Exodus wilczego narodu

[Anastasia Windsachen]

Dzisiejszego dnia na trakcie prowadzącym przez przełęcz przy Ametystowej Górze (Amethystberg) zauważono kolumny obcej ludności kierującej się do Edelweiss.





Maszerowali od tygodnia przez dzikie i niegościnne tereny. Uciekinierzy, których nazwa Ulvefolk (edel. Wolfsmenschen) nie była szeroko znana w Kotlinie. Przywiązani do tradycji i surowego, północnego klimatu opuścili swoje ziemie, uciekając przed Dzikimi. Ci brutalni najeźdźcy niszczyli osady, palili domy i mordowali bez litości.

Było ich kilka tysięcy – mężczyźni, kobiety i dzieci – a każdy z nich niósł ze sobą to, co zdołał uratować. Bardziej zręczni zdołali zabrać ze sobą bydło, konie, a swój dobytek wieźli na wozach. Inni mieli ze sobą jedynie tobołek z najbardziej potrzebnymi przedmiotami.

Ich język był szorstki i melodyjny zarazem. Przypominał nieco starodawne dialekty Kotliny.

Każdy krok niósł nadzieję, lecz także strach. Wiedzieli, że jeśli Edelweiss ich odrzuci, nie będą mieli dokąd pójść. Za nimi pozostawały splądrowane wsie i spalone domostwa, które na zawsze przepadły pod ciężarem wrogich wojowników Dzikich. Część uciekinierów była ranna, niektórzy nieśli na plecach dzieci, które już od dawna nie płakały – zmęczenie odebrało im siły nawet na łzy.

[Gaetano Kohlmeise]

Wolfsmenschen rozbili obóz nieopodal wioski Langhorn w komitacie Glänzberg. Mieszkańcy wioski patrzyli na nich nieufnie - nie wiedzieli z jaką intencją obcy przychodzą do Kotliny.



Nie chcąc wywołać konfliktu, ich przywódca - wysoki mężczyzna w wieku około 40 lat - Håvard Leonardsen postanowił wysłać list do Oberhaupta Kotliny, prosząc o audiencję.



Do rąk własnych Oberhaupta Kotliny Edelweiss

Håvard przypieczętował list i wysłał go przez jednego ze swoich najlepszych posłańców.

Ulvefolk obozowali u stóp Ametystowej Góry, czekając na odpowiedź Oberhaupta. Mijały dni, a ich nadzieja zaczęła słabnąć. Niektórzy obawiali się, że Edelweiss odrzuci ich prośbę, skazując ich na dalszą tułaczkę.

Czy Oberhaupt przyjmie ich pod swoje skrzydła? Czy mieszkańcy Kotliny przezwyciężą nieufność i zaakceptują przybyszów? A może Ulvefolk będą musieli udowodnić swoją wartość w inny sposób...?

[Albert Fryderyk de Espada]

Glänzberg, Baza Edelweiss Flussflottille,
11 kwietnia 1925

Notatka operacyjna – Poufna, upubliczniona na mocy decyzji p.o. Szefa Sztabu ESK

Dotyczy: Organizacja obecności wojskowej w rejonie Ulvedal w ramach misji „Verwundeter Wolf”

W związku z realizacją Rozkazu 54/25ESK oraz postanowieniami OV No. 144/1925 dotyczącymi osiedlenia ludności Wilczego Ludu (Ulvefolk) w północno-zachodnim rejonie Kotliny Edelweiss, Sztab Edelweiss Streitkräfte rozpoczyna przygotowania do rozmieszczenia jednostek wojskowych w regionie Ulvedal.

Region, z natury odizolowany, pozbawiony jest funkcjonalnych szlaków lądowych łączących go z Glanzbergiem i innymi ośrodkami miejskimi. Marsz piechoty zająłby od kilku do kilkunastu dni, co w świetle kryzysowej charakterystyki misji jest rozwiązaniem nieadekwatnym.

Wariant morski – rzeka Hirschfluss – analizowany jest jako najrealniejsza droga dotarcia sił 2. Kompanii Rozpoznawczej, której dowództwo tymczasowo objął Herr Gefreiter Gaetano Kohlmeise. Przeprawa rzeczna zostanie zrealizowana z użyciem jednostek rzecznych Edelweiss Flusspatrouille stacjonujących w Glänzbergu.

Istotne: główny nurt Hirschfluss przebiega przez terytoria niepodlegające jurysdykcji Kotliny Edelwiess (obszary tzw. Dzikich), co rodzi potencjalne ryzyka operacyjne, zarówno logistyczne, jak i dyplomatyczne. Sztab zastrzega możliwość reakcji asymetrycznej w przypadku naruszeń.

Misja "Verwundeter Wolf" wchodzi w etap wstępnej mobilizacji. Rozpoczęto konsultacje z lokalnymi władzami oraz oczekuje się zatwierdzenia planu logistycznego przez Oberhaupta H.W. Grünera.

p.o. Szefa Sztabu ESK