Ród Cargalho - Kochaj albo dobij

[Sophie]

Fajne historie fanfiki prosiny kierować na priv w celu weryfikacji
Szczerze, to czekam z niecierpliwością na dalsze części i mam nadzieję, że moja postać nie zostanie wykorzystana w następnym wydaniu.

[Heinz-Werner Grüner]

Fajne historie fanfiki prosiny kierować na priv w celu weryfikacji
Szczerze, to czekam z niecierpliwością na dalsze części i mam nadzieję, że moja postać nie zostanie wykorzystana w następnym wydaniu.

Ja sam nie wiem cyz lobbować - "więcej oberhaupta" czy wręcz przeciwnie. XD

[Isabella M. Neumann-Swann]

@Femme Mystere proszę mnie na siłę nie swatać dobrze

[Joachim Cargalho]

Nawet, gdyby to był jakiś doktor?

[Heinz-Werner Grüner]

Nawet, gdyby to był jakiś doktor?

Czyżby aspirowałktoś do tytułu doktora z Edelweiss?

[Isabella M. Neumann-Swann]

Nawet, gdyby to był jakiś doktor?

A tu bym musiała się zastanowić

[Horace Richelieu]

Real wyleczony, jednak EKG ich serc nie jest już tożsame...
Weekend w sanatorium powinien Wam przywrócić odpowiednie bicie!

Jako iż czuje się trochę lepiej, mogę w końcu wrócić na trochę. Nie chciałbym się forsować, dlatego będę odpisywać w naprawdę wolnym czasie ^^

Podeślę pocztą zniżkowy list, że tak ujmę, na Weekend Wypoczynkowy. Tylko zaznaczę, że według regulaminu, Weekend zaczyna się od piątku, od 12:00, kiedy obsługa podaje drugie śniadanie po intensywnym treningu na snowbordzie bądź nartach.

[Orjon Surma]

Akt 2

Scena 1

Miejsce akcji: Pałac Książęcy
Osoby: @Joachim Cargalho , Lieselotte, @Sophie , @Isabella Swann , @Arkadiusz Maksymilian , @Fatima Popow-Chojnacka , @Alfred Fabian, @Heinz-Werner Grüner , @Andrzej , @Krzysztof Windsor , August Neumann, @Orjon Surma , Antoni Burbon-Conti

(Rodzina Cargalho oraz inni weselnicy wchodzą na scenę. Para młoda przyjmuje prezenty, a potem rozpoczynają pierwszy taniec. Później część gości zasiada przy stole, a część pozostaje na parkiecie. Sophie siada przy rodzicach)

Sophie: Mamo, w czasie kazania Ksiądz Windsor mówił, że małżeństwo to związek dwojga KOCHAJĄCYCH się ludzi… To czemu chcecie mnie związać z Królem Andrzejem?

Lieselotte: Kochana, a czemu go skreślasz na wstępie?

Sophie: Bo… jest starszy ode mnie? I … no głupio się przyznać, ale nie podoba mi się jego styl?

Lieselotte: Wolałabyś młodszego od siebie męża?

Sophie: Co? Nie… nie. NIE! Ale…

(Sophie odwraca się i zwraca się do Joachima.)

Sophie: Tato… tato, a jeśli… jeśli… jeśli podoba mi się ktoś inny? I to nie jest… Król? Ani nawet Książę?

Joachim: To znaczy, że nie zapewni Ci żadnej przyszłości. Spójrz na Panią Młodą, ciągle wybiera między władcami. Nasz dom daje Ci wszystko, co potrzebne. Wybrać należy kogoś kto nie zmieni poziomu Twojego życia.

Sophie: Ksiądz Windsachen mówi, żeby się kierować sercem!

(Zerkają na Krzysztofa wirującego na parkiecie z podwiniętą sutanną. Joachim zażartował)

Joachim: Nic dziwnego, skoro sam postradał zmysły.

(Do stolika przysiadł się Alfred. Wyraźnie podpity już.)

Alfred: Dobry wieczór, Wam! Czy można się dosiąść?

(Sophie, do obojga rodziców)

Sophie: Takiego Króla mi wróżycie?

Alfred: Czy tu mowa o swatach? Małżeństwo? Ściema! Kłamstwo! Życzę im wszystkiego najgorszego... Ja do Arka naprawdę nic nie mam… nie mam nawet szacunku.

(Książę odpycha berłem podchodzących do niego gości pochodzących ze sfer niższych niż hrabiostwo. A gdy podchodzą zwykli mieszkańcy, by złożyć mu gratulacje, drogę zagradzają im gotowi do akcji halabardnicy)

Sophie: Herr Alfredzie, zupełnie nie rozumiem, czemu Frau Fatima podjęła taką decyzję. Chciała chyba tylko pozadzierać nosa. Mnie to nie jest to niczego potrzebne. Jestem niezależna! Chcę rozwijać się w branży modowej…

(Sophie mówi niepewnym tonem.)

Alfred: Gdybym mógł cofnąć czas… nie ożeniłbym się. Nawet z miłości. Spójrz na naszego Oberhaupta!

