Pavel van der Gibson - Tropiciel

[Pavel van der Gibson]

Kolejna zwierzyna padła godzoną śmiercionośną strzałą. Łuk i kusza okazały się idealnym połączeniem, po raz kolejny udowadniając, że celność liczy się bardziej niż siła muszkietów. Udane polowanie zachęciło go do pozostania w tak dobrej lokalizacji. Przeszedł kilkanaście kroków, gdy znów usłyszał charakterystyczny dźwięk zza krzaków...

Poluję

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100
1d100


49 - zwierzyna średnia
11 - zwierzyna mała


Pavel Gibson, niesiony falą sukcesu po powaleniu kozy, poczuł nagły przypływ pewności siebie. Każdy szelest w zaroślach wydawał mu się obietnicą kolejnego trofeum. Gdy tylko usłyszał charakterystyczne skrobanie i pękanie gałązek za gęstą kępą liści, natychmiast zwrócił tam wzrok, przygotowując łuk do strzału.

Z cienia wyłoniły się dwa cele: ruchliwa wiewiórka, która zwinnie przemykała po dolnych gałęziach, oraz dorodny lis, skradający się przez wysoką trawę z nosem wysoko w gurze tropił skaczącą ofiarę. Pavel napiął cięciwę, mierząc w rudą sylwetkę drapieżnika.

Wahał się zbyt długo. Lis, wyczuwając czyjąś obecność, uniósł kitę i zniknął w gęstwinie, zanim myśliwy ostatecznie zdecydował się na strzał. Mała wiewiórka, korzystając z zamieszania, kilkoma susami znalazła się wysoko na pniu świerka, zostawiając Pavla z nienapiętym już łukiem i poczuciem, że tym razem to natura wygrała tę próbę nerwów.



1d100
1d100

[Pavel van der Gibson]

Tegoroczne polowanie było dla niego jedną wielką sinusoidą, raz udawało się trafić niezły okaz, a za innym razem strzały nawet nie były blisko, by powalić zwierzę. Póki jednak zawody trwały, nie było powodu by się załamywać. Po kilkunastominutowej przerwie, spakował swój dobytek i ruszył do miejsca, które już znał, licząc, że tym razem pójdzie lepiej.

Ruch na C2

[Pavel van der Gibson]

"Do boju" pomyślał, gdy dotarł na wypatrzone miejsce. Było tu dość cicho, jednak doświadczony łowca wiedział, że to jedynie pozory. W okolicy kręciło się kilka zwierząt, a ślady oraz zapach zdradzał ich pozycje. Teraz trzeba było już tylko dyskretnie zbliżyć się do jednego z nich.

Poluję

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

61 - zwierzyna duża


Gibson, poruszając się z gracją ducha, przeniknął przez ścianę gęstych krzewów, aż dotarł do krawędzi ukrytej polany. Zapach mokrej ziemi i piżma był tu tak silny, że myśliwy nie potrzebował już wzroku, by wiedzieć, że jest blisko czegoś potężnego. W samym centrum polany, kąpiąc się w ostatnich promieniach słońca przebijających przez korony drzew, stał jeleń.

Był to potężny samiec o imponującym porożu. Pavel, nauczony doświadczeniem z poprzednich spotkań, nie pozwolił sobie na pośpiech. Powoli uniósł łuk, stabilizując oddech tak, by zgrać go z rytmem lasu. Gdy cięciwa napięła się do ostatecznych granic.

Strzała pomknęła z taką siłą, że niemal zniknęła w locie. Uderzenie było czyste i precyzyjne; potężny zwierz ugiął się pod ciężarem celnego trafienia i po krótkiej chwili runął na ziemię. Gibson wystąpił z cienia, a jego sylwetka na tle powalonego kolosa wyglądała jak uosobienie triumfu. Po wszystkich trudach dnia, ta wielka zwierzyna była ukoronowaniem jego wytrwałości.


1d100

[Heinz-Werner Grüner]

[Ależ piękny byk! Marzyło mi się od początku polowania takie poroże. Świetna robota!]

[Pavel van der Gibson]

To był imponujący strzał. Imponujący strzał do imponującego zwierzęcia. Pavel stanął nad ciałem jelenia i chwilę zadumał się nad potęgą zwierzęcia. Ale polowanie trwa dalej, trzeba walczyć o jak najlepszy wynik. Wyciągnął strzałę, wyczyścił i schował do kołczanu. Zachęcony sukcesem, postanowił spróbować szczęścia raz jeszcze...

Poluję

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

84 - zwierzyna duża


Pavel Gibson nie zdążył jeszcze w pełni nacieszyć się widokiem powalonego jelenia, gdy powietrze wokół niego zgęstniało od dziwnie znajomego, drażniącego odoru. Z gęstych oparów mgły, która zaczęła pełznąć po dnie doliny, wyłoniła się smukła, szara sylwetka. To była ona – ta sama wilczyca, która kilka dni temu zakpiła z jego czujności, zmuszając go do odwrotu.

Tym razem jednak role się odwróciły. Pavel nie był już zaskoczonym zwierzęciem; był łowcą u szczytu swych sił, zmotywowany niedawnym sukcesem. Wilk nie warczał – stał nieruchomo, wpatrując się w Gibsona swoimi inteligentnymi, żółtymi ślepiami, jakby rzucał mu ostatnie wyzwanie. Myśliwy, bez zbędnego pośpiechu, ale z pewnością, sięgnął po łuk.

Strzała, którą przed chwilą wyczyścił z krwi jelenia, ponownie spoczęła na cięciwie. Gdy Gibson zwolnił palce, nie było miejsca na błąd. Pocisk przeszył mgłę i ugodził drapieżnika dokładnie tam, gdzie celował Pavel.


1d100

[Pavel van der Gibson]

Gdy tylko wilk padł, z daleka rozległ się dźwięk rogu, oznaczający zbliżający się koniec polowania. Zostało niewiele czasu, by ostatni raz sprawdzić swoje umiejętności w boju. Trzeba było działać szybko, a zarazem ostrożnie. Wytężył więc swoje zmysły, by zakończyć zawody w jak najlepszy sposób. W tej okolicy ślady były już mocno zatarte, ale wystarczyło odejść kilkadziesiąt kroków, by znów trafić na świeży trop.

Poluję