Ognisko pełne miłości...

[Femme Mystere]

- Jesli nie brak ci odwagi, to rzucaj. - powiedziała Lieselotte, przekazując @Joachim Cargalho monetę i spoglądając na niego wymownie. - orzeł (1) prawda, reszka (2) wyzwanie.

[Peetri Romanaav]

Romanow wstał od ogniska. - Meine Damen und Herren, proszę o wybaczenie obowiązki służbowe wzywają. - Założył marynarkę służbową, czapkę, następnie zapiął pas i wyruszył do auta, które zawiozło go do jego jednostki. Musiał na dziś odłożyć Edeliebe tylko po to, aby załatwić sytuację z incydentem, który spotkał Edli na północy Kotliny.

[Heinz-Werner Grüner]

Romanow wstał od ogniska. - Meine Damen und Herren, proszę o wybaczenie obowiązki służbowe wzywają. - Założył marynarkę służbową, czapkę, następnie zapiął pas i wyruszył do auta, które zawiozło go do jego jednostki. Musiał na dziś odłożyć Edeliebe tylko po to, aby załatwić sytuację z incydentem, który spotkał Edli na północy Kotliny.

Heinz usłyszawszy to podbiegł do Herr Romanowa i oboje idąc szybkim pędem rozpoczęli rozmowę:
-Herr Feldwebel zajście na północy, podczas eingeborener. Słyszałem, że to nie przelewki. Gdyby było trzeba dzwonić bezpośrednio do mnie. Mam tu stanowisko z centralą radiową, o tam ukryte w namiocie. - wskazał szybko ruchem głowy - Jeden z naszych cały czas się przy telegrafie. W każdym razie informować mnie na bieżąco. - spotkali się wzrokiem, kiwnęli głowami na znak zrozumienia.
-Ma Szanowny jak się udać na północ? Jesli dojedziecie do Flughafen,tam czekać będzie na was samolot, ale wtedy musielibyście desantować się, bo nie znamy jeszcze czy pod pokrywą trawy nie ugrzęzniemy w błocie. To jak?

[Peetri Romanaav]

Heinz usłyszawszy to podbiegł do Herr Romanowa i oboje idąc szybkim pędem rozpoczęli rozmowę:
-Herr Feldwebel zajście na północy, podczas eingeborener. Słyszałem, że to nie przelewki. Gdyby było trzeba dzwonić bezpośrednio do mnie. Mam tu stanowisko z centralą radiową, o tam ukryte w namiocie. - wskazał szybko ruchem głowy - Jeden z naszych cały czas się przy telegrafie. W każdym razie informować mnie na bieżąco. - spotkali się wzrokiem, kiwnęli głowami na znak zrozumienia.
-Ma Szanowny jak się udać na północ? Jesli dojedziecie do Flughafen,tam czekać będzie na was samolot, ale wtedy musielibyście desantować się, bo nie znamy jeszcze czy pod pokrywą trawy nie ugrzęzniemy w błocie. To jak?

Damy radę Herr Oberhaupt. - odrzekł Romanow. - Jeżeli będzie trzeba to pieszo pośpieszę do swoich żołnierzy. - Zasalutował do Oberhaupta, po czym się odwrócił wsiadł do auta i z szybkim tempem ruszyli na północ.

[Heinz-Werner Grüner]

Oberhaupt nie zdążył nic powiedzieć, nie zamierzał nawet. W głowie zaświtała mu tylko myśl. Chłopie co ty wygadujesz? To nie 5 kilometrów. Do samego Stadt masz ze 25...A gdzie tu na północ. Zeszło by Ci raptem z 5-6 dni...i to bez żadnego obciążenia...Ach ta młodość. Lubię takich!

[Heinz-Werner Grüner]

Tymczasem rozpoczynał się piątkowy "dancing" a w tle skoczne przeboje.

[Sophie]

Sophie wsłuchiwała się to w muzykę, to w rozmowy zebranych. Co jakiś czas przybliżała dłonie do ogniska.
Ach jaka piękna noc pomyślała i popatrzyła na niebo. Było ciemno, jedynie gwiazdy i ognisko rozświetlało najbliższe miejsce.
Szkoda, że jutro się kończy uraniała kolejne myśli.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella będąc ciagle obok Babinki, spoglądała jak ona radzi sobie ze wszystkimi. I jak mądrze patrzy na innych. Sama chciałaby kiedyś być jak Edburga. Choć pewnie daleko jej jeszcze do tego. Spoglądając na wszystkich, którzy się bawią w ten piątkowy wieczór - była bardzo zadowolona, że Edeliebe tak fajnie się udało, a ona sama mogła wziąść w nim udział.

[Peetri Romanaav]

Romanow gdy tylko wrócił od Boszniaków wrócił na ognisko i przywitał się ze wszystkimi. Jednak tego wieczora była dla niego najważniejsza jedna osoba, której chciał ten dzień w całości poświęcić. Mimo, że nie mógł tego zrobić wcześniej, gdyż służba go nagliła przeprosił za to wszystkich i skierował się do niej, do damy do której wzdychało jego serce.

Przygotował się na ten dzień, a nawet kupił pierścionek u wcześniej wspomnianych Boszniaków, którzy zaoferowali mu swoje wyroby jubilerskie. Gdy tylko ją ujrzał i zbliżył się na odpowiednią odległość w obecności wszystkich zgromadzonych uklęknął przed nią i wypowiedział;

- @Sophie, najdroższa, czy uczynisz mnie najszczęśliwszym człowiekiem tej polany, a także całego Pollinu i zechcesz zostać moją żoną?

[Sophie]

Sophie wstała. W jednym momencie chciała płakać, skakać, śmiać się. Jej wzruszenie wzięło górę. Chwilę później poleciały jek łzy, a ona, łamiącym się głosem powiedziała:
T... Tak! - po czym przyjęła od Piotra pierścionek i wtuliła się w ciało mężczyzny.