Przyjmowanie interesantów

[Heinz-Werner Grüner]

Tak, tak. Widziałem, że wydawnictwo działa, dlatego też świadomie do niego nawiązałem. Praca o browarnictwie wygląda imponująco, dlatego gratuluję zaangażowania w realizację tego projektu.

Przechodząc do szkolnictwa. Rzeczywiście Leocja i Bielania mają nieco inne podejście do kreowania oświaty. Oba są bardzo dobre! PRzejrzałem te zbiory - przeczytałem rozważania Apolinarego Montserrata na temat realnych motywacji kreacji w świecie wirtualnym oraz wysłuchałem prelekcji Ametysta Faradobusa dotyczącej promocji mikronacji. Wszystkie te materiały rzeczywiście są bardzo wartościowe. Warto z nich korzystać, odkładając trochę na bok konieczność własnej twórczości naukowej.

Za pozwoleniem innych mikronacji, a już na pewno tych dwóch, Leocji i Bi(A)l(E)nii, chciałbym by ich dzieła i wywody mogły być i u nas wyświetlane. Może być w oryginale, a jak pozwolą to w naszej formie. Tu nie ma znaczenia. Zastanawiam się tylko czy to będzie również dobry pomysł, co sądzisz Herr Cargalho?

Co do osób Sławetnego Montserrata i JKM Ametysta to naprawdę światli ludzie. Warto czasem pokontemplować z nimi. Co prawda grono "mądrych" jest szersze, ale tak, to na pewno przodownicy myślimikronacyjnej.

[Joachim Cargalho]

Ja to bym ich tutaj chętniej zapraszał do nowych dyskusji, niż wyświetlał obecne dzieła. Co oczywiście ze sobą nie koliduje!

[Heinz-Werner Grüner]

Ja to bym ich tutaj chętniej zapraszał do nowych dyskusji, niż wyświetlał obecne dzieła. Co oczywiście ze sobą nie koliduje!

A to swoją drogą. Nie chciałbym jednak powielać tematyki CB czy LAN'owskiego sposobu bycia. Trzeba wytworzyć własny styl.

[Joachim Cargalho]

Ciężko w pewnych aspektach walczyć na unikatowość. W niektórych kategoriach trzeba rywalizować na tle jakościowym.

[Heinz-Werner Grüner]

Ciężko w pewnych aspektach walczyć na unikatowość. W niektórych kategoriach trzeba rywalizować na tle jakościowym.

No, o tym mowa, o tym.

[Femme Mystere]

Drzwi poczekalni otworzyły się, a wraz z nimi do pomieszczenia dostał się silny podmuch wiatru. Kobieta w futrze i czarnych okularach z trudem próbowała zamknąć je z powrotem, nie udało się jednak bez pomocy recepcjonisty, który w końcu zdołał tego dokonać, naciskając swoim silnym ramieniem.
Kobieta usiadła na jednym z wolnych miejsc, a chusteczką przetarła zwilżony nos. Przyjazd do Edelweis nie rozpoczął się dla niej zbyt szczęśliwie, gdyż zaraz po przybyciu, rozchorowała się i tydzień spędziła w "zaciszu" (o ile można mówić o spokoju z miejscu umieszczonym niemal bezpośrednio nad klubem) swojej kwatery.
Ostatecznie jednak udało jej się dojść do siebie i dostać do poczekalni, gdzie czekała na zaproszenie do środka swojego nowego szefa. Jakoś musiała zarabiać na życie i liczyła na to, że dostanie odpowiedni przydział.
Cierpliwie czekając, spoglądała ukradkiem na pozostałych interesantów...

[Heinz-Werner Grüner]

Drzwi poczekalni otworzyły się, a wraz z nimi do pomieszczenia dostał się silny podmuch wiatru. Kobieta w futrze i czarnych okularach z trudem próbowała zamknąć je z powrotem, nie udało się jednak bez pomocy recepcjonisty, który w końcu zdołał tego dokonać, naciskając swoim silnym ramieniem.
Kobieta usiadła na jednym z wolnych miejsc, a chusteczką przetarła zwilżony nos. Przyjazd do Edelweis nie rozpoczął się dla niej zbyt szczęśliwie, gdyż zaraz po przybyciu, rozchorowała się i tydzień spędziła w "zaciszu" (o ile można mówić o spokoju z miejscu umieszczonym niemal bezpośrednio nad klubem) swojej kwatery.
Ostatecznie jednak udało jej się dojść do siebie i dostać do poczekalni, gdzie czekała na zaproszenie do środka swojego nowego szefa. Jakoś musiała zarabiać na życie i liczyła na to, że dostanie odpowiedni przydział.
Cierpliwie czekając, spoglądała ukradkiem na pozostałych interesantów...

