Alfred wziął Fatimę za rękę. Był bardzo wdzięczny Heinzowi za to, że przyprowadził jego żonę prosto do niego. Wziął ją i zaprowadził do jednego z ognisk bliżej ubocza, gdzie mieli chwilę tylko dla siebie. Przynajmniej do czasu, kiedy gapiowie ich nie zauważą.
- Co prawda szarotki nie zdobyłem - zaczął szeptać cichutko do ukochanej - ale schodząc z góry nie chciałem wracać z pustymi rękoma.
Mówiąc to otworzył plecak, gdzie bezpiecznie ułożone znajdowały się kwiaty.
- Ale edelweiskie konwalie też są piękne - powiedział, wręczając Fatimie pełny bukiet kwiatów, a jeden wkładając w jej włosy - do twarzy ci - zaśmiał się już trochę głośniej.
Każdy Winkuliczyk ma te trzy cechy
Leocki kunszt, sarmacką elegencję i edelwajski splendor
~JKW Mateusz I, Król-Senior Związku Winkulijskiego
