu podźwignie i ruszy,

I łańcuchy zeń zdejmie zabojcze,

I na ojca proch zawoła: - Ojcze!



IV

Ale przyszli go z grobu wyciągać,

Obce twarze zajrzały do lochu;

I zaczęli prochowi urągać,

I zaczęli nań wołać: - Wstań, prochu!

Potem wzięli tę trochę zgnilizny

I spytali - czy chce do ojczyzny? -



V

Szumcie! szumcie więc, morza lazury,

Gdy wam dadzą nieść trumnę olbrzyma!

Piramidy! wstępujcie na góry

I patrzajcie nań wieków oczyma!

Tam! - na morzach! - mew gromadka szara

To jest flota z popiołami Cezara.



VI

Z tronów patrzą szatany przestępne,

Car wygląda blady spoza lodów -

Orły siedzą na trumnie posępne

I ze skrzydeł krew trzęsą narodów.

Orły, niegdyś zdobywcze i dumne,

Już nie patrzą na słońce - lecz w trumnę.



VII

Prochu! prochu! o leż ty spokojny,

Gdy usłyszysz trąby śród odmętu,

Bo nie będzie to hasło do wojny,

Ale hasło pacierzy - lamentu...

Raz ostatni hetmanisz ty roty

I zwyciężysz - lecz zwycięstwem Golgoty.



VIII

Ale nigdy, o nigdy! choć w ręku

Miałeś berło, świat i szablę nagą,

Nigdy, nigdy nie szedłeś śród jęku

Z tak ogromną bezśmiertnych powagą,

Z taką mocą... i z tak dumnym obliczem,

Jak dziś, wielki! gdy powracasz tu niczem.