65 - zwierzyna średnia
76 - zwierzyna duża
Księżna
@Fatima Popow-Chojnacka po jej zdaniem bardzo udanym ostatnim dniu polowania mało co nie osiadał na laurach poświęcając zdecydowanie zbyt wiele czasu na beztroskich spacerach po okolicy aż wkońcu zawędrowała ona na skraj wielkiego czarnego lasu.
Do wyboru pozostały jej chyba dwa wyścia, przeć na przód albo rozlokować sie na miejscu i odpocząć przed dalszą wędrówką. Uwinąwszy się z robotą w trymiga stwierdziła iż nie może ona spędzić reszty dnia bezproduktywnie leżąc w miejscu. Chwyciła więc swój karabin i żwawymi chuchami zanużyła się w gęstym lesie. Spedziła godzię... może dwie... trzy? Czas wydaje się płynąć inaczej w tym miejscu które na pierwszy żut oka nie ma sobie końca.
Zdawszy sobie sprawę z bezsensowności kręcienia się w kułko bez celu postanowiła zawrócić do obozu.
Jakież musiało być jej zdziwienie, może nawet przerażenie gdy będąc już kilkaset metrów od schronienia dostrzegła że jej namoiot porusza się jakby sam z siebie.
Zbiżając się krok za krokiem starała się nie wydać z siebie najmniejszego dzwięku nie wiedząc co też może buszować w jej rzeczach.
Nadaremne okazały się być jej starania gdyz tajemniczy zwierz słuch miał niezwykle tęgi a i nie problemem było dla niego zwęszyć obecność gospodarza. Bestia rzuciła się do ucieczki i w sekundę z namiotu wyskoczyła wielka szara i kudłata sylwetka wilka pędząc między drzewami co sił w nogach.
Myśliwa była na to przygotowana, palec na spuśnie a karabin skierowany w besię rykną przeraźliwym dzwiękiem po którym
zwierzę padło na ziemie.
1d100
