Das Unerbittliche - wątek rozgrywki

[Fatima Popow-Chojnacka]

Oktoberfest otwarte hucznie wystrzałami z "pukawek"! Jak co roku humor dopisywał. Na skąpanej w jesiennym słońcu polanie zebrali się obywatele Edelweiss, mieszkańcy i goście zagraniczni, mogąc pełną piersią wdychać świeże powietrze i podziwiać piętrzące się w oddali górskie szczyty. Ludzie ubrani w ciepłe kożuchy krążyli wśród kraśnie przyzdobionych kramów, niektórzy korzystali z rozrywek, takich jak diabelskie koło, inni rozsmakowywali się w trunkach.

Wśród licznych zebranych spacerował również @Pavel van der Gibson , w ręku trzymając mikrofon i poszukując tematu dla radia. Widział, jak nieopodal na scenie przemawiał Herr Oberhaupt @Heinz-Werner Grüner usilnie próbując zdobyć uwagę "podpitego" towarzystwa. Frau Lieselotte z @Joachim Cargalho pod ramię zabawiali zebranych przy ognisku, wyśpiewując sprośne nuty. Browarnicy, tacy jak @Fatima Popow-Chojnacka , @Helwetyk czy @Franklin Garamond kusili trunkami, sami będąc już nieźle „wstawieni”. Frau @Isabella Swann wyczekiwała wraz z obrażonym dr. Neumannem przy jednej z karetek, pomagając w nagłych wypadkach. Rodzina Windsachenów z @Sophie i @Anastasia Windsachen wsłuchiwali się w melodyjny śpiew jodlarski Herr@Krzysztof Windsor. Znalazł się też kramik cukierniczy Herr Zerbrökeln i ruletka, zawody w topienie statków i strzelnica Herr @Albert Fryderyk de Espada. Kogo w tym towarzystwie nie było? Zebrali się wszyscy. A w szczególności nowi przybysze, tacy jak @Jakob Peter Idyllischer czy @Norbert Byfyj

Offtop: @Pavel zacznijmy lekko Możesz wczuć się w klimat i oczywiście zagadać z kim masz tylko ochotę. Będę odgrywać.

[Roman Schriftsteller]

- Samolotu nie przegonimy autem... - zaczęła Anastazja, kierując się do swojego pojazdu, który pozostał nieopodal na parkingu. - Ale mam inny pomysł. - kontynuowała, lekko dysząc od szybkiego kroku. - Obawiam się, że jak dojedziemy na miejsce i tak nikt nam nie udzieli informacji. Tak samo jak tutaj. - przystanęła przed autem w poszukiwaniu kluczyków schowanych w torebce. - A może nadajmy telegram, że to nas wysyłają, żeby pomóc? - Anastazja utkwiła pytające spojrzenie w @Pavel van der Gibson . - I że mają nam udzielić wszelkich informacji? Miejmy nadzieję, że uda nam się dostać do Glänzbergu przed @Joachim Cargalho i @Albert Fryderyk de Espada a urzędnicy łykną podpuchę. - otworzyła pojazd i wsiadła za kierownicę. Poczekała na towarzysza i kładąc ręce na kierownicy dopytała. - To co robimy?

[Pavel van der Gibson]

- Czy przed chwilą nie powiedziałaś, że samolotu i tak nie przegonimy? - Zdziwił się Pavel. - Nic nam to nie da, że wyślemy taki telegram. Może w drugą stronę. Przekonamy telegrafistę, żeby wysłał zapytanie, co się dzieje, bo trzeba poinformować Oberhaupta, który wysłał nas, bo tamtych dwóch już nie ma. A nuż się dowiemy za 20 minut, o co chodzi.

[Roman Schriftsteller]

- Warto spróbować. - skwitowała. - Jeźdzmy!

Po tych słowach ruszyła z piskiem opon pod wskazany przez @Pavel van der Gibson adres...

Jak cudnie, że w Edelweiss nie obowiązywały strefy parkowania i inne utrudnienia. Anastazja i Pavel podjechali prosto pod wskazany adres i zaparkowali auto, których w całym Edelweiss nie było zbyt wiele.

Gdy wysiedli, szybko zorientowali się, że na rynku impreza rozkręcała się równie wesoło, jak i na Freicheitslichtung. Wśród kramów tłoczyli się mieszkańcy. Wyśpiewywali, tańczyli i bawili wyśmienicie. Po krótkich poszukiwaniach Anastazja i Pavel odnaleźli Telegrafistę. Który po wypiciu kilku piw odnalazł swój muzyczny talent...

[Pavel van der Gibson]

- Pięknie. - Skwitował Pavel. - Szanowny Panie, przysyła nas Jego Ekscelencja Oberhaupt Kotliny Edelweiss, który to sam przybyć nie mógł, jako iż obowiązki pilne go zatrzymały. Prosił on o nadanie telegramu do Glänzbergu z pytaniem o sytuację i dokładnym opisem problemu. No i o szybką odpowiedź, co oczywiste. Proszę się zbierać, nie mamy czasu do stracenia!

[Roman Schriftsteller]

- Tak, pięknie! - dodała od siebie Anastazja, a z jej piersi wydobyło się pełne zachwytu szczere westchnięcie.

