Wohnung Nr. 10

[Ignats ik Ruth]

Romanow od kiedy zamieszkał w Edelweiss rozglądał się za swoim mieszkaniem. Nie interesowała go główna metropolia, a raczej chciał swe maleńkie lokum mieć w mieście, które nikomu nie przyjdzie do głowy, że może zostać wybrane przez dawnego arystokratę. Zubożały szlachcic wybrał właśnie Grünerwald, który przypominał mu dzieciństwo, gdy wychowywał się na carskim dworze. Wszędzie żołnierze, jednostki wojskowe i mili uśmiechnięci ludzie. Gdy tylko dostał informację od Oberhaupta @Heinz-Werner Grüner, od razu postanowił się wprowadzić. Mieszkanie było skromne, a także meble nie były pierwszej młodości, chociaż i to nie przeszkadzało Piotrowi. Odziedziczone mieszkanie po poprzedniej rodzinie bardzo mu się podobało.

W jednym z pomieszczeń zauważył fortepian i od razu uznał, że to świetna chwila, aby zagrać coś z piosenek, które miał okazję usłyszeć jeszcze na carskim dworze.

(realowo się uczyłem chociaż już nie pamiętam jak zagrać)

[Peetri Romanaav]

Piotr podał herbatę i przysiadł się naprzeciwko @Femme Mystere. - Od razu doskonałego żołnierza. - Odparł zawstydzony. - Robię to czego nauczono mnie najlepiej... Zabijam. Niestety musiała Frau być świadkiem tego na tym strasznym locie... - Pochylił głowę.

- Proszę, tylko żeby się Pani nie przeraziła, że w tak starych filiżankach będziemy pić. To prezent od Ojca, gdy wróciłem z akademii. - Powidział Romanow.

[Femme Mystere]

- Ręcznie malowana porcelana. - Wzięła filiżankę wraz ze spodeczkiem do ręki i przyjrzała się wzorom. - Umiem docenić piękno, w szczególności przedmiotów z duszą. - rzekła, po czym upiła łyczek, nie słodząc uprzednio. - Proszę wybaczyć laickie wypowiedzi sypiące się z moich ust. Zapewne niektóre są nawet nie na miejscu w stosunku do człowieka na służbie. Jednak muszę... muszę zadać to pytanie - pochyliła się nad stolikiem do kawy, tak, jakby chciała, aby nikt inny nie usłyszał jej słów, choć przecież byli w pokoju sami. - Nie boi się pan w czasie takich karkołomnych akcji? - zapytała, po czym wyprostowała się i dodała. - Ze mną może pan być szczery.

[Peetri Romanaav]

Piotr nie chciał wymijać odpowiedzi na pytanie, dlatego wziął głęboki wdech i wydech, aby odpowiedzieć. -Wojna to moje życie. Przeżyłem kilka wojen, dlatego nie czułem strachu wykonując swoje zdania. Nie mniej lęk wysokości bardzo ograniczył moje działania… To był mój moment niepewności czy działać czy nie. - Wziął łyka herbaty i odwrócił wzrok w stronę okna. -Proszę wybaczyć moje zachowanie, nie byłem uczony etykiety dworskiej… Od zawsze byłem Carem Sierżantem… Jedyne co rozumiem to „Ordnung muss sein”… Romantyczny to ja byłem wykonując rozkazy poświęcając swe życie. - Jego wzrok powrócił do mieszkania.

[Femme Mystere]

- I jako wierny żołnierz, nigdy... ale to NIGDY nie zawahałby się Pan wykonać rozkazu? - zapytała, popijając łyczek i wlepiając wzrok w rozmówcę.

[Peetri Romanaav]

- Nigdy, Meine Ehre heißt Treue. - Po czym wziął głęboki łyk herbaty i spojrzał na Frau @Femme Mystere. - A Wy dlaczego wstąpiliście do Sił Zbrojnych Edelweiss, a nie ubiegaliście się o służbę zastępczą? - Zapytał zaintrygowany Romanow. - W końcu taka dama nie powinna oddawać życia za kraj, tym bardziej że jest Pani wartościową obywatelką. Ja natomiast jestem wędrowcem, który nie potrafi zarzucić kotwicy w jednym miejscu. - Przewrócił oczami. - Bo w końcu nic mnie nigdzie nie trzyma.

[Femme Mystere]

- A gdyby otrzymał Herr rozkaz zlikwidowania pięknej i nieuchwytnej Femme ? - zapytała, odkładając filiżankę i uśmiechając się szeroko. - Dostałam wezwanie do wojska, więc musiałam się stawić. - odparła w drugim temacie. - A czy umieranie za kraj nie jest równie wartościowe, co działania społeczne, jakie do tej pory realizowałam? - zapytała retorycznie. - Zabrzmiało, jakby właśnie marzył Herr o tej kotwicy.

[Peetri Romanaav]

- Likwidacja nie zawsze musi się skończyć tak jak chce ten, który wydaje rozkaz, bo zawsze można zrobić jakieś machlojki i wykonać zadanie nie wykonując go. - Puścił oczko. - No cóż, ma Frau w sumie racje. Natomiast kwestia kotwicy? Mam raczej jakiś magiczny amulet, który broni mnie przed tym, aby się mną zainteresowała jakaś dama, także wydaje mi się, że moją kotwicą nie będzie kobieta, a jakiś obowiązek który będę tu spełniał.

[Femme Mystere]

- Nie sądziłam, że do rozkazu można podejść kreatywnie. Ostrzegam Pana jednak z góry, jeśli trzeba, będę się bronić! - odparła, puszczając do niego oczki. - Doszły mnie słuchy, że miał Pan już przygody miłosne w Pollinie. Więc proszę darować sobie te sztuczne skromności i amulety.

[Peetri Romanaav]

- To nie była miłość… To było dobro mojego kraju, który znaczył dla mnie tak wiele, że byłem gotów zrobić wszystko, dlatego naród zdecydował, że powinnismy się pobrać. - Opuścił głowę i spojrzał sobie na ręce. - Nie tego oczekiwałem, małżeństwo z przymusu poddanych… Nic gorszego nie mogłem sobie wymarzyć, ale zawsze stawiałem dobro ogółu nad swoim. - Piotr podniósł się z kanapy sięgnął do barku i wyciągnął butelkę whiskey, którą postawił ma stole. - Nauczyłem się walczyć z moją „dobrocią” i teraz myśle tylko o osobie i o bliskich. - Dolał whiskey do chłodnej już wtedy herbaty.

[Femme Mystere]

Lieselotte wyciągnęła swoją filiżankę, by i jej polał. To chyba odpowienia chwila.

- Nie czuł Pan do niej ani odrobiny ... przysłowiowej... mięty? - zapytała, pozwalając sobie na to, by pocieszająco pogłaskać go po ręce.