Ognisko pełne uśmiechu...

[Alfred Fabian]

Alfred nie mógł odgonić się od słuchaczy.

- Cóż, w górach żyje wiele zwierząt. I chociaż dziki należą do tych groźniejszych, to znajdują się też i łagodniejsze gatunki. Śpiew ptaków na szlaku o poranku to jest coś, czego nie doświadczycie tutaj w dolinie. To jest zupełnie inny świergot, wróble inaczej ćwierkają w górach. Naprawdę, marzenie usłyszeć ten koncert. Niewielu go doceni, ale zdecydowanie widać różnicę. Na szlaku zawsze się coś spotka, czy to sarnę, czy kozicę. Zające zostawiają swoje tropy niemalże co kilkadziesiąt metrów, przecinając drogę tuż przed stopami wędrowców.

Alfred zamyślił się chwilę, by potem kontynuować.

- Z pewnością nie zapomnę Polka. Zapytacie pewnie, kim jest Polek. Mały jelonek, chociaż już nie taki mały, sięgał mi prawie do torsu. Wyglądał na głodnego, więc wyciągnąłem z plecaka jabłko. Jadł mi je wręcz z ręki. Próbował figlować, ale ostatecznie przez kilka kilometrów szedł ze mną, jak najlepszy przyjaciel.

- Zwierzęta nie są groźne, jak się wie, jak z nimi obchodzić - Alfred domykał historię - Polek pewnie dalej wędruje już ze swoim stadem, do którego dołączył. Kiedy odchodził, chuchnął mi w policzek - akurat siadłem wtedy na moment.

Alfred jeszcze raz zamyślił się, w oddali zauważył, że w Edelweiss jest też jego małżonka, Fatima. Pomachał do niej znacząco, wskazując, że chciałby jej coś powiedzieć. Miał nadzieję, że podejdzie do swojego strudzonego wędrowca.

[Joachim Cargalho]

Dzieci z przejęciem słuchały dywagacji @Leszek Ebe-Grüner na temat walki Maulwurfa z Yetim i przekomarzały się wzajemnie:
- mówiłem, że Maulwurfy są silniejsze - krzyknął jeden z nich.
- a właśnie, że Yeti... nie słyszałeś??? - odpowiedział mu drugi.
Kiedy jednak Leszek skierował pytanie do Frau Augentrost, wszyscy skierowali głowę w jej stronę.

- Pani @Femme Mystere wszystko widziała - co było najfajniejsze? - wtórowano Leszkowi w pytaniu.

[Femme Mystere]

- Imponuje mi brawurowa odwaga uczestników! - odpowiedziała. - Szczególnie zaskoczona byłam, że Herr @Joachim Cargalho był w stanie tyle ciągnąć te sanie. Choć zawiedziona jestem, że wypuścił owieczkę na wolność.

[Joachim Cargalho]

Historie Alfreda wzbudzały podziw wśród coraz szerszej rzesze widzów. Mieszkańcy Edelweiss uwielbiali takie historie. Często zamykali wtedy oczy i wyobrażali sobie wszystkie wydarzenia, jakie słyszeli.
- Śpiew ptaków, to jedno z piękniejszych doznań każdego poranka, jakże Panu zazdroszczę, iż mógł tego PAn doświadczyć tam, w górach - rozmarzyła się jedna ze słuchaczek.

Kiedy jednak @Alfred Fabian oderwał wzrok od słuchaczy i skierował go ku @Fatima Marcjan-Chojnacka, tłum od razu to wyłapał. Część gapiów rozstąpiła się, by zrobić miejsce dla małżonki wędrowca i z zaciekawieniem czekali co takiego chce jej przekazać.

[Joachim Cargalho]

Joachim zasłyszał odpowiedź Frau Augentrost.
- nabrałem tyle ekwipunku, ze musiałem lecieć do końca z tymi saniami - zaśmiał się w głos.
- a owieczka... - zanurzył się troszkę w nostalgii - ...tak, to był dosyć ciekawy fragment mojej wyprawy i zdecydowanie pomagał mi stawiać kolejne kroki, ale na dłuższą metę nie mógłbym jej ze sobą prowadzić. - odrzekł, po czym dopowiedział żartem - kiedyś miałem kota i mi zaginął... kto wie, co byłoby z owcą.

[Femme Mystere]

Lieselotte ściągneła kota z ramion i zaczęła głaskać.
- Kota? - popatrzyła zwierzakowi w oczy. - Po okolicy kręci się sporo bezpańskich kotów. Może musi Pan wywiesić ogłoszenie? - powiedziała, zastanawiając się nad tym, czy właściciel Geheimhotel zorientowałby się, że trzyma w pokoju owcę.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Nawet panna Swann się pojawiła, choć nie wie za bardzo gdzie tu się podziać. Wzrokiem wypatruje herr Grunera po okolicy

[Femme Mystere]

- O. O! O-o-o! - powiedziała Lieselotte, zrywając się z miejsca i podbiegając do Pani @Isabella Swann - Pani Swan we własnej osobie! - ciągnęła, przedstawiając wszystkim blondwłosa dziewczynę.Złapała ją pod ramię i poprowadziła do ogniska. - Pani Isabello, Herr @Heinz-Werner Grüner niebawem przybędzie. W tym czasie jestem zobowiązana zaopiekowac się Panią. Proszę powiedzieć, jak minęła podróż z Austro-Węgier.

[Joachim Cargalho]

Cargalho skończył zdanie i przepraszającym gestem wskazał, ze musi się oddalić. Zauważył w oddali Frau Swann, do której skierował swoje kroki. To samo uczyniła Frau Augentrost!
- ach ta nasza gościnność - pomyślał sobie w duchu.
- Witam serdecznie w naszej Krainie - zagaił rozmowę - Oberhaupt jeszcze się szykuje, ale już niebawem się pojawi. Zapraszam do ogniska. - i to powiedziawszy wskazał drogę, po czym zaczął opowiadać - są tam wszyscy uczestnicy wyprawy po szarotkę i właśnie relacjonują swoje wyprawy. Bliżej ogniska będzie zdecydowanie cieplej. Zaczyna się wiosna, ale do jej pełnego rozkwitu jeszcze potrzeba czasu...

Pozostawił jednak miejsce na odpowiedź do pytania, które zadała @Femme Mystere

[Isabella M. Neumann-Swann]

@Femme Mystere A nawet bardzo dobrze. Trochę zmęczona jestem, jednak napiłabym się czegoś dobrego. Lepiej niech pani opowie co u pani - Isabella się rozsiadła i rozgląda na towarzystwo.
- Panie Carvalho faktycznie lekko zmarzłam Co oferujecie do jedzenia - głodna żem jak wilk