Święto Roztopów to jedno z najważniejszych wydarzeń w roku każdego Edla. Zwieńczeniem dwutygodniowego imprezowania jest wspólna celebracja oficjalnego przekazania władzy na rzecz Oberhaupta Grünera.
Same uroczystości to niezliczone gry, zabawy, koncertowanie i ucztowanie bez końca. Kto jeszcze tego nie przezył, to musi koniecznie zrobić to w tym roku! Warto zauważyć, że to już czwarte obchody naszego powstania!
Tor pierwszy ponownie rzucił wyzwanie – zwalone pnie wciąż blokowały drogę, a Cyrkon i Albert nie mieli wyboru. Przeszkoda nie była do przeskoczenia, tym razem trzeba było znaleźć inny sposób.
Albert ściągnął wodze, spowalniając konia, a Cyrkon uniósł głowę, oceniając sytuację. Nie było miejsca na lekkość czy finezję – trzeba było działać siłą. Koń ruszył naprzód, napierając barkiem na jedno z drzew, próbując choć trochę je przesunąć. Drewno ani drgnęło.
Albert napiął wodze i spróbował innego podejścia. Cyrkon podniósł kopyta, wspinając się na mniejsze gałęzie, usiłując znaleźć stabilny grunt, by odepchnąć się do przodu. Każdy ruch wymagał wysiłku, a czas nieubłaganie płynął.
Z tyłu słychać było odgłosy innych jeźdźców, którzy również walczyli z przeszkodą. Cyrkon, zdeterminowany, ponowił próbę – kopyta ześlizgiwały się po wilgotnej korze, ale w końcu jeden z konarów ustąpił, przesuwając się choć odrobinę. To wystarczyło, by spróbować przedrzeć się dalej.
8# Kłody pod nogami
TRASA nr 2
- jockey Heinz-Werner Grüner
pod Rychlým Boriszem
Ledwo kopyta Borisza bezpiecznie wylądowały po drugiej stronie wyrwy, kiedy to trasa zaczęła się gwałtownie unosić ku górze. Przed nami wznosił się długi, wyczerpujący podbieg. To był własnie ten moment, kiedy mięśnie zaczynają palić, oddech staje się cięższy, a każdy krok wymaga nie tylko mocy, ale i charakteru. dobrze, że nie mój, a jedynie konia... ( )
Nie musiałem więc patrzeć na Borisza, by wiedzieć, że czuje tę przeszkodę tak samo jak ja. Nie była to kwestia skoczności czy prędkości – teraz liczyła się czysta determinacja.
Podbieg nie wybaczał słabości. Borisz wbijał kopyta w ziemię, walcząc z każdym metrem stromego wzniesienia. Jego potężne ciało unosiło się i opadało w równym rytmie, nozdrza rozchylały się szeroko, łapiąc jak najwięcej powietrza. Pochyliłem się w siodle, przesuwając ciężar do przodu, by odciążyć zad i pomóc mu znaleźć lepszą równowagę. Długie, mocne kroki – to była nasza strategia. Nie szarpaliśmy się na sprint – to byłoby samobójstwo. Tutaj chodziło o konsekwencję, o utrzymanie rytmu.
Za sobą słyszałem ciężki oddech innych koni, szelest ziemi rozgrzebywanej kopytami. Księżna trzymała się blisko, Espada także nie odpuszczał, choć nieco odległości stracił na półmetku. Wszyscy wiedzieliśmy, że ten podbieg oddzieli silnych od tych, którzy na starcie liczyli tylko na szybkość, a także tych "grających" fair, jak i tych z przeciwnej strony barykady. NIE DOKONUJE SABOTAŻU.
Borisz oddychał równo, ale czułem, jak walczy z potężnym zmęczeniem...
– Jeszcze trochę, dasz sobie radę! – szepnąłem do niego czule.
Połowa podbiegu za nami... Koszmar... A jak będzie dalej???
Kolejna woda pokonana. Ciężko ale udało się. Jednak powoli zmęczenie dało o sobie znać, a został jeszcze kawałek drogi przed nimi. Z tego co obserwowała kątem oka, rywale również zaczęli mieć poważne problemy. Czyli wyścig wszedł na wyższy poziom. Zabawa się skończyła, a zaczęła się prawdziwa rywalizacja. Przed nimi teraz znów test na skoczność. Tym razem mieli do pokonania długi podbieg – Dajesz sobie świetnie radę. Jesteś najlepszy! – powiedziała do konia, gdy go poklepała. Rozpęd i ruszyli..
Ostatnia faza wyścigu powoduje, iż gracze są bardziej skłonni ryzykować. Możliwość przeszkodzenia komuś innemu może wydawać się interesująca, choć może się to odwrócić również przeciwko.
