Centralną osią dzielnicy była wąska, brukowana ulica, wijąca się zgodnie z nachyleniem terenu. Jej charakter nadawały szerokie, kamienne schody, które łączyły różne poziomy zabudowy. Schody nie były jedynie przejściem były miejscem spotkań. Na ich stopniach siadali mieszkańcy, rozmawiali, dzieci bawiły się między nimi, a starsi obserwowali codzienny ruch ulicy.
Po obu stronach ulicy wznosiły się kamienice wysokie, smukłe, o fasadach malowanych w ciepłych, żywych kolorach. Odcienie żółci, zieleni, błękitu i różu przeplatały się ze sobą, tworząc mozaikę, która zmieniała się w zależności od światła dnia. Każda z nich była nieco inna, ale wszystkie łączyła dbałość o detal zdobione obramowania okien, subtelne ornamenty i miękkie linie nadające całości lekkości.
Okna niemal zawsze były otwarte szeroko uchylone skrzydła wychylały się ku ulicy, jakby zapraszając powietrze i światło do środka. Z parapetów i balkonów spływały kaskady kwiatów czerwone, białe, fioletowe tworząc naturalne zasłony i wypełniając przestrzeń zapachem. W niektórych miejscach rośliny oplatały ściany, wspinając się ku górze, jakby chciały dosięgnąć nieba.
Między kamienicami wyrastały drzewa nie w regularnych rzędach, lecz tam, gdzie znalazły dla siebie miejsce. Ich korony dawały cień, a liście szumiały delikatnie, mieszając się z odgłosami kroków na bruku. W cieplejsze dni światło przedzierało się przez gałęzie, rzucając nieregularne, tańczące cienie na ściany i schody.
Ulica nie była prosta zakręcała, zwężała się i rozszerzała, czasem znikała za narożnikiem, by po chwili znów się pojawić. Dzięki temu każdy jej fragment miał swój własny charakter. W jednym miejscu była bardziej kameralna i cicha, w innym otwierała się na niewielką przestrzeń, gdzie mieszkańcy ustawiali ławy lub donice z roślinami.
Května nie była dzielnicą reprezentacyjną była dzielnicą żywą. Pachniała kwiatami, drewnem i świeżym powietrzem z gór. Była miejscem, gdzie natura i architektura przenikały się nawzajem, tworząc przestrzeń, w której człowiek czuł się częścią całości, a nie jej panem.
To właśnie tutaj, pośród kolorowych fasad, zieleni i kamiennych schodów, Prahburg pokazywał swoją najłagodniejszą, najbardziej ludzką twarz.
