Isabella M. Neumann-Swann - Łowca

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella schodzi ostrożnie w dół wąskiej ścieżki, kierując się cichym szmerem wody. Między skałami i kępami trawy powietrze staje się chłodniejsze, a wilgoć osiada na jej dłoniach.

Po kilku chwilach dociera do niewielkiego wodopoju ukrytego wśród kamieni. Zatrzymuje się na moment, nasłuchując, czy w pobliżu nie ma zwierząt, po czym kuca przy brzegu i zanurza dłoń w chłodnej, przejrzystej wodzie.

Ruszam na E4

[Albert Fryderyk de Espada]

Dobrze zatem po długiej i dociekliwej konsultacji stwierdzamy iż gracz popełnił błąd poprzez próbę ruchu na pole wodopoju na które przemieszczać się nie można. Tak samo dokonany rzut niestety w tym wypadku wylosował brak zwierzyny więc polowanie również jest niemożliwe.
Co za tym idzie gracz w zaistniałej sytuacji pozostawiony zostaje na dotychczasowym polu bez żadnych dalszych konsekwencji.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella próbuje po raz kolejnych swoich szans jako Łowca. Czy tym razem się jej uda?

[Albert Fryderyk de Espada]

81 - zwierzyna duża


Isabella, która przez ostatnie dni zdawała się bardziej alpinistką niż zawodniczką, w końcu zebrała owoce swojej wytrwałości w wysokich partiach gór. Jej rytmiczny, spokojny marsz po skalnych półkach i beztroska cierpliwość doprowadziły ją na hale położone wysoko ponad górskimi wodopojami, gdzie surowy krajobraz wynagrodził jej trud w najpiękniejszy możliwy sposób.

Pomiędzy głazami dostrzegła wyraźną, białą sylwetkę kozy śnieżnej, której lśniąca sierść odcinała się od szarych skał niczym ostatni płat śniegu. Isabella, nie pozwalając, by emocje zakłóciły jej precyzję, wykorzystała osłonę terenu i oddała jeden, bezbłędny strzał, kładąc kres pogoni za tym wymagającym trofeum. Podchodząc do upolowanej zdobyczy, czuła, że góry w końcu w pełni zaakceptowały jej obecność, darując jej jedno z najcenniejszych trofeów tych zawodów.



1d100

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella wstaje od wodopoju i bez zbędnego hałasu rusza dalej. Przed nią rozciąga się duży, gęsty las, którego korony drzew tłumią światło i dźwięki.

Stawia kroki ostrożnie, uważając na suche gałęzie pod stopami. Wzrokiem bada ściółkę, szukając śladów zwierząt — odcisków kopyt, połamanych źdźbeł trawy, świeżo poruszonej ziemi. Z każdym krokiem zagłębia się coraz bardziej w cień drzew, skupiona na tropie i na ciszy lasu.


Ruszam > F4

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella zatrzymuje się na skraju polany i przykuca, uważnie przyglądając się śladom w miękkiej ziemi. Przez chwilę nasłuchuje — czy w oddali słychać ruch zwierząt, trzask gałęzi albo szelest trawy.

Jej wzrok wędruje między tropami a gęstym lasem przed nią. Po krótkim namyśle waży w myślach dwie drogi: ruszyć głębiej w poszukiwaniu lepszego miejsca albo spróbować polowania już teraz. Decyzja dojrzewa w ciszy, razem z rytmem jej spokojnego oddechu.

[Albert Fryderyk de Espada]

21 - zwierzyna mała

Isabella, wykorzystując swoją doskonałą pozycję na halach, zeszła niżej w stronę rozległej łąki sąsiadującej z górskim wodopojem. Jej cierpliwość alpinistki znów została nagrodzona, gdy pośród wysokich traw dostrzegła żerujące stado dzikich kaczek, które w promieniach słońca lśniły metalicznym upierzeniem.

Łowczyni bezszelestnie złożyła się do strzału, a precyzyjnie posłany bełt przerwał spokojne kwakanie, celnie trafiając jedną z samic, podczas gdy reszta stada z głośnym łopotem skrzydeł wzbiła się w powietrze. Isabella podniosła upolowane trofeum, ciesząc się, że do jej wysokogórskiej kozy śnieżnej dołączył teraz skromniejszy, ale równie satysfakcjonujący dowód jej sportowej wszechstronności.


1d100

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella powoli przesuwa się w stronę grani, stawiając kroki ostrożnie po wąskiej, kamienistej ścieżce. Dłonią czasem dotyka skały, by utrzymać równowagę na stromym zboczu.

Wiatr na wysokości jest silniejszy, rozwiewa jej włosy i porusza płaszczem, ale ona idzie dalej spokojnie i pewnie. Gdy dociera na grań, zatrzymuje się na chwilę, by spojrzeć w dół na dolinę i ocenić teren przed dalszą drogą.

Ruszam na E3

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella opuszcza kamienistą grań i zaczyna schodzić w dół w stronę wysokiego lasu. Skały stopniowo ustępują miejsca miękkiej ziemi i gęstym kępom trawy.

Z każdym krokiem powietrze staje się spokojniejsze, a nad głową pojawiają się coraz wyższe drzewa. Wkrótce wchodzi między ich potężne pnie, gdzie światło jest przytłumione, a las otacza ją cichym szumem liści.

Ruszam na E2

[Isabella M. Neumann-Swann]

Po dłuższej przerwie Bella zatrzymuje się w cieniu drzew i przez chwilę tylko obserwuje las. Oddycha spokojnie, jakby przypominała sobie dawny rytm polowania.
Powoli podnosi łuk i zaczyna uważniej przyglądać się śladom na ziemi oraz ruchom między krzewami. Wraca do czujności krok po kroku, gotowa spróbować ponownie.