(Oberhaupt rozdaje autografy oblegany przez stado dziewcząt.)

Alfred: Jego każda by chciała, a nie może. To jedyne dobre podejście.

(Alfred odchodzi, smarkając płaczliwie do chusteczki. Nagle do stolika dosiada się Isabell i jakiś mężczyzna.)

Isabell: Mamo, tato, Sophie… Chciałabym wam kogoś przedstawić. To doktor August Wilhelm Neumann. Najlepszy specjalista, jaki chadzał po edlowskiej ziemi.

August: Dzień dobry, miło mi państwa poznać. Są państwo rodzicami Isabell, prawda?

Joachim: Tak się składa, że właśnie jesteśmy.

(Joachim udawał, że wie z kim ma do czynienia)

Joachim: Jak się Pan bawi na tym weselu? Chyba Pan jest lekarzem, prawda? Czy stetoskop jest częścią Waszego klasycznego wzoru elegancji?

Isabell: Tato…

August: Stetoskop to przyrząd diagnostyczny stosowany w medycynie, służący do osłuchiwania pacjenta, głównie jego klatki piersiowej, serca i jamy brzusznej.

Isabell: … a nie modowy atrybut.

August: Przejdę do konkretów. Panie Joachim Cargalho. Łączy mnie z pańską córką wspólne wytwarzanie fenyloetyloaminy i noradrenaliny, zwane potocznie jako zakochanie, które przy pojawieniu się potomstwa zmieni się w przywiązanie. W związku z tym odpowiadając na potrzeby społeczne i uwarunkowanie kulturowe Kotliny chcę prosić o rękę pańskiej córki.

(Lieselotte mdleje.)

Joachim: O Boże… wykończyli ją!

Isabella: Mamo!

(Joachim rzucił się by pomóc LIeselotte. Pomaga mu Isabella. Do ich stolika zaczynają przychodzić gapie)

Arkadiusz: No tak… znowu przyszli i się nie potrafią zachować.

Fatima: Ach Arkadiuszu, wystarczyła tu obecność Alfreda, by upili się wszyscy. Sama przez to przechodziłam. Teraz mam Twoją koro… Teraz mam Ciebie!

Arkadiusz: A ja w końcu mam z kim tańczyć!

(Lieselotte oszołomiona, wstaje z powrotem na równe nogi, jakby nigdy nic się nie stało)

Orjon: Nie wiem co mam o tym myśleć.

Antoni Burbon: To bardzo niesmaczne!

Orjon: To bardzo niesmaczne!

(Nagle na imprezie pojawiają się Andrzej wraz z Oberhauptem)

Andrzej: Przepraszam Państwa, co tu się dzieje? Czy nie powinniśmy bawić się tą grą pozorów? Tym weselem?

Oberhaupt: Gdybym tylko chciał, to byłoby moje wesele!

(Andrzej szepcze do siebie, patrząc tęsknie za Oberhauptem.)

Andrzej: Też bym tego chciał…

(Andrzej znowu na głos.)

Andrzej: Tak… bo … przybyłem tu by… prosić o rękę Pańskiej córki, Herr Cargalho.

(Lieselotte mdleje. Joachim znowu próbuje ją cucić)

Joachim: Czy wyście wszyscy powariowali?

Antoni Burbon: To zupełnie nie jest zabawne.

Orjon: To wcale nie jest zabawne!

Lieselotte: Joachmie, Andrzej jest królem…

(Lieselotte mdleje. Joachim trzyma ją opartą na jego rękach)

Oberhaupt: Nie wytrzymam, nie wytrzymam… To ja zasługuję na pełnię uwagi!
(Oberhaupt wybiega)

Joachim: Andrzeju, pierścień masz?

(Andrzej wyciąga z kieszeni pierścionek z wielkim kamieniem)

Andrzej: Oczywiście, że mam!

Joachim: Sophie się zgadza.

Sophie: Ale tato?!?!

(Sophie wybiega)

Isabell: Jak możecie zmuszać ją do małżeństwa!

(Lieselotte podnosi głowę)

Lieselotte: Przecież nie powiedziała nie!

Arkadiusz: Na miłość boską, to Książęce wesele! Skoro nie chcecie w spokoju zachwycać się parą książęcą, to po co jeszcze tutaj jesteście?

(Arkadiusz robi gest ręką i w tym samym momencie halabardnicy prowadzą niesfornych gości do wyjścia. )

[Isabella M. Neumann-Swann]

Lekko odbiega od rzeczywistości ale jak najbardziej fajnie się czyta to Mamo powiem nawet, że warto było wstać o 3 nad ranem

[Heinz-Werner Grüner]

Lekko odbiega od rzeczywistości ale jak najbardziej fajnie się czyta to Mamo powiem nawet, że warto było wstać o 3 nad ranem

To przecież sztuka! To musi się przede wszystkim zgadzać w głowach autorów,musi pasować do historii, musi być napięcie, emocje pozytywne - uczucie, negatywne - nienawiść, zaskoczenie, punkt kulminacyjny (punktu G nie musi być. ) Kurtyna!