Wolkenweinball

[Isabella M. Neumann-Swann]

Zaproszenie na Wolkenweinball

Najbardziej roztańczony wieczór w całym Wolkenbad!

Szanowni Miłośnicy Wina, Tańca i Wszelakich Cudów!
Winiarnia Wein und Wunder ma zaszczyt zaprosić Państwa na jedyne w swoim rodzaju wydarzenie, które łączy grację tańca, magię winorośli oraz pewną ilość niekontrolowanego chichotu — Wolkenweinball!

Co się będzie działo?
• Parkiet rozgrzany do czerwoności… a może to tylko wino?
• Tańce, które po trzecim kieliszku stają się „bardziej płynne i wyraziste”,
• Toasty wznoszone tak często, że nawet kieliszki proszą o przerwę,
• Orkiestra, która gra tak pięknie, że nawet beczki zaczynają kiwać się w rytmie.

Program belu:
• 20:30 — Powitanie gości i ich ambicji tanecznych
• 21:00 — WeinQuiz
• 21:30 — Ogłoszenie wyników i przyznanie medali za Mityng Charytatywny

Dress code:

Elegancja mile widziana, ale najlepiej z nutką winogron.
Uśmiech — obowiązkowy.
Stabilność na nogach — przydatna, choć niekonieczna.

Kto powinien przyjść?
Ci, którzy lubią wino.
Ci, którzy lubią tańczyć.
Ci, którzy nie potrafią tańczyć, ale wino im to rekompensuje.
Ci, którzy po prostu lubią dobrą zabawę i jeszcze lepsze toasty.

Wolkenweinball — bo życie jest za krótkie, by pić wino bez tańca i tańczyć bez wina.

[Heinz-Werner Grüner]

Mam misję dla FBI Nadel to i może dodatkowo uszyją mi odpowiedni na tę okazję surdut/frak/marynarkę frakową. Coś trzeba odpowiedniego przygotować.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Liczę na dobry styl u Ciebie, herr Oberhaupt

[Heinz-Werner Grüner]

Liczę na dobry styl u Ciebie, herr Oberhaupt

Gwarantuje elegancję.

[Isabella M. Neumann-Swann]

W Salzbrunn trwały ostatnie przygotowania do Balu. Wszyscy byli podenerwowani pierwszym balem. Bella przechadzała się po zabudowaniach i mruczała pod nosem:
- Oby wszystko się jutro udało. Okropnie się denerwuje. Dziadka nie ma, Babinka jeszcze nie dojechała. A August jak to August, znowu u pacjentów… A ja ze wszystkim sama zostałam. Zachciało mi się winnicy…

Za pleców usłyszała trzask drewna i obróciła się w momencie kiedy deski zaczęły spadać w jej kierunku. Franz zaczął wrzeszczeć na biednego Otto:
- Otto!!! Młodzieńcze uważaj, bo nam Doktorową zabijesz. Szanowna Doktorowa, nic panience nie ma? - podbiegł do Belli, która próbowała wstać z ziemi. - Pomogę Doktorowej.
- Spokojnie nic mi nie ma. Nie miej mu za złe. - powiedziała łagodnie - Otto nie zabij nikogo, ani siebie. Martina mnie zabije, jeśli ci się coś stanie! - powiedziała z uśmiechem już na twarzy.
Biedny Otto przepraszał co rusz, a Belli było go tylko szkoda. Wiedziała, że jest największym niezdarą w całym Edelweiss, ale miał dobre serce i zawsze był gotowy do pomocy.



Bella wstała i patrzyła jak prace wrą przed jutrzejszym Balem. Chociaż Winnica jeszcze nie była wyremontowana, nie chciała przesuwać święta. Chciała by było to lokalne wydarzenie, dla wszystkich. By każdy z mieszkańców Wolkenbad i okolic, oraz reszta dobrze się bawiła. I by do tradycji weszła kolejna zabawa dla wszystkich. By wino tak jak piwo i cydr stały się symbolem Edelweiss i zabawy.