Zanim jednak dowiemy się jak zachowają się zawodnicy na podbiegu, skierujmy oczy na @Albert Fryderyk de Espada, który nadal toruje sobie ścieżkę pełną zwalonych kłód. Opierał swój ciężar na pniach, które powoli przesuwały się dalej. To na pewno było męczące, ale skuteczne. Jak szybko upora się z tym? Siła: 64 (+10 za post: 1-74 zaliczone; 75-100 niezaliczone) 1d100
* * *
@Heinz-Werner Grüner pochyił się nad szyją Borisza, by nieco pomóc mu pokonywać kolejne kroki na pochylni. Krok za krokiem rwali ku górze, a za nimi latały kolejne kępki trawy wyrywane z podłoża. Zdawać by się mogło, że dżokej celowo zwolnił konia, by ten zamiast szybkich krótkich kroków, pokonywał ten dystans stawiając dalej krok za krokiem. Wytrzymałość: 66 (+10 za post: 1-76 zaliczone; 77-100 niezaliczone) 1d100
* * *
@Pavel van der Gibson nie wykazał aktywności.
* * *
@Piotr Romanow nie wykazał aktywności.
* * *
@Fatima Popow-Chojnacka znalazła się na tym samym etapie co Oberhaupt. Tuż obok niego pokonywała podbieg. Widać było, że poklepuje swojego wierzchowca, dodając mu otuchy na tym morderczym odcinku. Wszystko w nogach Basszy! Wytrzymałość: 74 (+10 za post: 1-84 zaliczone; 85-100 niezaliczone) 1d100
Wszyscy pokonali swoje przeszkody, ale teraz karty może rozdać @Albert Fryderyk de Espada, który ma swoją możliwość przeszkodzenia komuś. To może być jego ostatnia szansa na dołączenie do czołówki.
Za nami 8 tur gonitwy, a więc konie mają po 60% energii [1-60 sabotaż nieudany; 61-100 sabotaż udany].
@Albert Fryderyk de Espada - test na wytrzymałość [66] - przeszkoda: długi podbieg @Heinz-Werner Grüner - test na zwinność [64] - przeszkoda: wąski tunel wśród skał i drzew @Pavel van der Gibson - test na skoczność [63] - przeszkoda: rów z wodą @Piotr Romanow - test na skoczność [66] - przeszkoda: dziura na trasie @Fatima Popow-Chojnacka - test na skoczność [66] - przeszkoda: stóg siana
1. Za nami 8 tur gonitwy, a więc konie mają po 60% energii.
2. W czasie opisu fabularnego, należy wskazać czy w razie udanego zaliczenia testu - chce się dodatkowo przeszkodzić któremuś z graczy. Przeszkadzanie następuje tylko po udanym teście!
3. W przypadku przeszkadzania następuje dodatkowy rzut kością [1-65 przeszkadzanie nieudane; 66-100 przeszkadzanie udane]
4. Jeśli przeszkadzanie jest udane - wybrany gracz cofa się o jedno pole; jeśli jest nieudane przeszkadzający traci jedną turę.
5. Jeśli osoba, na której wykonuje się sabotaż pozytywnie zaliczy turę pozostaje na tym samym miejscu, w przypadku gdyby nie zaliczyła tury - wtedy dodatkowo cofa się o jedno pole.
6. Jest to JEDYNA SZANSA na przeszkadzanie. Ponowne wejście (lub powtórzenie) testu wytrzymałości nie daje możliwości dokonania kolejnego sabotażu.
Trasa była naprawdę coraz trudniejsza. Sama odczuwała powoli zmęczenie. Końcówka była bardzo wymagająca. Stanęła na chwilę, aby odsapnęli. Na szczęście chociaż pogoda dopisywała. Ale musiała przyznać, że widoki były piękne. Wiosna powoli wkraczała do Kotliny. Takie krajobrazy wynagradzały wszystko. Przyjemnie się ścigało. Ale nie ma co czekać dalej i rozmyślać. Ruszyli. Przed nimi kolejne skoki. Tym razem przez stóg siana. No teraz to będzie jazda.. Taka wysokość.. Może było trzeba najpierw pożegnać się i spisać testament..
9# Być albo nie być!
TRASA nr 2
- jockey Heinz-Werner Grüner
pod Rychlým Boriszem
Sam nie wiem co powiedzieć. Ważne, że jedziemy razem. Dosiadanie takiego konia to czysta przyjemność, choć nie ma co ukrywać trasa dawała sie srogo we znaki.
Nie było czasu na świętowanie sukcesu na podbiegu. Zaledwie kilka susów po twardszym gruncie, a przed nami wyrósł nowy koszmar – wąski tunel utworzony przez ściskające się skały i splątane konary drzew. Poszaleli z tą trasą!
Pokonanie wymagało precyzji i opanowania. Wystarczyłby jeden nieostrożny ruch, jedno zbyt gwałtowne szarpnięcie Borisza, a mógłbym wylądować na ziemi.
