Wohnung Nr. 10

[Ignats ik Ruth]

Romanow od kiedy zamieszkał w Edelweiss rozglądał się za swoim mieszkaniem. Nie interesowała go główna metropolia, a raczej chciał swe maleńkie lokum mieć w mieście, które nikomu nie przyjdzie do głowy, że może zostać wybrane przez dawnego arystokratę. Zubożały szlachcic wybrał właśnie Grünerwald, który przypominał mu dzieciństwo, gdy wychowywał się na carskim dworze. Wszędzie żołnierze, jednostki wojskowe i mili uśmiechnięci ludzie. Gdy tylko dostał informację od Oberhaupta @Heinz-Werner Grüner, od razu postanowił się wprowadzić. Mieszkanie było skromne, a także meble nie były pierwszej młodości, chociaż i to nie przeszkadzało Piotrowi. Odziedziczone mieszkanie po poprzedniej rodzinie bardzo mu się podobało.

W jednym z pomieszczeń zauważył fortepian i od razu uznał, że to świetna chwila, aby zagrać coś z piosenek, które miał okazję usłyszeć jeszcze na carskim dworze.

(realowo się uczyłem chociaż już nie pamiętam jak zagrać)

[Albert Fryderyk de Espada]

W jednym z pomieszczeń zauważył fortepian i od razu uznał, że to świetna chwila, aby zagrać coś z piosenek, które miał okazję usłyszeć jeszcze na carskim dworze.

(realowo się uczyłem chociaż już nie pamiętam jak zagrać)

Cierpię na podobny problem, za dzieciaka się uczyłem gry na pianinie ale z czasem pozapominałem i potrafię teraz zagrać naprawdę proste utwory.
Co nie zmienia faktu że bardzo lubię słuchać fortepianu, pianina i w szczególności organów.

Nie bez powodu w swoim mieszkaniu też takowe pianino posiadam i czasami lubię coś zagrać.

[Peetri Romanaav]

Widzę, że nie jestem sam.

[Peetri Romanaav]

Piotr pojawił się w swoim mieszkaniu późnym wieczorem po otrząśnięciu się z dotychczasowych zawirowań losu. Samolot mu dał tyle wrażeń, że miał dość wszystkiego, jedyne na co miał ochotę to kubek brodryjskiej herbaty, którą niezmiennie kupował od jego zaufanych kupców.

Po zrobieniu herbaty postawił szlankę w jego ulubionym koszyczku na pianinie i dał się ponieść swej fantazji.

[Peetri Romanaav]

Kolejny wieczór w siedzibie Romanowa i kolejna wieczorna herbatka włodarza mieszkania nr.10. Cały dzisiejszy wieczór Piotr spędził na czytaniu edelweisskiej literatury, a także zajął się nauką j.niemieckiego, aby nie musieć dogadywać się z tutejszymi na migi, a móc prowadzić normalne rozmowy.

Gdy tylko zakończył naukę zaparzył kolejny dzbanek herbaty. Postawił ją na swoim fortepianie, a następnie zaczął na nim grać delektując się pięknymi dźwiękami, które wydawał ten stary, lecz piękny instrument.

[Femme Mystere]

Podróż z Stadt Edelweiss to Grünerwald przysporzyła Lieselotte trochę problemów. Sieć kolejowa wciąż nie funkcjonowała, co chyba było wynikiem opieszałości ze strony Herr @Erwin von Beckendorff . Samochodu jeszcze nie mogła sobie sprawić. Koń zdechł... Ekstrawagancja Herr@Piotr Romanow , który zamiast jak wszyscy inni zamieszkać w Stadt Edelweiss, wyprowadził się na jakiś koniec świata, powodowała niemałe problemy z dostaniem się do celu. Tym bardziej, że pustki w portfelu Femme Mystere nie pozwalały również na kupno niczego sensownego.
Ostatecznie Lieselotte po prostu spakowała plecak, "pożyczyła" jakieś wino od Oberhaupta, bo nie mogła przecież przyjść z pustymi rękami i licząc na odrobinę szczęścia pojechała stopem. Na drogach Edelweiss pojawiło się bowiem calkiem sporo aut EBE Model A, jedynego, jaki do tej pory wyszedł z fabryki.
Po kilku godzinach podróży Lieselotte stanęła pod drzwiami mieszkania nr 10. Poprawiła ołówkowa spódnicę i wytarła sportowe buty (niestety podróż utrudniła znacznie użycie szpilek). I trzymając w ręku wino, zadzwoniła dzwonkiem.
Bim Bom.