- Doktorowo nie wszystko będzie jutro gotowe. Ale mogę zapewnić, że będzie zabawa. - powiedział Franz - Oczywiście jeśli Otto wcześniej nas nie pozabija. - zaśmiali się wspólnie.
- Podejrzewam, że Martina tego dopilnuje, właśnie mu pomaga przy scenie. Dziękuję ci za tą pomoc. Nie chcieliśmy niszczyć tego co już tu było. Dziadek i ja uznaliśmy, że lepiej odrestaurować, niż niszczyć wszystko. - powiedziała Bella i przyglądała się zabudowaniom podniszczonym przed czas, jednak nadal mające swoje sekrety, które chciała odkryć. - To będzie kolejna wspaniała historia. A za parę lat będziemy ją wspominać z lampką wina na Oktoberfeście. - powiedziała Bella. - Przepraszam Cię, idę zobaczyć jak idzie rozlewanie naszego wina. Zajrzę do was potem

Bella odeszła w stronę stodoły by zobaczyć jak smakuje pierwsze wino w Edelweiss. I jak wygląda przygotowanie beczek i butelek na jutrzejszy bal.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Przygotowania trwały, wszystko dopinane było na ostatni guzik. Bella się denerwowała - a Dziadek z Augustem próbowali ją uspokoić… Babinka szykowała wszystko w małej kuchni razem z Martiną.

Na dworze Franz działał z Otto, który starał się nieudolnie pomagać. Jednak wszyscy współpracowali i działali, by dzisiejszy bal był dobrą zabawą.

Ale Bella postanowiła na chwilę zebrać wszystkich przy stole:
- Kochani dziękuję wam! Bez was by to się nie udało. Wiem, że przed nami jeszcze sporo pracy! Ale dzięki wam wszystko jest możliwe. Dzisiejszy dzień to wasze święto. To wasz dzień! Dlatego Teraz pracujmy, ale wieczorem naszym celem będzie zabawa! - powiedziała do wszystkich. Wzniosła kieliszek i powiedziała: - Za Was! Za Wolkenbad i za dobrą zabawę! Wasze zdrowie Kochani! Prost!

[Heinz-Werner Grüner]

Gdy ostatnie promienie listopadowego dnia gasły za grzbietami gór, a na podwórzu winnicy zapłonęły pierwsze lampiony, w powietrzu wyczuć było tę szczególną godzinę – chwilę tuż przed balem, kiedy gwar cichnie, a napięcie i ekscytacja splatają się ze sobą w jedną delikatną nutę.

Właśnie wtedy, kiedy ludzie jeszcze krzątali się przy ostatnich przygotowaniach, pojawił się on – Heinz-Werner Grüner, oberhaupt Kotliny Edelweiss.
Nie zjawił się z fanfarami, ani w świetle lamp. Stało się zgoła inaczej. Jego przyjazd był niemalże niezauważalny, tak jak lubił. Niczym ukryty w cieniu duch, przesunął się po drodze prowadzącej od bramy, a potem z półmroku wyłoniła się jego wysoka, smukła sylwetka. Skromna w sposobie poruszania, lecz pełna naturalnej godności. Zawsze tak samo, lekko komicznie, ale dostojnie.

Heinz-Werner Grüner ubrany był jak zawsze nienagannie – ciemny płaszcz z wełny o drobnym, ledwie widocznym splocie, idealnie skrojony pod jego posturę, pod nim zaś elegancki garnitur w odcieniu grafitu, dostosowany do chłodu listopadowego wieczoru. Kołnierz koszuli pozostawał śnieżnobiały nawet w przygaszonym świetle lampionów, a wąski, ciemny krawat układał się pod szyją z edelweisską precyzją. Z mankietu błysnęły srebrne spinki, jedyny element luksusu, na jaki pozwalał sobie na co dzień. Twarz strudzona przez ostatnie wydarzenia w Glänzbergu... Na pewno nie raz i nie dwa pomyślał tego dnia o ofiarach tego wydarzenia, ale i ogarniającym całe to "pobojowisko" Herr Admiral@Albert Fryderyk de Espada.