Borisz, nie lubił ciasnoty. Spiął się jak tylo zobaczył co go czeka. Był zbudowany do potęgi i prędkości, nie do baletu. Ale teraz musieliśmy pokonac przeszkodę..
Pochyliłem się nisko nad jego szyją, wodze trzymając delikatnie, ale czujnie.
– Spokojnie, chłopie... damy radę.
Tunel pokonywaliśmy lekko i z wolna. Pierwsze metry były najłatwiejsze – szerokość jeszcze pozwalała na swobodniejszy ruch, ale tunel szybko się zwężał.
Skały zdawały się coraz bliższe. Gałęzie zwisały nisko, gotowe chwytać za rękawy.
Borisz zwolnił nieco kroku, wciąż trzymając rytm, ale teraz jego nogi pracowały z większą precyzją. Był ostożny.
I co? I gałęzie! Ściągnąłem wodze lekko w prawo, Borisz wykonał szybki unik, a ja niemal płasko przywarłem do jego karku, czując, jak jedna solidna gałąż prześlizguje się tuż nad moimi plecami.
Już widziałem koniec tunelu, już byliśmy blisko! Ale organizatorzy zadbali o to, by ostatni fragment był najtrudniejszy – przejście między dwoma głazami było tak wąskie, że większe konie mogłyby się w nim zaklinować.
– Dajesz, Borisz! – syknąłem, luzując delikatnie wodze, pozwalając mu samemu znaleźć najlepszy tor.
Podbieg wynosił jeźdźców coraz wyżej, a Cyrkon parł naprzód z siłą, której Albert mógł zaufać. Teraz nie chodziło tylko o nadrobienie strat – była jeszcze jedna kwestia do załatwienia.
Koń Księżnej wciąż trzymał się mocno, ale podbieg nie był jego atutem. Albert dostrzegł, jak zwalnia odrobinę, pilnując rytmu, by nie wyczerpać sił przedwcześnie. Idealny moment, by uderzyć.
Cyrkon zbliżył się do jej boku, niby przypadkiem spychając ją na trudniejszy fragment trasy – bardziej kamienisty, bardziej stromy. Księżna utrzymała równowagę, ale musiała skorygować tor jazdy. Albert nie zamierzał na tym poprzestać.
Gdy Fatima spróbowała odbić w drugą stronę, by wrócić na lepszy tor, Cyrkon znów przeciął jej drogę, zmuszając ją do kolejnego zwolnienia. Jej koń zaczynał tracić rytm, a to w wyścigu mogło oznaczać katastrofę.
Księżna zerknęła na niego kątem oka – wiedziała, co robił. Albert tylko lekko się uśmiechnął. W wyścigu nie było sentymentów. A jeśli ktoś miał tracić pozycję na tym podbiegu, to najlepiej właśnie ona.
Zawodnicy stawiają już wszystko na jedną kartę - byleby dobiec na metę jako pierwsi. Zdawać by się mogło, że są już naprawdę blisko upragnionego celu, że już mogą zauważać linię mety. Mylne jednak są to założenia, bowiem droga przed nimi jest jeszcze bardzo kręta.
@Albert Fryderyk de Espada rzucił się w szaleńczy pościg za uciekającą mu dwójką jeźdźców, którzy są minimalnie przed nim. Pospiesza swojego wierzchowca do walki z podbiegiem, a jednocześnie jakby próbował rozproszyć konia Księżnej Sarmacji. To chyba jakiś bezpośredni pojedynek! Wytrzymałość: 66 (+10 za post: 1-76 zaliczone; 77-100 niezaliczone) 1d100
* * *
@Heinz-Werner Grüner na pewno rozważa już powołanie zespołu, który zajmie się cywilizowaniem szlaków Edelweiss. Wąska ścieżka, niczym wąwóz niemal kompletnie osłania go od oczu gapiów, którzy mogliby śledzić jego poczynania. Czy on w ogóle jest w stanie się tamtędy przecisnąć? Oczekujemy po drugiej stronie przejścia i wypatrujemy go. Zwinność: 64 (+10 za post: 1-74 zaliczone; 75-100 niezaliczone) 1d100
* * *
@Pavel van der Gibson nie wykazał aktywności.
* * *
@Piotr Romanow nie wykazał aktywności.
* * *
@Fatima Popow-Chojnacka nie tylko musi spoglądać przed siebie i stóg siana, który wyrósł przed nią tak samo nagle, jak tuż za nią zaczął pojawiać się Herr de Espada! To właśnie na niego musi również uważać, gdyż ten szykuje jakiś niecny plan wobec niej. Jak to wszystko się zakończy? Skoczność: 66 (+10 za post: 1-76 zaliczone; 77-100 niezaliczone) 1d100
)