Tymczasem telegrafista, którego imię i nazwisko, Franz Lang, padło niejednokrotnie z rozentuzjazmowanego tłumu, zakończył występ z szerokim uśmiechem wyrażającym dumę z własnego występu, nagrodzony gromkimi brawami. To dla takich chwil chwały ćwiczy się jodłowanie, nieprawdaż? Wysłuchał z uwagą to, co miał mu do powiedzenia @Pavel van der Gibson i nagle spoważniał. Wyprostował się i zasalutował.

- Dla Herr Oberhaupta skaczę w ogień! I z przepaści! - odparł sepleniąco. Jak widać seplenienie nie miało żadnego związku ze śpiewem i jego jakością. Lekko się zataczając zaprowadził parę do swojego kantorka. Zasiadł przed maszyną i westchnął ciężko. Skupienie się nie było tak łatwe jak skakanie w ogień. - Na ja.... - założył na uszy słuchawki i przyłożył rękę do narzędzia, które miało za chwilę wysłac przekaz.



- Bitte... eeee... - zastanowił się, jak to powiedziec w języku zrozumiałym dla obcokrajowców. - Na jah... diktieren Sie bitte. Co mam nadać? - poprosił i czekał na konkretną wiadomość, a w oczekiwaniu puścił nawet do @Anastasia Windsachen oczko.

[Pavel van der Gibson]

- Proszę pisać tak. - Zaczął Pavel. - Raport dla Oberhaupta. Jak wygląda sytuacja? Co się stało? Czego potrzebujecie?
"Chyba to wystarczy żeby dowiedzieć się najważniejszych rzeczy. Potem będziemy improwizować" dodał do siebie w myślach.

[Roman Schriftsteller]

Franz westchnął. Poruszył palcami i zaczął tłumaczyć na edlowski i jednocześnie naciskał na przycisk, przesyłając sygnał.
- Bitte berichten... für Herrn... O...ber...haupt... - mówił na głos. - WIe ist der... Start... Scheiße! - warknął nagle głośno uderzając pięścią w biurko pięścią, aż długopis podskoczył. - Stand! Nicht Start! Du Dummkopf! - burknął pod nosem i dał sobie sam nawet lekkiego kuksańca w czoło. - Was... ist... los... Was... brau...chen... Sie?
Po tym słowie odłożył słuchawki i położył sobie na kolanach.
- Poszło. Teraz czekamy. Przesył trwa kilka minut. - Franz obejrzał @Pavel van der Gibson i Anastazję lekko zamglonym wzrokiem i nagle jego twarz spochmurniała. - Ej, ja was znam... - mówił powoli. - Radio Mikronacje! - prawie wykrzyczał.

Anastazja popatrzyła lekko przerażona na Pavla.

- Może... - zaczęła niepewnie. - ... udzieli nam Pan wywiadu? Taka gwiazda... nie może pozostać niezauważona! - zaproponowała i zaczęła śmiać się nerwowo. Jednocześnie puchała łokciem Pavla, by pomógł.

[Pavel van der Gibson]

- Mamy chyba kilka minut, prawda? Lepszej okazji już nie będzie. - Włączył się do rozmowy Pavel.
Oczywiście oboje nie mieli pojęcia, o co pytać szeregowego telegrafistę, ale przecież i taki człowiek, musi mieć coś ciekawego w zanadrzu.
- Odpowie Pan na kilka pytań?

[Roman Schriftsteller]

Po uśmiechu i ruchach głowy zauważyli, że wywiad bardzo telegrafiście schlebiał.
- Z miłą chęcią. - odparł. - Musicie wiedzieć... - pochylił się i zaczął mówić przyciszonym głosem, zasłaniając usta. - ... że jestem w trzycim pokoleniu po kądzieli spokrewniony ze stryjecznym wujem samego Oberhaupta. - pochwalił się i wyprostował. - Pytajcie!

Anastazja chrząknęła i zapytała z powagą.
- Jest Pan lokalną gwiazdą. Kiedy odkrył Pan swój talent?

- Ohh, od dziecka występowałem w szkolnych teatrzykach i gdyby nie to, że ... - odwrócił na chwilę głowę, by otrzeć łzę z policzka. - ... że matka naciskała na szkołę techniczną, pewnie zostałbym śpiewakiem operowym, marzyłem o tym i ojciec marzył... - pociągnał nosem. - Matka nienawidziła ojca. Bo chodził w góry i nie wracał tygodniami...

Już zaczął się rozkręcać, gdy rozbrzmiał dźwięk dzwonka.

- O! Mamy odpowiedź. - przerwał i ponownie włożył słuchawki na uszy. Zaczął spisywac coś na kartkę. - Mhmm... - zamruczał kilka razy, a potem ponownie odłożył słuchawki i zwrócił uwagę na swoich rozmówców. - Wiecie... głupio pytać, ale trzy razy zaznaczyli, że to ściśle tajne. Macie jakiś... Befehl? To znaczy ... no... pisemny rozkaz od Oberhaupta?

[Pavel van der Gibson]

- Pisemny rozkaz... Tak, tak, mieliśmy, tyle że ustny. Ciężko było w wirze wystąpień i innych obowiązków znaleźć coś do pisania. W zasadzie rozmawialiśmy z nim w biegu. Wezwał nas przez posłańca i miał dwie minuty przed wyjściem na scenę. Po prostu nie dało rady. - Próbował walczyć Pavel. - Możemy donieść, jeśli to takie ważne, chociaż wnioskuję, że nasza sprawa nie cierpi zwłoki. Tutaj każda sekunda się może liczyć.