WIELKA GONITWA [ROZGRYWKA]

[Fatima Popow-Chojnacka]

Dwójkę. Proszę.

Dwójkę to ja mam... Od 1-3 zajęte...

A. Myślałam, że można wybrać nawet jak zajęte xD
Ah, to piątkę.

Ja wiem, że Wasza Książęca Wysokość chętnie by się ze mną siodłem podzieliła, ale tym razem odmówię.

[Albert Fryderyk de Espada]

1. Etap
Prosta Startowa

Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, barwiąc tor gonitwy złotymi refleksami, gdy jeźdźcy i ich wierzchowce szykowali się do startu. Trasa ciągnęła się daleko przed jeźdźcami – długa i stawiająca na próbę wytrzymałość koni. Cyrkon, ogier sahalski o szampańskiej maści, poruszał się z charakterystyczną dla swej rasy lekkością. Jego kroki były miarowe, oddech równy, lata ewolucji dobrze przystosowały te konie do podobnych warunków

Albert Fryderyk de Espada trzymał wodze pewnie, pozwalając wierzchowcowi odnaleźć własne tempo. Wiedział, że Cyrkon nie jest najtwardszym spośród stawki, ale jego siła tkwiła w doskonałej równowadze pomiędzy szybkością a wytrzymałością. Wczesne zrywy mogły kosztować ich zbyt wiele sił, dlatego jechał rozważnie, utrzymując równe tempo, oszczędzając energię na dalsze kilometry.

[Fatima Popow-Chojnacka]

Wyścig ruszył w najlepsze! Każdy z jeźdźców zajął swoje miejsce, a gdy sędzia dał znak do startu, kopyta zaryły w trawie, by jak najmocniej zerwać pierwsze kroki i rozpędzić się w najlepsze.



Na torze numer jeden znajduje się @Albert Fryderyk de Espada, a jego koń daje już pierwsze znaki myślenia. Spójrzmy szybko w statystyki - tak, tak - Cyrkon nie grzeszy wytrzymałością. Czy jednak poradzi sobie z tą prostą, która dopiero wyprowadza na trudniejsze ścieżki?
Wytrzymałość: 66 (+10 za post: 1-76 zaliczone; 77-100 niezaliczone)
1d100

* * *

Na torze numer dwa, nie kto inny jak @Heinz-Werner Grüner. Jego Rychlý Borisz ruszył czym prędzej, nie dając uciec sobie reszcie stawki. Czarny ogier wyraźnie wyróżnia się z reszty towarzystwa. Jego masa daje podstawy siły, ale przekłada się to na gorszą kondycję. Jak poradzi w utrzymaniu tak wysokiego tempa?
Wytrzymałość: 66 (+10 za post: 1-76 zaliczone; 77-100 niezaliczone)
1d100

* * *

Spójrzmy na kolejny tor, a tam @Pavel van der Gibson, który pędzi na doskonale znanym sobie koni. To nie pierwszy ich wspólny wyścig. Zrozumienie jeźdźca z wierzchowcem to podstawa, ale oprócz tego musi zgadzać się jeszcze wiele innych czynników. Rajd, który został przygotowany przetestuje ich wszystkie umiejętności.
Wytrzymałość: 77 (+1 za post: 1-78 zaliczone; 79-100 niezaliczone)
1d100

* * *

@Piotr Romanow, który nie skorzystał z pierwszeństwa wyboru toru, musi sobie radzić na trasie oznaczonej numerem 4. Na razie jakby obojętny na zmagania, jedzie dzięki instynktowi wierzchowca. Co na to sędziowie?
Wytrzymałość: 72 (-5 za brak aktywności: 1-67 zaliczone; 68-100 niezaliczone)
1d100

* * *

Na torze numer 5 rywalizuje Księżna @Fatima Popow-Chojnacka. Zdawać by się mogło, iż chciała wepchnąć się do boksu zajętego już przez Oberhaupta, jednak szybko sędziowie zaprowadzili ją na właściwe miejsce. Kogo bardziej rozproszyło to wydarzenie?
Wytrzymałość: 74 (+10 za post: 1-84 zaliczone; 85-100 niezaliczone)
1d100

[Pavel van der Gibson]

Serio jeden xD

[Fatima Popow-Chojnacka]

Zerwali się z bloków startowych... Idą łeb w łeb. Z toru pierwszego wyskoczył de Espada na Cyrkonie, na drugim kroku mu dotrzymuje kary Rychly Borisz prowadzony przez H.W.Grünera. Z "trójki" żwawo" wyskoczyła para Szeles Duna-v.d.Gibson - znają się, oj znają! Brali już udział w rywalizacji sportowej!
Nikt nie odpuszcza... czwarty tor to totalnie nieprzygotowany dżokej Romanow na siwej Aurorze. Totalnie sobie nie poradził. W mgnieniu oka minęła go amazonka Popow-Chojnacka na kasztanowatym Régi Basszie.
Mamy zatem ostrą rywalizację czwórki dżokejów, a jeden gdzieś tam przysnął, pewnie źle czując konia. Gonitwa jest jednak dłuuuga i do mety sporo dystansu do pokonania!

A jednak! Szeles Duna potyka się i także traci dystans do czołówki! Wiemy jednak, że Herr @Pavel van der Gibson nie odpuści tak łatwo!