-Następny. Wejść. - dało się usłyszeć zza drzwi - Oberhaupt był gotowy na przyjęcie kolejnego interesanta. Tym razem, jak tylko ujrzał kto zmierza do jego gabinetu, od razu wstał skłonił się z wielkim uśmiechem na twarzy. Pomógł Frau Augentorst zdjąć ciężki płaszcz, rzucając go niechlujnie na jeden z foteli, po czym pomógł jej zasiąść na drugim dosuwając krzesło. Przeprosił na moment swojego gościa. Sam pośpiesznie ruszył w kierunku drzwi i zamykając je dokładnie, rzucił półszeptem w kierunku repcepcjonisty, Herr Zoltana:
-Herr Hagyma, zrób dwie herbaty, te wiesz, z górnej szafki...Nie te, te drugie. Tak te. Słuchaj teraz co mówię. Dziś już więcej nikogo nie przyjmę. Możesz już iść do domu, przeklucz tylko za sobą drzwi wejściowe. Viszlát holnap

Grüner odwrócił się wyprostowany jak struna. Został z Frau Augentrost sam na sam. Rozsiadł się więc wygodnie na swoim fotelu.
-Cóż Szanowną Panią do mnie sprowadza? Proszę się nie spieszyć z opowieściami, odesłałem Zoltana, ale najpierw poda nam ciepłą herbatę. Widzę, że lekko Szanowna Pani zziębnięta.

[Femme Mystere]

Lieselotte weszła do środka, stukając szpilkami głośno, i pozwoliła „ugościć się”, nie komentując niczego głośno, acz bacznie obserwując. Była tylko jedną z wielu kobiet, jakie wkraczały do tego gabinetu i znała swoje miejsce. Choć osobiście nie nadskakiwałaby Oberhauptowi w taki sposób, jak on czynił to w stosunku do niej, to jednak spodziewała się raczej oschłego przyjęcia w postaci szybkiego przydziału i ostrzeżenia w stosunku do tajności przyjętych informacji. Tymczasem Herr Grüner stwarzał wrażenie… bawidamka? Być może wszystkie kobiety traktował jak przygodną zdobycz i tanimi sposobami chciał zyskać względy nawet samej Augentrost, która, w pewnych kręgach, uchodziła za osobę trudną do zdobycia.

- Miło mi poznać. Herr Grüner, jak mniemam. Lieselotte Augentrost, znana powszechniej jako Femme Mystere. – przedstawiła się swoimi prawdziwymi danymi, choć rzadko komu je podawała. - Dobrze jest poznać gościnność Edelweiss od tej strony. – skomentowała jego zachowanie w końcu, przecierając wargami bordową szminkę. – Przybyłam zgodnie z zapowiedzią na prośbę pańskiej przyjaciółki. Zapewne domyśla się pan, kogo mam na myśli. - Zalała sobie herbatę z imbryczka, który przyniósł podwładny gospodarza, rzadko spoglądając rozmówcy w oczy. – Moja protektorka uznała, że wsparcie „osoby od zadań specjalnych”, będzie najlepszym, co mogłaby zaoferować ze swojej strony. Do moich specjalności należy dyskrecja, niezawodność i lojalność.

[Heinz-Werner Grüner]

Grüner ciągle sprawiał wrażenie, jakby mu kij od miotły wsadzono, sami wiecie gdzie, pomimo tego, że siedział na swoim fotelu i to on był gospodarzem. W osobowości Frau Augentrost było coś co go urzekało, ale jednocześnie sprawiało wrażenie, że...sztywnieje. Jakkolwiek to nie zabrzmiało.

-Powiada Madam, że przysyła ją moja znajoma, wręcz przyjaciółka. Nie wątpie, że wiem o kogo chodzi i ubolewam, że sama nie jest w stanie przybyć do nas. No, ale rozumiem, obowiązki służbowe i rodzinne. Cieszę się jednak, że przysyła do mnie swoją zaufaną personę. Jak domniemuje znacie się z...tamtąd skąd ja ją znam.
Madame Augentrost wykazała się Szanowna, że potrafi strzelać, zakładam, że to dopiero wierzchołek góry lodowej tego co Pani zręczne ciało potrafi. - Oberhaupt obrzucił Lieselotte dogłębnym spojrzeniem od stóp do głów. -
Badźmy szczerzy w Edelweiss każda para rąk do pracy przyda się, a już na pewno kogoś z takimi kwalifikacjami jak Szanowna Pani.
Pierwszym z zadań, jakie chciałbym z Madam omówić to "edelweisskie otwarcie granic". Tak to sobie ująłem w słowa, ale chodzi o to jak widziałaby może Pani takie wydarzenie z udostęnieniem linku do naszego forum. Wiem, że takie osoby jak Frau Augentrost lubią pracować w pojedynkę, ale to przedsięwzięcie wymaga więcej osób-takich zaufanych. Stąd też polecam skontaktować się przy najbliższej okazji z Herr Cargalho, tu ma Pani jego adres - podał kobiecie świstek papieru, gdzie zapisane było: "Stara Kamienica, pokój nr 12 - Joachim Cargalho". Liczę, że znajdziecie wspólną nić porozumienia.
Ja w pierwszym zamyśle mam zamiar informowac o jakimś wydarzeniu-jak już informowałem coś co wstępnie nazwałem Święto Roztopów-nie podając miejsca gdzie to się odbędzie. Dopiero właśnie z "przytupem" połączyć otwarcie granic i to większe wydarzenie.
Oberhaupt skończył nagle mówić, założył ręce na klatce piersiowej, po czym czekał na reakcję Frau Augentrost.

[Femme Mystere]

Lieselotte wzięła świstek papieru, oplotła go krótkim spojrzeniem, po czym złożyła w niewielką kosteczkę i schowała za dekoltem.
- W jakich miejscach chciałby Szanowny opublikować zaproszenie emigracyjne czy też turystyczne informujące o otwarciu granic? – zaczęła od konkretów. – I na czym będzie polegało ów Święto Roztopów?