Szedł powoli, jakby nie chciał zakłócić toczącego się życia. Każdy jego krok nie rzucał się w oczy. Zatrzymał się na moment, gdy dostrzegł sylwetkę @Isabella M. Neumann-Swann uwijającą się nieopodal stodoły. Nie chciał przeszkadzać, więc czekał cierpliwie, obserwując to, co działo się wokół. Miał w sobie tę charakterystyczną powściągliwość człowieka, który wie, że jego obecność zostanie zauważona prędzej czy później.
W świetle migoczących lampionów jego twarz, nieco surowa, zmęczona lecz spokojna, wydawała się wyrzeźbiona z cienia i chłodnego powietrza listopadowej nocy. Spojrzał na zabudowania, na ludzi uwijających się jak w ukropie. Było w tym miejscu coś, co budziło nostalgię. Było coś, co przypominało mu czasy, kiedy nad Kotliną rządzili inni, całkowicie nieznani jemu i tu obecnym dzielni mężowie.

W końcu ruszył naprzód.Nie chciał onieśmielać, nie chciał stawać w centrum uwagi. Przychodził nie jako władza, lecz jako ten, który pragnie być częścią wspólnego święta. W końcu ktoś go rozpoznał, to starszy jegomość z szarą brodą. Oberhaupt rzucił do niego bez emocji:
-Dobry wieczór, jak się Szanowny Pan miewa? - po czym uśmiechnął się i przyjął gest powitania, jakby spotkał znajomego.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Wieczór nastał tak szybko, że Bella nie wiedziała gdzie ręce włożyć. August ją uspokajał całe popołudnie.
- Isabella uspokój się! Wszystko się uda. Dziadek i Franz mają wszystko pod kontrolą. - powiedział i łagodnie potarł jej ramiona. - Pozwól, ze zapnę ci suknię. I chodźmy tam. Widziałem już Oberhaupta wśród gości.


Bella wraz z Augustem wyszli z chaty w stronę Placu Zabawy. Oboje byli ubrani na zielono z widocznymi elementami liści winogron. Pomimo iż już leżał pierwszy śnieg w Wolkenbad, na placu było ciepło od licznych ognisk jakie rozpalili pracownicy. Na Scenie grał już duet - Petra i Andreas. Poprosiła ich by zagrali wszystko co umieją, byleby ludzie dobrze się bawili w rytm muzyki. Miało być skocznie i wesoło.



Miejsce wyglądało bajecznie. Dziadek z Franzem oraz Ottem postarali się. Bella uśmiechnęła się zachwycona tym jak to wszystko wygląda. Przyjrzała się gościom którzy już się pojawili. Ruszyła w kierunku Oberhaupta.


- @Heinz-Werner Grüner cieszę się, że przyjechałeś. Wiem, że macie trudną sytuację teraz. Słyszałam co się stało w Glanzbergu. - powiedziała Bella ściskając Oberhaupta i całując go w policzek - Ludzie docenią twoją obecność na naszym lokalnym święcie. Wiem, że na razie nie wygląda to idealnie. Ale za rok będzie o wiele lepiej, obiecuję. - uśmiechnęła się do swojego zacnego gościa.

Spojrzała jeszcze na pozostałych gości i uznała, że czas wyjść na scenę i powiedzieć kilka słów do zebranych.

[Pavel van der Gibson]

Do Wolkenbadu przybył także Pavel van der Gibson, który upodobał sobie to miasto jako swój Edeweiski dom. Przyjazd do Kotliny zawsze sprawiał, że na jego lisim pysku pojawiał się uśmiech. Tutaj wszystko toczyło się niespiesznie, a sprawy pilne przestawały takimi być. Dobrze było wpaść na Święto i odetchnąć od sarmackiej polityki toczonej na najwyższych jej szczeblach. Po przybyciu do miasta udał się jeszcze do siedziby VfB, by domknąć parę spraw oraz do rezydencji przy Alee der Freuden, która służyła mu od paru lat. Następnie udał się do Salzbrunn, gdzie odbywał się uroczysty bal.