[Fatima Popow-Chojnacka]

2# PRZEPRAWA PRZEZ WODY
Tura nr 2 - podsumowanie o godz. 16.30

Ach, co to był za start! Konie dwóch zawodników już tracą dystans do pozostałej trójki i nadal zmagają się z prostą startową!
@Pavel van der Gibson - wytrzymałość: 77
@Piotr Romanow - wytrzymałość: 72

Pozostali zawodnicy wkraczają wgłąb lasu, a ich ścieżki rozchodzą się. Wszyscy jednak będą zmuszeni przebrnąć przez potok, który zagradza im dalszą część trasy.

Tor pierwszy, po którym podąża Herr de Espada to stary szlak górski, który został zamknięty z powodu licznych uszkodzeń. Tak jest również z przeprawą przez strumień. Zerwany most powoduje, iż bez długiego skoku nie da się biec dalej.
@Albert Fryderyk de Espada - skoczność: 73

Tor drugi trafia na swojej ścieżce na bagna. Woda strumyka rozlewa się na polanie i zamienia w wielkie błoto. Tutaj potrzeba zdecydowanie siły, by brodząc w mieszaninie piachu i wody przejść na drugą stronę.
@Heinz-Werner Grüner - siła: 77

Tor piąty prowadzi przez górne partie lasu, gdzie nad potokiem znajduje się wąska kładka. To chyba najłatwiejsze do przebrnięcia - przynajmniej dla człowieka, ale czy dla konia?
@Fatima Popow-Chojnacka - zwinność: 59

[Fatima Popow-Chojnacka]

2# PRZEPRAWA PRZEZ WODY
TRASA nr 2
- jockey Heinz-Werner Grüner
pod Rychlým Boriszem

Ledwie wystartowałem a już bagno...
-No to się upaprzemy. - owiedziałem, ni to do siebie, ni to do konia.

Wilgotna ziemia ustępowała pod naciskiem kopyt, woda zmieniła grunt w zdradliwą maź. Początek wyścigu, a już mamy odcinek, który przesieje mocnych od słabych. Rozlewisko to nie zabawa dla słabeuszy. Ja jednak wierzę, że Rychlý Borisz poradzi sobie w tych warunkach.

-No dalej, chłopie! – wycedziłem przez zęby, zachęcając jednocześnie ogiera do większego wysiłku.
Nie potrzebował jednak kolejnej motywacji. Z napiętym grzbietem, brodząc w błocie, przedzierał się przez trzęsawisko. Jego kopyta wydobywały się z grzęzawiska z mokrym mlaśnięciem, ale radził sobie znakomicie.
Błoto bryzgało na boki, lepiło się do sierści Borisza i mojego jeździeckiego wdzianka, ale parliśmy do przodu. Krok za krokiem, metr za metrem, gdzie jeden fałszywy ruch, jedno zawahanie – i utkniemy na dłużej.

Silny wierzchowiec wiedział, co robić. Jeszcze jedno potężne pchnięcie zadnich nóg i… będziemy po drugiej stronie! Oby się udało, czołówka nie może nam umknąć!

[Fatima Popow-Chojnacka]

2. Etap
Przeprawa przez Wody

Po trudach górskiego szlaku jeźdźcy dotarli do kolejnej przeszkody – szerokiej, rwącej rzeki, która na tym etapie stanowiła naturalny sprawdzian odwagi i siły koni. Przeprawa przez wody nigdy nie była łatwa, a dziś nurt wydawał się silniejszy niż zwykle, niosąc ze sobą gałęzie i pieniące się fale.

Cyrkon zatrzymał się na brzegu, parskając cicho, jego szampańska sierść połyskiwała w blasku słońca. Choć był koniem stepowym, miał w sobie odwagę i determinację. Albert Fryderyk de Espada wyczuwał napięcie wierzchowca, ale nie było czasu na wąchanie się .

Delikatnym ruchem wodzy popchnął Cyrkona do przodu. Ogier wkroczył do wody ostrożnie, ale pewnie. Pierwsze kroki były stabilne, lecz im głębiej wchodzili, tym silniejszy stawał się prąd. Woda sięgała już niemal do tłów konia, chłodna i niespokojna. Cyrkon zaczął mocniej pracować nogami, walcząc z nurtem, a Albert pochylił się lekko, by ułatwić mu ruch.

Gdzieniegdzie widać było jeźdźców, których konie spanikowały, tracąc równowagę. Jeden z rywali osunął się w bok, jego wierzchowiec stracił grunt pod nogami i zaczął dryfować z prądem. Albert ledwo zdążył go minąć, prowadząc Cyrkona pewnym tempem.

[Fatima Popow-Chojnacka]

– Ah.. ale nam się trafiła trasa, Règi – stwierdziła z lekkim rozczarowaniem w głosie, wzdychając i kręcąc głową. Niestety początek trasy wymagał od razu od nich zwinności. Było trochę ciężko. Mimo wszelkiej roślinności i potoków, które tworzyły ładne widoki pod nogami mieli jakieś patyki, czy kamienie i wąskie ścieżki. Trochę się tym zdenerwowała bo koń okazało się, że ma małe problemy ze zwinnością. Ale starała się jakoś go dobrze zaprowadzić i na szczęście dobrze szło. Aczkolwiek trafili na starą, drewnianą kładkę. Była taka wąska. Zatrzymali się przed nią. Nie wyglądała ona zbytnio dobrze, ale to była jedyna droga, aby przejść normalnie na drugą stronę. Jakby miała się zaraz rozwalić. Wzięła głęboki oddech i pomodliła się w duchu, aby przeszli. Powoli zaczęli przez nią iść. Poczuła lekki strach, który próbowała opanować. Ale też wspierała konia. Czy uda się im przejść?