[Peetri Romanaav]

Na wieść o przybyciu @Femme Mystere, Piotr zwlókł się po ciężkiej nocy z łóżka, poszedł do szafy i założył swój ulubiony brodryjski garnitur. Zrobił kilka poprawek, użył swoich perfum i od razu skierował się do drzwi. Otworzył drzwi poprawił włosy i przywitał się;

-Dzień dobry Frau Liselotte. Nie spodziewałem się Pani w moi skromnych progach. - Podszedł przywitał się po brodryjsku trzema całusami w policzek.

[Femme Mystere]

Frau Lieselotte wyciągnęła wprawdzie rękę do pocałunku, ale Herr @Piotr Romanow zdecydował się skrócić nieco dystans, więc Augentrost pociągnęła nosem, by powąchać perfum. Po powitaniu Femme Mystere omiotła go skrótkim spojrzeniem od góry do dołu, a potem patrząc mu w oczy uśmiechnęła się tajemniczo.

- Najpierw zaprasza Herr na kawę, a potem jest zaskoczony, że przyjechałam? - zapytała, uznając, że w takim razie zaproszenie było tylko czystko kurtuazyjne. Musiała więc szybko znaleźć sposób na ewakuację z tej krępującej sytuacji.

Trzeba było póki co grać na czas. Przeszła się więc po mieszkaniu i obejrzała sobie wnętrze z zaciekawieniem. Wyjrzała przez okno, obserwując widok.

- Dlaczego nie zamieszkał Pan w Stadt Edelweiss? Dotarcie tutaj sprawia trochę problemów. - przyznała, siadając za pianinem i uderzając w kilka przypadkowych klawiszy.

[Peetri Romanaav]

Romanow oprowadzał Lieselotte po mieszkaniu i zaczął się tłumaczyć.

- Proszę wybaczyć Frau Lieselotte, myślałem że umówimy się na jakiś dzień. Nie mniej bardzo miło że Frau mnie odwiedziła. - Odpowiedział uśmiechnięty. - Co do miejsca zamieszkania? Wybrałem akurat to miejsce, ponieważ przypomina mi moje dzieciństwo, gdy inne dzieci arystokracji spędzały je na dworkach i balach to ja je spędzałem w Broskiewskiej Akademii Wojsk Kawalerii. - Zaśmiał się. - Dlatego zwyczaje z innych państw są mi obce, a jedyne co umiem to przeprowadzać szarże kawaleryjskie, dowodzić batalionami i tego typu rzeczami. No ale chyba na komisji uzupełnień stało się to jasne, że jestem żołnierzem z krwi i kości.

Piotr oddalił się do kuchni, aby zacząć przygotowywać herbatę.

[Femme Mystere]

Na słowa @Piotr Romanow, Lieselotte zmętniał wzrok. Wyjrzała przez okno, a jej myśli odpłynęły...
Dzieciństwo... spędzone w dworze ojca, pełne radości, poczucia ciepła i opieki ze strony najukochańszego mężczyzny, który mógłby uchylić jej nieba i rozpieszczał do granic...
Za chwilę otrząsnęła się, machając głową na prawo i lewo. Znowu przybrała maskę obojętności... maskę pokerzystki.
- Wychowano Pana na żołnierza doskonałego. - stwierdziła po namyśle. - W takim razie chyba mogę czuć się w Pana obecności bezpieczna. - rzekła, rozsiadając się w fotelu i zakładając nogę na nogę. - I dlatego tak doskonale poradził Pan sobie z w trakcie tego nieszczęsnego lotu... Swoją drogą widziałam, że ma Pan coś w skrzynce na listy. - powiedziała, przyglądając się paznokciom w trakcie oczekiwania na herbatkę. Ciekawa była, w czym będzie podana.